μια φωνή από την Κούβα
Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007
Ευχαριστώ πολύ τον φίλο tifoeus, ξενοδόχο του Hotel Iris που με έστειλε στο συγκεκριμένο ποστ του Μιχάλη Μητσού για να ανακαλύψω το μπλογκ που με χίλια δυο κόλπα καταφέρνει να ανεβάσει μια συνομίληκή μου Κουβανή, παριστάνοντας τη Γερμανίδα τουρίστρια!
Για τους μη ισπανόφωνους, μπορείτε να διαβάσετε κάποια πράγματα για την Yoani Sanchez στο προαναφερθέν ποστ του Μιχάλη Μητσού.
Οι ισπανόφωνοι θα βρείτε το δρόμο σας. Για τους λοιπούς έκανα μια γρήγορη μετάφραση ενός τυχαίου ποστ. Και κάτι μου λέει ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα....
Αυτό που δε συμβαίνει ποτέ βλέποντας αυτά τα ρεπορτάζ χωρίς ήχο είναι να βγει από μέσα μου κάτι καθημερινό και ρεαλιστικό που να μοιάζει σε αυτό που ακούω όλη μέρα στο δρόμο. Η μικρή μας οθόνη μας δείχνει «αυτό που θα έπρεπε να ήμασταν» ή, ακόμα χειρότερα, «αυτό που πρέπει να πιστέψουμε ότι είμαστε». Έτσι, ο εκφωνητής που όλοι κουβαλάμε μέσα μας ποτέ δε λέει κάτι σαν: «οι τιμές είναι στα ύψη», «στην πολυκλινική μου, έχουν μείνει μόνο 17 γιατροί, γιατί όλοι οι υπόλοιποι έχουν φύγει σε αποστολή», «αν δεν κλέψω στη δουλειά μου δεν μπορώ να ζήσω» ή «πού είναι αυτές οι καταραμένες πατάτες που δεν έρχονται ποτέ;».
Η τηλεόραση μοιάζει τόσο λίγο με τη ζωή μου, που έφτασα να σκέφτομαι ότι η ύπαρξή μου είναι αυτή που δεν ανήκει στην πραγματικότητα, ότι τα μακρόστενα πρόσωπα που βλέπω στο δρόμο είναι ηθοποιοί που θα άξιζαν ένα Όσκαρ (ή ένα Κοράλ*), ότι τα εκατοντάδες προβλήματα που πρέπει να βρω τρόπο να ξεπεράσω για να τραφώ, να μετακινηθώ και απλώς για να υπάρξω, είναι μόνο γραμμές σε ένα σενάριο και ότι η αλήθεια, μια που επιμένουν τόσο, θα πρέπει να είναι αυτή που μου λένε τα τηλεοπτικά προγράμματα Granma, Noticiero Nacional de Televisión (Εθνική Τηλεοπτική Ειδησεογραφία) και Mesa Redonda (Στρογγυλή Τράπεζα).
Αβάνα, 21 Μαΐου 2007
Posted by...unapatatras at 12:29 π.μ. 19 comments
ΕΛΑΙΩΝΑΣ
Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007
Posted by...απλή ακτιβίστρια at 9:19 π.μ. 1 comments
CHE -40 χρόνια
Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007
«Εκείνα τα χρόνια ο Ερνεστίτο πάνω που μάθαινε να περπατάει. Καθώς εμάς μας άρεσε να πίνουμε μάτε, τον στέλναμε μέχρι την κουζίνα, που απείχε περίπου 20 μέτρα από το σπίτι, για να μας το φτιάξει. Ανάμεσα στην κουζίνα και στο σπίτι υπήρχε ένας σωλήνας κρυμμένος μέσα σ΄ένα μικρό χαντάκι. Ο μικρός, κρατώντας το μάτε στα χεράκια του, σκόνταφτε πάντα σ΄εκείνο το σημείο κι έπεφτε. Σηκωνόταν πάντα θυμωμένος, κι εκεί που επέστρεφε με μια καινούργια δόση, έπεφτε και πάλι. Πεισμωμένος, εξακολουθούσε να φέρνει μάτε ξανά και ξανά, μέχρι που έμαθε να πηδάει το χαντάκι», Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς.
«Με έλεγαν Τσάντσο (γουρούνι)»
«Επειδή ήσουν χοντρός;»
«Όχι, επειδή ήμουνα βρωμιάρης»
Η φοβία του για το κρύο νερό, που μερικές φορές του προκαλεί κρίσεις άσθματος, τον έχει οδηγήσει στο να μην έχει σταθερές συνήθειες υγιεινής. Η έλλειψη αγάπης για τα μπάνια και τα ντους θα το συνοδέψει στο υπόλοιπο της ζωής του.
