4 Νοεμβρη- Ημέρα δράσης ενάντια στις φυλακές!

Ο εγκλεισμός στα σωφρονιστικά ιδρύματα,όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί και λειτουργούν,έτσι κι αλλιώς αποτελεί έγκλημα...

Τα γεγονότα του Απριλίου,με τις εξεγέρσεις στις φυλακές και την βίαιη καταστολή τους,έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της αστυνομίας και κυρίως μιας κοινωνίας που στηρίζει και διατηρεί τις μεσαιωνικές συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές,σε ιδρύματα δηλαδή που ο πραγματικός τους ρόλος είναι να σωφρονίζουν και στη συνέχεια να επανεντάσουν τον κρατούμενο στην κοινωνία,ορισμός που σε καμία περίπτωση δεν αντιπροσωπεύει το πρόσωπο των σημερινών φυλακών.

Μέσα στις φυλακές,οι διευθύνσεις προβαίνουν σε κινηματογραφικές και τραγελαφικές μεταγωγές κρατουμένων κι απαγωγές αλλυλέγγυων. Μέσα στις φυλακές,σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πειθαρχική μεταγωγή του Γ. Δημητράκη,οι κρατούμενοι πραγματοποιούν αποχή σισυτίου.

Οι άθλιες κι απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν μέσα στις φυλακές,που πολλές φορές προκαλούν και τον θάνατο κρατουμένων, προκαλούν και την αντίσταση απο έξω!

Το γεγονός πως δεν συμμετέχουμε ενεργά σε ένα έγκλημα αλλα το ανεχόμαστε μας κάνει συνένοχους!

4 Νοέμβρη,Πανελλαδική δράση ενάντια στις φυλακές!

Posted by...Alondra at 7:14 μ.μ. 2 comments Links to this post  

Η φιλελεύθερη ουτοπία

Στις 4 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Δρακόπουλου στα Προπύλαια η ομιλία του σλοβένου φιλοσόφου Σλαβόϊ Ζίζεκ με θεματική ΄΄Η φιλελεύθερη ουτοπία’’. Μέσα από ένα πλήθος φιλοσοφικών, κοινωνιολογικών και πολιτικών ενατενίσεων,ο Ζίζεκ οριοθέτησε τη φιλοσοφική σκέψη του στα όρια αναζήτησης ενός θετικού εναλλακτικού προτάγματος για την εποχή μας. Η διεπιστημονική θεωρηση του, από την πολιτική θεωρία ως την ψυχανάλυση, αποφεύγει την παγίδα και το όριο ενός άνευρου μεταμοντέρνου σχετικισμού και κινείται σε ένα πλαίσιο διαμόρφωσης αντιπαραθετικών φορτίων απέναντι στο κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα. Η ευρύτητα κριτηρίων ξεπερνάει σε αυτή την περίπτωση την αποσπασματική ανάλυση ως αυτοσκοπό και διερευνά τις προοπτικές μιας συνολικής θέασης και παρέμβασης στην πραγματικότητα.

Η πολλαπλότητα των ενδιαφερόντων και του στοχασμού του ήταν αυτή που οδήγησε τη σκέψη του Ζίζεκ ως τον πυρήνα του θέματος. Η δυτικοκεντρική οπτική που επιτρέπει με εύκολο σαρκασμό να κρίνουμε θρησκευτικά χαρακτηριστικά του ανατολικού κόσμου ως ΄΄πρωτόγονα’’,χωρίς την ίδια στιγμή να συνειδητοποιούμε το διαμεσολαβητικό ρόλο της εκκλησίας στην καθημερινή ζωή. Η χωρίς περίσκεψη κριτική του σημερινού κινέζικου μοντέλου ανάπτυξης,με βάση την αποθέωση της παραγωγικότητας,ξεχνώντας πως για δεκαετίες το στοιχείο αυτό καθόριζε την πολιτική των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού.Η φιλελεύθερη πολυπολιτισμικότητα, που ως κυρίαρχο ιδεολόγημα του συστήματος επιτρέπει την αναπαραγωγή του καπιταλισμού μέσα από νέες μορφές ενσωμάτωσης και ΄΄σεβασμού’’ της ετερότητας, συνδέοντας τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης με νέες ΄΄πολύχρωμες’’ μορφές.

