Δολοφονήθηκε η Μαρσέλα Σάλι Γκρέις

Δολοφονημένη υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες βρέθηκε η αμερικανίδα ακτιβίστρια, Μαρσέλα Σάλι Γκρέις, στην Οαχάκα στο νότιο Μεξικό, όπως ανακοίνωσε η εκπρόσωπος της αμερικανικής πρεσβείας Τζάνις Γουάινερ την Παρασκευή (26/9).
Η δράση της Γκρέις ήταν γνωστή στην Οαχάκα από το 2006, καθώς είχε πρωταγωνιστήσει σε διαδηλώσεις εναντίον του κυβερνήτη της περιοχής, Ουλίσες Ρουΐς, που είχε κατηγορηθεί για διαφθορά και βίαιη καταστολή πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Έξι μη κυβερνητικές οργανώσεις εξέδωσαν κοινό ανακοινωθέν, όπου υποστήριξαν ότι «πληροφορηθήκαμε ότι η Μαρσέλα Σάλι Γκρέις βιάστηκε πριν δολοφονηθεί». Επιπλέον, καταδικάζοντας την «απραξία» των Αρχών, απαίτησαν την επιτάχυνση των ερευνών και την απονομή της δικαιοσύνης στους ενόχους για τη δολοφονία της πολιτικής ακτιβίστριας.

Η σωρός της γυναίκας αναγνωρίστηκε λόγω τατουάζ που έφερε, καθώς το σώμα της βρέθηκε σε στάδιο αποσύνθεσης.

Posted by...Erwtas Stomaxhs at 9:33 μ.μ. 3 comments Links to this post  

ΑΦΓΑΝΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ: Τα σπίτια μας είναι φτιαγμένα από χαρτόνι!

Ίσως αυτό το κείμενο δε θα έχει καμία επιρροή στους Έλληνες, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, ίσως δεν έχει νόημα γι’αυτούς.

Γιατί είμαστε πρόσφυγες; Υποφέρουμε από 30 χρόνια πολέμων στο Αφγανιστάν. Αγανακτήσαμε απ’τον πόλεμο και τη βία. Γι’αυτό βρισκόμαστε στις πύλες της Ευρώπης αναζητώντας άσυλο.

Αν εμείς, οι οικογένειές μας, τα μικρά παιδιά μας, οι φίλοι μας δεν είχαμε υποστεί τη βία, τον πόλεμο και την τρομοκρατία (τις βόμβες και τις ρουκέτες) στη χώρα μας, δε θα είχαμε καταφύγει σαν πρόσφυγες σε καμία χώρα και δε θα ήταν αυτό το μοναδικό χαρακτηριστικό που βλέπουν όλοι σε εμάς, του πρόσφυγα.

Ζούμε σε παραπήγματα φτιαγμένα από χαρτόνι και πλαστικό, κάτω από τον ήλιο και την ανυπόφορη ζέστη, δεν έχουμε νερό και τροφή, ούτε ηλεκτρικό και τα βασικά αγαθά για τη ζωή. ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αλλά η αστυνομία, το λιμενικό, κάποιοι Έλληνες που ζουν γύρω απ’τον καταυλισμό μάς αντιμετωπίζουν σαν να μην είμαστε ανθρώπινα πλάσματα.

Απ’τους ήχους των όπλων και των εκρήξεων, από τα κατεστραμμένα και καμμένα σπίτια έχουμε μαύρες αναμνήσεις. Όπου κι αν πήγαμε, αντί για τη βοήθεια που αναζητούσαμε βρήκαμε τιμωρία. Ζητήσαμε από την ελληνική κυβέρνηση και την ευρωπαϊκή ένωση, μια καλή μεταχείριση σχετικά με τη ζωή. Δεν είμαστε ευτυχισμένοι με τη ζωή και τα προβλήματα που έχουμε στην Πάτρα.

Δεν είμαστε εγκληματίες, μη μας κατηγορείτε και μη μας φέρεστε σαν εγκληματίες.

Δραπετεύσαμε από το Αφγανιστάν εξαιτίας του πολέμου, της βίας, της αδικίας και της ανασφάλειας. Διασχίζουμε χιλιάδες μίλια κάτω από αμέτρητους κινδύνους για να βρούμε καλύτερη ζωή, ελευθερία και δημοκρατία αλλά δε βρήκαμε τίποτα εδώ.

Πού είναι εκείνος ο Μεσσίας που μιλούσε για δικαιοσύνη, ελευθερία; Υπάρχει κανείς που να ακούει τη φωνή μας;

Είμαστε ήδη φυλακισμένοι στον καταυλισμό μας και ακόμα κι αυτόν θέλουνε να τον καταστρέψουν. Κάθε φορά που βλέπουμε τους τραυματισμένους αδερφούς μας, με σπασμένα χέρια, σπασμένα κεφάλια, σπασμένες καρδιές τότε κι η ψυχή σπάει, σκοτεινιάζει -ψυχορραγούμε.

Σεπτέμβρης 2008
ΑΦΓΑΝΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΑΤΡΑΣ

Posted by...Στη γαλαρία at 1:56 μ.μ. 1 comments Links to this post