Απόβαση από το Γκράνμα: Ο γκουαχίρο Κρέσπο γυρίζει πίσω να βοηθήσει τον Τσε, που έχει πάθει κρίση άσθματος.
«Έλα, άσε με να σε βοηθήσω».
«Όχι. Γιατί να με βοηθήσεις;»
«Γιατί είσαι κουρασμένος από την πορεία στον βάλτο».
«Τι μαλάκας! Να πας να βοηθήσεις τη μάνα σου καλύτερα! Εγώ ήρθα εδώ για να αγωνιστώ, δεν ήρθα για να με βοηθήσει κανένας».
Τελικά ο Κρέσπο καταφέρνει να του πάρει τον σάκο.
Ο Αμεϊχέιρας διηγείται: «Ήταν αστείο να βλέπεις κάποιον από εκείνους τους πρωτάρηδες μαχητές, μερικές φορές σχεδόν έφηβους ακόμα, να σταματά μέσα στη μάχη και να φωνάζει την ώρα που όλοι ήταν πεσμένοι στο έδαφος, με τις σφαίρες να σφυρίζουν γύρω από τα΄αυτιά τους ‘Ε, Τάδε κοίτα με! Ο Νόμος των Μάου!’. Τότε ο αντάρτης στεκόταν με γενναιότητα όρθιος ανάμεσα στις σφαίρες και άδειαζε το όπλο του πάνω στον εχθρό. Στη συνέχεια έπρεπε να τον μιμηθεί αυτός στον οποίο είχε απευθύνει το λόγο … Αυτός ήταν εν συντομία ο νόμος των Μάου: να πολεμάς όρθιος και να προχωράς κάτω από τις σφαίρες ή να ρίχνεις κατά μέτωπο στα αεροπλάνα. Αντρίκεια πράγματα, που σήμερα μοιάζουν καμώματα τρελών».
Όνομα και επίθετο: Ερνέστο Γκεβάρα Σέρνα
Έγγαμος, 30 ετών
Σπουδές: Ιατρική
Τόπος και ημερομηνία κατάταξης: Μεξικό
Μέτωπο και φάλαγγα δράσης: 1-4-8
Βαθμοί που του αποδόθηκαν: υπίατρος, λοχαγός, διοικητής
Αποδόθηκαν από τον: Φιντέλ
Μάχες στις οποίες πήρε μέρος: (χωρίς απάντηση)
Τραυματισμοί: 2
Υπογραφή: Τσε
Την ερώτηση που αφορά τη φυλή την έχει διαγράψει, θεωρώντας την επιπόλαιη.
Μια από αυτές τις μέρες της εθελοντικής εργασίας συναντάει τον νεαρό Ασεβέδο, τον Ενρίκε, τον μικρότερο από τα δυο αδέρφια, ο οποίος είχε υποχρεωθεί να αποσυρθεί προσωρινά από το στρατό, γιατί είχε χρειαστεί να του κάνουν άλλη μια επέμβαση στο χέρι του, που δεν είχε κολλήσει σωστά μετά από ένα σπάσιμο, και που τώρα δουλεύει στην Εκβιομηχάνιση, στο Τμήμα Αγορών. Αφού πρώτα τον ρωτάει για τα καθέκαστα της ζωής του, έπειτα του πετάει ξερά:
«Ακόμα πρώτος υπολοχαγός είσαι;»
Ο Ασεβεβέδο, που στα δεκαεφτά του χρόνια δεν έχει και πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ και που είναι συνηθισμένος να του βάζει χέρι ο Τσε, απαντάει:
«Μα, Τσε, εσείς ξέρετε πως εμείς οι δειλοί δεν παίρνουμε προαγωγή».
Κι ο Τσε του λέει κοφτά:
«Παράξενο, γιατί οι γλείφτες πάντα ευημερούν».
«Έμεινα να τον κοιτάζω και σκέφτηκα: Αυτός ο άνθρωπος με μισεί, με κάνει να νιώθω πως δεν ξέρω τι μου γίνεται, με έχει πάρει για τις δουλειές του ποδαριού, μα τι στο διάβολο έχει εναντίον μου, τι του έχω κάνει;»
Λίγες μέρες αργότερα, θα τον απολύσει, γιατί έχει κάνει μια αγορά δυναμίτη από μια αμερικάνικη εταιρεία ενώ υπήρχαν και άλλες επιλογές, και αφού τον απολύσει, θα φροντίσει να μπει στο πανεπιστήμιο.