Εστιάζοντας στα χαρακτηριστικά της φιλελεύθερης φιλοσοφίας,ο Ζίζεκ αναφέρθηκε στην υποτιθέμενα ρεαλιστική φύση της,όπου ο άνθρωπος θεωρείται εξ ορισμού ον εγωιστικό.Αυτό που απομένει είναι να βρεθεί ο μηχανισμός εκείνος που θα είναι σε θέση να καταστήσει εφικτή τη συνύπαρξη των διαφορετικών ανθρώπων.Με τα λόγια του Κάντ,οι πιέσεις που ασκούνται από την ιδιοτέλεια του καθενός διευθετούνται σε ανιπαράθεση έτσι ώστε η μια να μετριάζει ή να καταστρέφει τα ολέθρια αποτελέσματα της άλλης.Αυτό εξηγεί την αντίθεση της πιο ριζοσπαστικής εκδοχής του φιλελευθερισμού απέναντι σε κάθε ηθικό ιδανικό το οποίο θεωρείται πανανθρώπινο.Η αντι-ιδεολογική και αντι-ουτοπική στάση είναι εγγεγραμένη στη φιλελεύθερη πολιτική φιλοσοφία καθώς ο πραγματιστικός χαρακτήρας της και η ΄΄πολιτική του ελάχιστου κακού’’ έρχεται σε αντίθεση με οποιαδήποτε απόπειρα υλικής και ηθικής υπέρβασης της πραγματικότητας.Από τη στιγμή που ο άνθρωπος θεωρείται ον εγωιστικό,κάθε προσπάθεια οικοδόμησης ενός πολιτικού συστήματος στη βάση διαφορετικών ηθικών αρχών θεωρείται πως θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα και στη θέση της καλοσύνης και του αλτρουισμού θα κυριαρχήσει η ολοκληρωτική τρομοκρατία. Για τον Ζίζεκ, ωστόσο, οι κανόνες δε μπορούν να υπάρξουν από μόνοι τους ή στο κενό. Αυτό θα οδηγούσε σε μια έκρηξη νομικών και ηθικών κανόνων,σε μια ατέρμονη διαδικασία νομικοποίησης και ηθικοποίησης. Η πραγματοποίηση της φιλελεύθερης ουτοπίας, η πραγμάτωση με άλλα λόγια του καλύτερου από όλους τους εφικτούς κόσμους και η απόλυτη και ανεμπόδιστη εφαρμογή των νόμων της αγοράς με το ταυτόχρονο ξεπέρασμα όλων των ΄΄απαρχαιωμένων ιδεολογιών’’’,θα ήταν αυτή που θα δημιουργούσε τον ολοκληρωτικό εφιάλτη. Αν, σύμφωνα με τον Αντόρνο, οτιδήποτε μπορούμε να φανταστούμε ως ουτοπία είναι η μεταμόρφωση της ολότητας,η διάσταση της μεταμόρφωσης αυτής σε απόλυτα φιλελεύθερη προοπτική, θα επέφερε την παράλληλη εμπέδωση του ολοκληρωτισμού της αγοράς και την αυταρχική δόμηση της κοινωνικής πραγματικότητας.

Απαντώντας, τέλος, σε ερωτήσεις,ο Ζίζεκ επισήμανε πως ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και η εκμετάλλευση της εργασίας είναι πάντα το πρωτεύον ζήτημα σε σχέση με άλλες δευτερεύουσες αντιθέσεις. Την ίδια στιγμή έθεσε ως ανάγκη την εκ νέου διερεύνηση βασικών μαρξιστικών θέσεων. Αναφορικά με το ζήτημα της βίας, διευκρίνησε ότι η αναπαραγωγή του καπιταλισμού χωρίς τη βία είναι αδύνατη και πως και από την πλευρά της αντιπαράθεσης σ’αυτόν η επαναστατική βία είναι απαραίτητο συστατικό στοιχείο της αντικαπιταλιστικής προοπτικής.
(Το παραπάνω κείμενο έγραψε ο φίλος Αντώνης, ο οποίος παρακολούθησε τη διάλεξη του Ζίζεκ. Μου το έστειλε και εγώ το παραθέτω)

Posted by...numb at 10:00 μ.μ. 3 comments Links to this post  

μια φωνή από την Κούβα

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο tifoeus, ξενοδόχο του Hotel Iris που με έστειλε στο συγκεκριμένο ποστ του Μιχάλη Μητσού για να ανακαλύψω το μπλογκ που με χίλια δυο κόλπα καταφέρνει να ανεβάσει μια συνομίληκή μου Κουβανή, παριστάνοντας τη Γερμανίδα τουρίστρια!
Για τους μη ισπανόφωνους, μπορείτε να διαβάσετε κάποια πράγματα για την Yoani Sanchez στο προαναφερθέν ποστ του Μιχάλη Μητσού.
Οι ισπανόφωνοι θα βρείτε το δρόμο σας. Για τους λοιπούς έκανα μια γρήγορη μετάφραση ενός τυχαίου ποστ. Και κάτι μου λέει ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα....


Όταν βλέπω τηλεόραση...
Αυτή τη βδομάδα κάνουμε στο σπίτι μας μια θεραπεία αντι-τηλεόρασης. Ξεκινήσαμε σταδιακά και τώρα είμαστε στη φάση που την ανάβουμε χωρίς ήχο. Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Μπροστά από τα μάτια μας περνούν εικόνες τόσο προβλέψιμες που η ίδια μας η φαντασία τις ντύνει με φωνή και ήχο. Εάν δείχνει ένα σπαρμένο χωράφι, ακούω μέσα μου έναν γνωστό εκφωνητή να αναγγέλει την υπερπληθώρα παραγωγής πατάτας. Αν στη θέση του βλέπουμε εικόνες ανθρώπων με λευκές στολές, τότε αναδύεται στο μυαλό μου το λογύδριο για τους Κουβανούς γιατρούς που παρέχουν τις υπηρεσίες τους στη Βολιβία ή τη Βενεζουέλα.

Αυτό που δε συμβαίνει ποτέ βλέποντας αυτά τα ρεπορτάζ χωρίς ήχο είναι να βγει από μέσα μου κάτι καθημερινό και ρεαλιστικό που να μοιάζει σε αυτό που ακούω όλη μέρα στο δρόμο. Η μικρή μας οθόνη μας δείχνει «αυτό που θα έπρεπε να ήμασταν» ή, ακόμα χειρότερα, «αυτό που πρέπει να πιστέψουμε ότι είμαστε». Έτσι, ο εκφωνητής που όλοι κουβαλάμε μέσα μας ποτέ δε λέει κάτι σαν: «οι τιμές είναι στα ύψη», «στην πολυκλινική μου, έχουν μείνει μόνο 17 γιατροί, γιατί όλοι οι υπόλοιποι έχουν φύγει σε αποστολή», «αν δεν κλέψω στη δουλειά μου δεν μπορώ να ζήσω» ή «πού είναι αυτές οι καταραμένες πατάτες που δεν έρχονται ποτέ;».

Η τηλεόραση μοιάζει τόσο λίγο με τη ζωή μου, που έφτασα να σκέφτομαι ότι η ύπαρξή μου είναι αυτή που δεν ανήκει στην πραγματικότητα, ότι τα μακρόστενα πρόσωπα που βλέπω στο δρόμο είναι ηθοποιοί που θα άξιζαν ένα Όσκαρ (ή ένα Κοράλ*), ότι τα εκατοντάδες προβλήματα που πρέπει να βρω τρόπο να ξεπεράσω για να τραφώ, να μετακινηθώ και απλώς για να υπάρξω, είναι μόνο γραμμές σε ένα σενάριο και ότι η αλήθεια, μια που επιμένουν τόσο, θα πρέπει να είναι αυτή που μου λένε τα τηλεοπτικά προγράμματα Granma, Noticiero Nacional de Televisión (Εθνική Τηλεοπτική Ειδησεογραφία) και Mesa Redonda (Στρογγυλή Τράπεζα).

Αβάνα, 21 Μαΐου 2007
*Βραβεία του Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Λατινοαμερικανικού Κινηματογράφου

Posted by...unapatatras at 12:29 π.μ. 19 comments Links to this post  

ΕΛΑΙΩΝΑΣ


ΕΛΑΙΩΝΑΣ

Συζήτηση - ενημέρωση

για την εισβολή των κατασκευαστικών συμφερόντων στον Ελαιώνα

και το ρόλο κυβέρνησης, ΥΠΕΧΩΔΕ και Δήμου Αθηναίων.


Θα μιλήσει ο Χρήστος Καραμάνος,

μέλος της Επιτροπής πολιτών για τη διάσωση του Ελαιώνα


ΔΕΥΤΕΡΑ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, στις 8.00 μ.μ.

ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Τσαμαδού 13, Εξάρχεια

Posted by...απλή ακτιβίστρια at 9:19 π.μ. 1 comments Links to this post  

CHE -40 χρόνια

«Εκείνα τα χρόνια ο Ερνεστίτο πάνω που μάθαινε να περπατάει. Καθώς εμάς μας άρεσε να πίνουμε μάτε, τον στέλναμε μέχρι την κουζίνα, που απείχε περίπου 20 μέτρα από το σπίτι, για να μας το φτιάξει. Ανάμεσα στην κουζίνα και στο σπίτι υπήρχε ένας σωλήνας κρυμμένος μέσα σ΄ένα μικρό χαντάκι. Ο μικρός, κρατώντας το μάτε στα χεράκια του, σκόνταφτε πάντα σ΄εκείνο το σημείο κι έπεφτε. Σηκωνόταν πάντα θυμωμένος, κι εκεί που επέστρεφε με μια καινούργια δόση, έπεφτε και πάλι. Πεισμωμένος, εξακολουθούσε να φέρνει μάτε ξανά και ξανά, μέχρι που έμαθε να πηδάει το χαντάκι», Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς.

«Με έλεγαν Τσάντσο (γουρούνι)»
«Επειδή ήσουν χοντρός;»
«Όχι, επειδή ήμουνα βρωμιάρης»
Η φοβία του για το κρύο νερό, που μερικές φορές του προκαλεί κρίσεις άσθματος, τον έχει οδηγήσει στο να μην έχει σταθερές συνήθειες υγιεινής. Η έλλειψη αγάπης για τα μπάνια και τα ντους θα το συνοδέψει στο υπόλοιπο της ζωής του.

Απόβαση από το Γκράνμα: Ο γκουαχίρο Κρέσπο γυρίζει πίσω να βοηθήσει τον Τσε, που έχει πάθει κρίση άσθματος.
«Έλα, άσε με να σε βοηθήσω».
«Όχι. Γιατί να με βοηθήσεις;»
«Γιατί είσαι κουρασμένος από την πορεία στον βάλτο».
«Τι μαλάκας! Να πας να βοηθήσεις τη μάνα σου καλύτερα! Εγώ ήρθα εδώ για να αγωνιστώ, δεν ήρθα για να με βοηθήσει κανένας».
Τελικά ο Κρέσπο καταφέρνει να του πάρει τον σάκο.

Ο Αμεϊχέιρας διηγείται: «Ήταν αστείο να βλέπεις κάποιον από εκείνους τους πρωτάρηδες μαχητές, μερικές φορές σχεδόν έφηβους ακόμα, να σταματά μέσα στη μάχη και να φωνάζει την ώρα που όλοι ήταν πεσμένοι στο έδαφος, με τις σφαίρες να σφυρίζουν γύρω από τα΄αυτιά τους ‘Ε, Τάδε κοίτα με! Ο Νόμος των Μάου!’. Τότε ο αντάρτης στεκόταν με γενναιότητα όρθιος ανάμεσα στις σφαίρες και άδειαζε το όπλο του πάνω στον εχθρό. Στη συνέχεια έπρεπε να τον μιμηθεί αυτός στον οποίο είχε απευθύνει το λόγο … Αυτός ήταν εν συντομία ο νόμος των Μάου: να πολεμάς όρθιος και να προχωράς κάτω από τις σφαίρες ή να ρίχνεις κατά μέτωπο στα αεροπλάνα. Αντρίκεια πράγματα, που σήμερα μοιάζουν καμώματα τρελών».




Όνομα και επίθετο: Ερνέστο Γκεβάρα Σέρνα
Έγγαμος, 30 ετών
Σπουδές: Ιατρική
Τόπος και ημερομηνία κατάταξης: Μεξικό
Μέτωπο και φάλαγγα δράσης: 1-4-8
Βαθμοί που του αποδόθηκαν: υπίατρος, λοχαγός, διοικητής
Αποδόθηκαν από τον: Φιντέλ
Μάχες στις οποίες πήρε μέρος: (χωρίς απάντηση)
Τραυματισμοί: 2
Υπογραφή: Τσε
Την ερώτηση που αφορά τη φυλή την έχει διαγράψει, θεωρώντας την επιπόλαιη.