Ο Αλμπέρτο Μόρα θα υποχρεωθεί να επιπλήξει τον Τσε σε κάποια φάση, γιατί, ενώ πηγαίνουν σε μια εκδήλωση που τηρείται κάποιο πρωτόκολλο, ο Τσε είναι ντυμένος με φόρμα αγγαρείας. Ο Γκεβάρα ζητάει συγνώμη (!) και βγάζει το παντελόνι έξω από τις μπότες του.
Ο Μανρέσα διηγείται: «Μου υπέδειξε να μιλήσω με τον Μανουέλ Λουσάρδο, τον υπουργό Εσωτερικού Εμπορίου, για να διερευνήσουμε τι έτρωγε ο απλός κόσμος, τι έτρωγαν οι κάτοικοι, και ήθελε τα ίδια ακριβώς να δίνονται και στον ίδιο στο υπουργείο. Για μένα αυτό ήταν ένα διαβολεμένα μεγάλο πρόβλημα. Αυτός ο άνθρωπος δούλευε είκοσι ώρες κάθε μέρα, είχε άσθμα, δεν μπορούσε να φάει αυγά, δεν μπορούσε να φάει ψάρι λόγω των αλλεργιών του. Μερικές φορές τον ξεγελούσα για να βελτιώνω το διαιτολόγιό του. Εκείνου του άρεσαν πολύ τα φρούτα, η κοτόσουπα και το μοσχαρίσιο κρέας, όπως σε κάθε καλό Αργεντινό. Γι΄αυτό που και που κάτι σκαρφιζόμουν και του έφτιαχνα ψητό, αλλά έπρεπε να του λέω παραμύθια. Έβγαζα από το νου μου ότι τάχα κάποιοι Λατιονοαμερικάνοι σύντροφοι ήθελαν να γιορτάσουν κάτι κι έστηνα τη σχάρα στην ταράτσα του Υπουργείου Βιομηχανίας».
Στις 23 Φεβρουαρίου ο κομαντάντε Γκεβάρα κόβει ζαχαροκάλαμο στη σεντράλ Ορλάντο Νοδάρσε, με μια ομάδα εργασίας από το υπουργείο. Ο σοφέρ έχει μείνει στο φορτηγό, στη σκιά. Ο Τσε, οργισμένος, πηγαίνει κοντά του:
«Ε, σύντροφε, που είναι η ματσέτα σας;»
«Εγώ δεν ήρθα εδώ για να κόψω ζαχαροκάλαμο –είμαι ο σοφέρ».
«Κοίτα, εδώ ο καθένας μπορεί να κάνει το σοφέρ. Ή βρίσκεις μια ματσέτα και μπαίνεις στη δουλειά όπως όλοι ή φεύγεις τώρα αμέσως. Και μη νοιάζεσαι για το φορτηγό, γιατί, στο κάτω κάτω, οδηγώ κι εγώ στην επιστροφή».
Ο Τσε προωθούσε εκείνες τις μέρες την εθελοντική εργασία και τους διαγωνισμούς, την αδερφική άμιλλα. Σ΄ένα χωράφι που έκοβαν ζαχαροκάλαμο, η Ροσάριο Κουέρτο, της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Νεολαίας στο υπουργείο, δέχεται να διαγωνιστεί εναντίον του και σχηματίζουν δυο ομάδες εργασίας. Η Ροσάριο θυμάται: «Εκείνη τη μέρα έκοψα περισσότερο ζαχαροκάλαμο από κάθε άλλη φορά στη ζωή μου … γιατί εκείνο που δεν μπορούσαμε να δεχτούμε με κανέναν τρόπο ήταν το να μας νικήσει. Όλα τα μέλη της ομάδας μου ήταν σύμφωνα … και οι δυο ομάδες ήταν εξίσου καλές και προχωρούσαμε τσίμα τσίμα. Ανακαλύψαμε πως εκείνος έστελνε που και που κανέναν από τους συνοδούς του να μας κατασκοπεύσει κι αρχίσαμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Η αντιπαλότητα ήταν τόσο μεγάλη, που με πόνο μου οφείλω να σας ομολογήσω ότι, όταν με πληροφόρησαν ότι είχε πάθει κρίση άσθματος, χάρηκα, γιατί αυτό μπορούσε να μας επιτρέψει να αποκτήσουμε ένα πλεονέκτημα στην κοπή ζαχαροκαλάμου. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ανθρώπου που έθετε τους κανόνες, η ομάδα μου ήταν νικήτρια. Ο Τσε κατηγόρησε τους κριτές ότι είχαν επηρεαστεί από το γεγονός ότι ήμουνα γυναίκα και άφησε να εννοηθεί ότι με είχαν ευνοήσει γι΄αυτό το λόγο. Φυσικά, ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν μπορούσε να περάσει έτσι και ξέσπασε φοβερός καυγάς. Εκείνος φαινόταν πολύ ενοχλημένος …. Λίγες μέρες μετά έγινε μια συνάντηση. Ήθελαν να κάνουν ένα διαγωνισμό και ήρθαν να με βρουν εκ μέρους του Τσε. Είχε προκύψει μια διαφωνία κι εκείνος μου είπε:
-Έστειλα να σε φωνάξουν, Ροσάριο, για να μας πεις πως πήγε ο μεταξύ μας αγώνας.