Μια από αυτές τις μέρες της εθελοντικής εργασίας συναντάει τον νεαρό Ασεβέδο, τον Ενρίκε, τον μικρότερο από τα δυο αδέρφια, ο οποίος είχε υποχρεωθεί να αποσυρθεί προσωρινά από το στρατό, γιατί είχε χρειαστεί να του κάνουν άλλη μια επέμβαση στο χέρι του, που δεν είχε κολλήσει σωστά μετά από ένα σπάσιμο, και που τώρα δουλεύει στην Εκβιομηχάνιση, στο Τμήμα Αγορών. Αφού πρώτα τον ρωτάει για τα καθέκαστα της ζωής του, έπειτα του πετάει ξερά:
«Ακόμα πρώτος υπολοχαγός είσαι;»
Ο Ασεβεβέδο, που στα δεκαεφτά του χρόνια δεν έχει και πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ και που είναι συνηθισμένος να του βάζει χέρι ο Τσε, απαντάει:
«Μα, Τσε, εσείς ξέρετε πως εμείς οι δειλοί δεν παίρνουμε προαγωγή».
Κι ο Τσε του λέει κοφτά:
«Παράξενο, γιατί οι γλείφτες πάντα ευημερούν».
«Έμεινα να τον κοιτάζω και σκέφτηκα: Αυτός ο άνθρωπος με μισεί, με κάνει να νιώθω πως δεν ξέρω τι μου γίνεται, με έχει πάρει για τις δουλειές του ποδαριού, μα τι στο διάβολο έχει εναντίον μου, τι του έχω κάνει;»
Λίγες μέρες αργότερα, θα τον απολύσει, γιατί έχει κάνει μια αγορά δυναμίτη από μια αμερικάνικη εταιρεία ενώ υπήρχαν και άλλες επιλογές, και αφού τον απολύσει, θα φροντίσει να μπει στο πανεπιστήμιο.



Ο Αλμπέρτο Μόρα θα υποχρεωθεί να επιπλήξει τον Τσε σε κάποια φάση, γιατί, ενώ πηγαίνουν σε μια εκδήλωση που τηρείται κάποιο πρωτόκολλο, ο Τσε είναι ντυμένος με φόρμα αγγαρείας. Ο Γκεβάρα ζητάει συγνώμη (!) και βγάζει το παντελόνι έξω από τις μπότες του.

Ο Μανρέσα διηγείται: «Μου υπέδειξε να μιλήσω με τον Μανουέλ Λουσάρδο, τον υπουργό Εσωτερικού Εμπορίου, για να διερευνήσουμε τι έτρωγε ο απλός κόσμος, τι έτρωγαν οι κάτοικοι, και ήθελε τα ίδια ακριβώς να δίνονται και στον ίδιο στο υπουργείο. Για μένα αυτό ήταν ένα διαβολεμένα μεγάλο πρόβλημα. Αυτός ο άνθρωπος δούλευε είκοσι ώρες κάθε μέρα, είχε άσθμα, δεν μπορούσε να φάει αυγά, δεν μπορούσε να φάει ψάρι λόγω των αλλεργιών του. Μερικές φορές τον ξεγελούσα για να βελτιώνω το διαιτολόγιό του. Εκείνου του άρεσαν πολύ τα φρούτα, η κοτόσουπα και το μοσχαρίσιο κρέας, όπως σε κάθε καλό Αργεντινό. Γι΄αυτό που και που κάτι σκαρφιζόμουν και του έφτιαχνα ψητό, αλλά έπρεπε να του λέω παραμύθια. Έβγαζα από το νου μου ότι τάχα κάποιοι Λατιονοαμερικάνοι σύντροφοι ήθελαν να γιορτάσουν κάτι κι έστηνα τη σχάρα στην ταράτσα του Υπουργείου Βιομηχανίας».