Αν και ένιωσα μεγάλη νευρικότητα, περιέγραψα πως είχαν γίνει όλα και παραδέχτηκα ότι, όταν έπαθε κρίση άσθματος, χάρηκα. Εκείνος πέθανε από τα γέλια όταν με άκουσε να το λέω αυτό».
Λοχαγός Γκάρι Πράδο, επικεφαλής των Ρέιντζερς στη Βολιβία: «Στο διοικητήριο πια, πήρα κάποια μέτρα προφύλαξης. Διέταξα να δέσουν τους αιχμαλώτους από τα πόδια και τα χέρια με τις ίδιες τους τις ζώνες, βάζοντάς τους πλάτη με πλάτη».
Λέει ακόμα ότι ο Τσε του είπε:
«Μην ανησυχείτε, λοχαγέ, όλα έχουν τελειώσει πια».
«Για εσάς ναι, αλλά υπάρχουν ακόμα εδώ τριγύρω μερικοί καλοί μαχητές και δεν θέλω να το διακινδυνεύσω».
«Είναι μάταιο, έχουμε αποτύχει …»
Αργότερα θα μπουν στο δωμάτιο που κρατείται ο Τσε κάμποσοι στρατιώτες. Μιλάνε επί παντός επιστητού, με διαλείμματα, ανόρεχτα: «Υπάρχει θρησκεία στην Κούβα;», «Είναι αλήθεια πως θέλουν να σας ανταλλάξουν με τρακτέρ;», «Εσείς σκοτώσατε τον φίλο μου;». Κάποιοι τον βρίζουν. Λένε πως ένας υπαξιωματικός, βλέποντας τον Τσε καθισμένο σε μια γωνιά και κλεισμένο στον εαυτό του, τον ρώτησε:
«Τι σκέφτεστε; Σχετικά με την αθανασία του γαϊδάρου;»
Ο Γκεβάρα που ανέκαθεν αγαπούσε τόσο τα γαϊδούρια, χαμογελά και του απαντάει:
«Όχι, υπολοχαγέ, σκέφτομαι την αθανασία της επανάστασης, που τόσο φοβούνται αυτοί που εσείς υπηρετείτε».
Η Χούλια Κόρτες, η δασκάλα του σχολείου στο οποίο κρατείται ο Τσε, λέει πως όταν πήγε να τον δει της είπε:
«Εσείς, λοιπόν, είστε η δασκάλα. Ξέρετε ότι δεν έχετε βάλει τόνο στο έψιλον της λέξης ‘ξέρω’ στη φράση ‘τώρα ξέρω να διαβάζω’;» και της δείχνει τον πίνακα. «Στην Κούβα βέβαια δεν υπάρχουν σχολεία σαν κι αυτό. Για μας αυτό θα ήταν φυλακή. Πως μπορούν να μορφώνονται εδώ τα παιδιά των χωρικών; Είναι πέρα για πέρα αντιπαιδαγωγικό».
«Η χώρα μας είναι φτωχή».
«Αλλά οι υπάλληλοι της κυβέρνησης και οι στρατηγοί έχουν αυτοκίνητα Μερσεντές κι ένα σωρό άλλα πράγματα … Έτσι δεν είναι; Ενάντια σ΄αυτό πολεμάμε εμείς».
«Ήρθατε από πολύ μακριά για να παλέψετε στη Βολιβία».
«Είμαι επαναστάτης κι έχω πάει σε πολλά μέρη».
«Ήρθατε για να σκοτώσετε τους στρατιώτες μας».
«Κοιτάξτε, στον πόλεμο ή κερδίζει κανείς ή χάνει».
Μετά τη 1.00 το απόγευμα, ο Τεράν, μπήκε στο δωματιάκι του σχολείου όπου βρισκόταν ο Τσε, κρατώντας ένα Μ2. Στο διπλανό δωμάτιο ο Ουάνκα γάζωνε με τι σφαίρες του τον Τσίνο και τον Σιμόν.
Ο Τσε ήταν καθισμένος σ΄έναν πάγκο, με τους καρπούς των χεριών του δεμένους και την πλάτη του ν΄ακουμπάει στον τοίχο. Ο Τεράν διστάζει, κάτι λέει, ο Τσε του απαντάει:
«Μη νιώθεις άσχημα. Ήρθες να με σκοτώσεις».
Ο Τεράν κάνει μια κίνηση να φύγει, αλλά τελικά ρίχνει την πρώτη ριπή σαν απάντηση σε μια φράση που μετά από τριάντα περίπου χρόνια λένε ότι είπε ο Τσε:
«Ρίξε, δειλέ, έναν άντρα θα σκοτώσεις».
ΠΑΚΟ ΙΓΝΑΣΙΟ ΤΑΪΜΠΟ ΙΙ, "ΕΡΝΕΣΤΟ ΓΚΕΒΑΡΑ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΩΣ ΤΣΕ", εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
«Δίπλα στη πόρτα, ολομόναχη, ήταν μια μικρούλα φωτογραφία κομμένη από εφημερίδα. Την ημέρα που την έβαλε εκεί είπε ότι καμιά άλλη δεν θα μπει δίπλα της.
Μετά πήρε πέντε μπουκάλια μπύρα και κλείδωσε την πόρτα του. Η μάνα του ανήσυχη στάθηκε απ΄έξω κι όταν μετά από μια ώρα ο Φάνης άνοιξε την πόρτα και ούρλιαξε στο γέρο του να πάψει να γρατζουνάει το βιολί του –γιατί το΄χε το ψώνιο του κι ο γέρος- η μάνα του τον είδε να΄χει όψη τρελού. Της ζήτησε να του φέρει κι άλλες μπύρες. Σαν επέστρεψε την κάλεσε να μπει στο δωμάτιό του.
Την έβαλε μπροστά στη φωτογραφία.
-Ξέρεις ποιος είναι αυτός; Την ρώτησε.
Η κακομοίρα τα΄χε χαμένα, φοβόταν κιόλας να μιλήσει.
Τραγουδιστής τον ρώτησε δειλά, γιατί τον είδε με μακριά μαλλιά και γένια.
Τότε κι ο Φάνης την άρπαξε απ΄το σβέρκο και την κόλλησε πάνω στη φωτογραφία.
-Αυτός είναι, της είπε με κομμένη φωνή, αυτός είναι ο Τσε Γκουεβάρα … και κοίταξε να μάθεις τ΄όνομά του, γιατί θα σε ρωτάω συχνά, έτσι; Και πες το κι απ΄έξω στον αποτυχημένο βιολιτζή του κερατά.
-Θα με πνίξεις, βόγκηξε η μάνα του.
Και την παράτησε.
Σαν έφτασε στη μέση του δωματίου γύρισε και της εξήγησε.
-… Έκανε επανάσταση στην Κούβα και τώρα είναι στην Αφρική. Είσαι μέσα; Γυρίζει τον κόσμο και βάζει φωτιές … Δικός μας.
-Ναι, ναι, έκανε εκείνη φοβισμένη κι ακούμπησε στον τοίχο, δικός μας …
-Άντε, παράτα μας τώρα, της είπε κι έπεσε στο κρεβάτι, αγκαλιά με μια μπουκάλα.
Το βράδυ, αργά πολύ, καβάλησε τη μηχανή κι αμολύθηκε στο λόφο.
Έβρεχε και μούσκεψε ως το κόκαλο … Σακάτεψε και τη Machules. Αλλά το μάσησε το βουνό. Δεν καταλάβαινε κανέναν …
Χτες το βράδυ είχανε φάει τον Τσε!»
ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, "Ο ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΒΑΛΚΑΝΙΟΣ", εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
Υ.Γ.1: Η φωτογραφία της σύλληψης του Τσε, είναι ένας από τους συχνότερους εφιάλτες που έβλεπα πιτσιρικάς.