Στις 23 Φεβρουαρίου ο κομαντάντε Γκεβάρα κόβει ζαχαροκάλαμο στη σεντράλ Ορλάντο Νοδάρσε, με μια ομάδα εργασίας από το υπουργείο. Ο σοφέρ έχει μείνει στο φορτηγό, στη σκιά. Ο Τσε, οργισμένος, πηγαίνει κοντά του:
«Ε, σύντροφε, που είναι η ματσέτα σας;»
«Εγώ δεν ήρθα εδώ για να κόψω ζαχαροκάλαμο –είμαι ο σοφέρ».
«Κοίτα, εδώ ο καθένας μπορεί να κάνει το σοφέρ. Ή βρίσκεις μια ματσέτα και μπαίνεις στη δουλειά όπως όλοι ή φεύγεις τώρα αμέσως. Και μη νοιάζεσαι για το φορτηγό, γιατί, στο κάτω κάτω, οδηγώ κι εγώ στην επιστροφή».
Ο Τσε προωθούσε εκείνες τις μέρες την εθελοντική εργασία και τους διαγωνισμούς, την αδερφική άμιλλα. Σ΄ένα χωράφι που έκοβαν ζαχαροκάλαμο, η Ροσάριο Κουέρτο, της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Νεολαίας στο υπουργείο, δέχεται να διαγωνιστεί εναντίον του και σχηματίζουν δυο ομάδες εργασίας. Η Ροσάριο θυμάται: «Εκείνη τη μέρα έκοψα περισσότερο ζαχαροκάλαμο από κάθε άλλη φορά στη ζωή μου … γιατί εκείνο που δεν μπορούσαμε να δεχτούμε με κανέναν τρόπο ήταν το να μας νικήσει. Όλα τα μέλη της ομάδας μου ήταν σύμφωνα … και οι δυο ομάδες ήταν εξίσου καλές και προχωρούσαμε τσίμα τσίμα. Ανακαλύψαμε πως εκείνος έστελνε που και που κανέναν από τους συνοδούς του να μας κατασκοπεύσει κι αρχίσαμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Η αντιπαλότητα ήταν τόσο μεγάλη, που με πόνο μου οφείλω να σας ομολογήσω ότι, όταν με πληροφόρησαν ότι είχε πάθει κρίση άσθματος, χάρηκα, γιατί αυτό μπορούσε να μας επιτρέψει να αποκτήσουμε ένα πλεονέκτημα στην κοπή ζαχαροκαλάμου. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ανθρώπου που έθετε τους κανόνες, η ομάδα μου ήταν νικήτρια. Ο Τσε κατηγόρησε τους κριτές ότι είχαν επηρεαστεί από το γεγονός ότι ήμουνα γυναίκα και άφησε να εννοηθεί ότι με είχαν ευνοήσει γι΄αυτό το λόγο. Φυσικά, ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν μπορούσε να περάσει έτσι και ξέσπασε φοβερός καυγάς. Εκείνος φαινόταν πολύ ενοχλημένος …. Λίγες μέρες μετά έγινε μια συνάντηση. Ήθελαν να κάνουν ένα διαγωνισμό και ήρθαν να με βρουν εκ μέρους του Τσε. Είχε προκύψει μια διαφωνία κι εκείνος μου είπε:
-Έστειλα να σε φωνάξουν, Ροσάριο, για να μας πεις πως πήγε ο μεταξύ μας αγώνας.
Αν και ένιωσα μεγάλη νευρικότητα, περιέγραψα πως είχαν γίνει όλα και παραδέχτηκα ότι, όταν έπαθε κρίση άσθματος, χάρηκα. Εκείνος πέθανε από τα γέλια όταν με άκουσε να το λέω αυτό».

Λοχαγός Γκάρι Πράδο, επικεφαλής των Ρέιντζερς στη Βολιβία: «Στο διοικητήριο πια, πήρα κάποια μέτρα προφύλαξης. Διέταξα να δέσουν τους αιχμαλώτους από τα πόδια και τα χέρια με τις ίδιες τους τις ζώνες, βάζοντάς τους πλάτη με πλάτη».
Λέει ακόμα ότι ο Τσε του είπε:
«Μην ανησυχείτε, λοχαγέ, όλα έχουν τελειώσει πια».
«Για εσάς ναι, αλλά υπάρχουν ακόμα εδώ τριγύρω μερικοί καλοί μαχητές και δεν θέλω να το διακινδυνεύσω».
«Είναι μάταιο, έχουμε αποτύχει …»

Αργότερα θα μπουν στο δωμάτιο που κρατείται ο Τσε κάμποσοι στρατιώτες. Μιλάνε επί παντός επιστητού, με διαλείμματα, ανόρεχτα: «Υπάρχει θρησκεία στην Κούβα;», «Είναι αλήθεια πως θέλουν να σας ανταλλάξουν με τρακτέρ;», «Εσείς σκοτώσατε τον φίλο μου;». Κάποιοι τον βρίζουν. Λένε πως ένας υπαξιωματικός, βλέποντας τον Τσε καθισμένο σε μια γωνιά και κλεισμένο στον εαυτό του, τον ρώτησε:
«Τι σκέφτεστε; Σχετικά με την αθανασία του γαϊδάρου;»
Ο Γκεβάρα που ανέκαθεν αγαπούσε τόσο τα γαϊδούρια, χαμογελά και του απαντάει:
«Όχι, υπολοχαγέ, σκέφτομαι την αθανασία της επανάστασης, που τόσο φοβούνται αυτοί που εσείς υπηρετείτε».

Η Χούλια Κόρτες, η δασκάλα του σχολείου στο οποίο κρατείται ο Τσε, λέει πως όταν πήγε να τον δει της είπε:
«Εσείς, λοιπόν, είστε η δασκάλα. Ξέρετε ότι δεν έχετε βάλει τόνο στο έψιλον της λέξης ‘ξέρω’ στη φράση ‘τώρα ξέρω να διαβάζω’;» και της δείχνει τον πίνακα. «Στην Κούβα βέβαια δεν υπάρχουν σχολεία σαν κι αυτό. Για μας αυτό θα ήταν φυλακή. Πως μπορούν να μορφώνονται εδώ τα παιδιά των χωρικών; Είναι πέρα για πέρα αντιπαιδαγωγικό».
«Η χώρα μας είναι φτωχή».
«Αλλά οι υπάλληλοι της κυβέρνησης και οι στρατηγοί έχουν αυτοκίνητα Μερσεντές κι ένα σωρό άλλα πράγματα … Έτσι δεν είναι; Ενάντια σ΄αυτό πολεμάμε εμείς».
«Ήρθατε από πολύ μακριά για να παλέψετε στη Βολιβία».
«Είμαι επαναστάτης κι έχω πάει σε πολλά μέρη».
«Ήρθατε για να σκοτώσετε τους στρατιώτες μας».
«Κοιτάξτε, στον πόλεμο ή κερδίζει κανείς ή χάνει».

Μετά τη 1.00 το απόγευμα, ο Τεράν, μπήκε στο δωματιάκι του σχολείου όπου βρισκόταν ο Τσε, κρατώντας ένα Μ2. Στο διπλανό δωμάτιο ο Ουάνκα γάζωνε με τι σφαίρες του τον Τσίνο και τον Σιμόν.
Ο Τσε ήταν καθισμένος σ΄έναν πάγκο, με τους καρπούς των χεριών του δεμένους και την πλάτη του ν΄ακουμπάει στον τοίχο. Ο Τεράν διστάζει, κάτι λέει, ο Τσε του απαντάει:
«Μη νιώθεις άσχημα. Ήρθες να με σκοτώσεις».
Ο Τεράν κάνει μια κίνηση να φύγει, αλλά τελικά ρίχνει την πρώτη ριπή σαν απάντηση σε μια φράση που μετά από τριάντα περίπου χρόνια λένε ότι είπε ο Τσε:
«Ρίξε, δειλέ, έναν άντρα θα σκοτώσεις».

ΠΑΚΟ ΙΓΝΑΣΙΟ ΤΑΪΜΠΟ ΙΙ, "ΕΡΝΕΣΤΟ ΓΚΕΒΑΡΑ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΤΣΕ", εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ



«Δίπλα στη πόρτα, ολομόναχη, ήταν μια μικρούλα φωτογραφία κομμένη από εφημερίδα. Την ημέρα που την έβαλε εκεί είπε ότι καμιά άλλη δεν θα μπει δίπλα της.
Μετά πήρε πέντε μπουκάλια μπύρα και κλείδωσε την πόρτα του. Η μάνα του ανήσυχη στάθηκε απ΄έξω κι όταν μετά από μια ώρα ο Φάνης άνοιξε την πόρτα και ούρλιαξε στο γέρο του να πάψει να γρατζουνάει το βιολί του –γιατί το΄χε το ψώνιο του κι ο γέρος- η μάνα του τον είδε να΄χει όψη τρελού. Της ζήτησε να του φέρει κι άλλες μπύρες. Σαν επέστρεψε την κάλεσε να μπει στο δωμάτιό του.
Την έβαλε μπροστά στη φωτογραφία.
-Ξέρεις ποιος είναι αυτός; Την ρώτησε.
Η κακομοίρα τα΄χε χαμένα, φοβόταν κιόλας να μιλήσει.
Τραγουδιστής τον ρώτησε δειλά, γιατί τον είδε με μακριά μαλλιά και γένια.
Τότε κι ο Φάνης την άρπαξε απ΄το σβέρκο και την κόλλησε πάνω στη φωτογραφία.
-Αυτός είναι, της είπε με κομμένη φωνή, αυτός είναι ο Τσε Γκουεβάρα … και κοίταξε να μάθεις τ΄όνομά του, γιατί θα σε ρωτάω συχνά, έτσι; Και πες το κι απ΄έξω στον αποτυχημένο βιολιτζή του κερατά.
-Θα με πνίξεις, βόγκηξε η μάνα του.
Και την παράτησε.
Σαν έφτασε στη μέση του δωματίου γύρισε και της εξήγησε.
-… Έκανε επανάσταση στην Κούβα και τώρα είναι στην Αφρική. Είσαι μέσα; Γυρίζει τον κόσμο και βάζει φωτιές … Δικός μας.
-Ναι, ναι, έκανε εκείνη φοβισμένη κι ακούμπησε στον τοίχο, δικός μας …
-Άντε, παράτα μας τώρα, της είπε κι έπεσε στο κρεβάτι, αγκαλιά με μια μπουκάλα.

Το βράδυ, αργά πολύ, καβάλησε τη μηχανή κι αμολύθηκε στο λόφο.

Έβρεχε και μούσκεψε ως το κόκαλο … Σακάτεψε και τη Machules. Αλλά το μάσησε το βουνό. Δεν καταλάβαινε κανέναν …
Χτες το βράδυ είχανε φάει τον Τσε!»

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, "Ο ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΒΑΛΚΑΝΙΟΣ", εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Υ.Γ.1: Η φωτογραφία της σύλληψης του Τσε, είναι ένας από τους συχνότερους εφιάλτες που έβλεπα πιτσιρικάς.
Υ.Γ.2: Πήγα κάποτε στη Σάντα Κλάρα, στον τάφο του Τσε και των υπολοίπων συντρόφων του που σκοτώθηκαν στη Βολιβία. Κάτι χάλκινες μορφές στον τοίχο και αναμμένα καντήλια. Στην άκρη ένας πυρσός. Αυτά μόνο. Απαγορεύονταν οι φωτογραφίες.
Υ.Γ.3: Ο Τσε κυκλοφορεί ακόμα εκεί έξω. Μέσα από τη θρυλική φωτογραφία που έκλεψαν από τον Κόρντα και, μόνο κωλόχαρτο δεν την έχουν κάνει ακόμα. Στους τοίχους της Τσιάπας και σε κάποιες γωνιές της Ευρώπης. Στον πρωινό όρκο των κουβανών μαθητών που κλείνει με το χέρι υψωμένο και την υπόσχεση "θέλω να γίνω σαν τον Τσε". Σαράντα χρόνια μετά.

Posted by...The Motorcycle boy at 11:29 π.μ. 9 comments Links to this post  

Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ για τον Τσε


Διαβάζω στο www.goculture.gr:

Σαράντα χρόνια χωρίς το χαμογελαστό επαναστάτη

Η New Star, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, διοργανώνει Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για τον Ernesto Che Guevara, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από το θάνατό του.

Το φεστιβάλ πραγματοποιείται 4-10 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο Ίλιον, καθημερινά, από 18:30 έως 00:30, όπου προβάλλονται ντοκουμέντα της ζωής και της δράσης του, όπως απαθανατίζονται από καλλιτέχνες όλου του κόσμου (Κούβα, Χιλή, Βολιβία, Αργεντινή, Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Καναδά αλλά και την Ελλάδα).

Έχουν περάσει 40 χρόνια από την 8η Οκτωβρίου του 1967, από την ημέρα που ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα πέρασε οριστικά στην ιστορία και δια παντός στο συλλογικό υποσυνείδητο όσων αγωνίζονται ή απλώς προσδοκούν και κρυφά ονειρεύονται την αλλαγή της κρατούσας κατάστασης εκμετάλλευσης, της απροκάλυπτης όσο και κυνικής διαχείρισης της τύχης του πλανήτη από το φονταμενταλισμό της αγοράς.

Το όνομα και η εικόνα του Τσε συνεχίζουν να φέρουν ιδέες και οράματα, να συνεγείρουν μυαλά και καρδιές ανθρώπων όλων των ηλικιών σε όλα τα μέρη του κόσμου.

Από την Ελλάδα προβάλλονται τα ντοκιμαντέρ που έχουν κάνει για τον Che οι: Γιώργος Αυγερόπουλος, Σεμίνα Διγενή, Στέλιος Κούλογλου, Κώστας Μπαξεβάνης, Παύλος Τσίμας.

Επίσης, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, καλλιτέχνες (όπως ο Κωνσταντίνος Καζάκος, η Λίλα Καφαντάρη, η Ελένη Γερασιμίδου) απαγγέλλουν ποιήματα για τον Τσε και διαβάζουν κείμενα του ίδιου και σημαντικά γράμματά του όπως προς την οικογένειά του, τον Φιντέλ Κάστρο κ.α.
Στον κινηματογράφο Ίλιον, τις μέρες του φεστιβάλ, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα λειτουργεί έκθεση αφίσας από όλο τον κόσμο για τον Che.

Προβάλλονται επίσης βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα από live συναυλίες με τραγούδια για τον Τσε που τραγουδούν οι: Μάνος Λοΐζος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Βασίλης Λέκκας κ.α.

Την Παρασκευή 5 Οκτώβρη και το Σάββατο 6 Οκτώβρη, ώρα 20:00-21:00, λατινοαμερικάνικα μουσικά γκρουπ τραγουδούν τραγούδια αφιερωμένα στον Τσε.

Τέλος, τη Δευτέρα 8 Οκτώβρη στις 20:00 μιλάει ο πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, Hermes Herera Hernández.

Posted by...Juanita La Quejica at 3:54 μ.μ. 0 comments Links to this post