Υ.Γ.2: Πήγα κάποτε στη Σάντα Κλάρα, στον τάφο του Τσε και των υπολοίπων συντρόφων του που σκοτώθηκαν στη Βολιβία. Κάτι χάλκινες μορφές στον τοίχο και αναμμένα καντήλια. Στην άκρη ένας πυρσός. Αυτά μόνο. Απαγορεύονταν οι φωτογραφίες.
Υ.Γ.3: Ο Τσε κυκλοφορεί ακόμα εκεί έξω. Μέσα από τη θρυλική φωτογραφία που έκλεψαν από τον Κόρντα και, μόνο κωλόχαρτο δεν την έχουν κάνει ακόμα. Στους τοίχους της Τσιάπας και σε κάποιες γωνιές της Ευρώπης. Στον πρωινό όρκο των κουβανών μαθητών που κλείνει με το χέρι υψωμένο και την υπόσχεση "θέλω να γίνω σαν τον Τσε". Σαράντα χρόνια μετά.
Posted by...The Motorcycle boy at 11:29 π.μ. 9 comments
Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ για τον Τσε
Πέμπτη, Οκτωβρίου 04, 2007
Διαβάζω στο www.goculture.gr:
Σαράντα χρόνια χωρίς το χαμογελαστό επαναστάτη
Η New Star, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, διοργανώνει Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για τον Ernesto Che Guevara, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από το θάνατό του.
Το φεστιβάλ πραγματοποιείται 4-10 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο Ίλιον, καθημερινά, από 18:30 έως 00:30, όπου προβάλλονται ντοκουμέντα της ζωής και της δράσης του, όπως απαθανατίζονται από καλλιτέχνες όλου του κόσμου (Κούβα, Χιλή, Βολιβία, Αργεντινή, Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Καναδά αλλά και την Ελλάδα).
Έχουν περάσει 40 χρόνια από την 8η Οκτωβρίου του 1967, από την ημέρα που ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα πέρασε οριστικά στην ιστορία και δια παντός στο συλλογικό υποσυνείδητο όσων αγωνίζονται ή απλώς προσδοκούν και κρυφά ονειρεύονται την αλλαγή της κρατούσας κατάστασης εκμετάλλευσης, της απροκάλυπτης όσο και κυνικής διαχείρισης της τύχης του πλανήτη από το φονταμενταλισμό της αγοράς.
Το όνομα και η εικόνα του Τσε συνεχίζουν να φέρουν ιδέες και οράματα, να συνεγείρουν μυαλά και καρδιές ανθρώπων όλων των ηλικιών σε όλα τα μέρη του κόσμου.
Από την Ελλάδα προβάλλονται τα ντοκιμαντέρ που έχουν κάνει για τον Che οι: Γιώργος Αυγερόπουλος, Σεμίνα Διγενή, Στέλιος Κούλογλου, Κώστας Μπαξεβάνης, Παύλος Τσίμας.
Επίσης, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, καλλιτέχνες (όπως ο Κωνσταντίνος Καζάκος, η Λίλα Καφαντάρη, η Ελένη Γερασιμίδου) απαγγέλλουν ποιήματα για τον Τσε και διαβάζουν κείμενα του ίδιου και σημαντικά γράμματά του όπως προς την οικογένειά του, τον Φιντέλ Κάστρο κ.α.
Στον κινηματογράφο Ίλιον, τις μέρες του φεστιβάλ, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα λειτουργεί έκθεση αφίσας από όλο τον κόσμο για τον Che.
Προβάλλονται επίσης βιντεοσκοπημένα αποσπάσματα από live συναυλίες με τραγούδια για τον Τσε που τραγουδούν οι: Μάνος Λοΐζος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Βασίλης Λέκκας κ.α.
Την Παρασκευή 5 Οκτώβρη και το Σάββατο 6 Οκτώβρη, ώρα 20:00-21:00, λατινοαμερικάνικα μουσικά γκρουπ τραγουδούν τραγούδια αφιερωμένα στον Τσε.
Τέλος, τη Δευτέρα 8 Οκτώβρη στις 20:00 μιλάει ο πρέσβης της Δημοκρατίας της Κούβας στην Ελλάδα, Hermes Herera Hernández.
Posted by...Juanita La Quejica at 3:54 μ.μ. 0 comments
Leonard Peltier: Η Σιωπή Φωνάζει
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 27, 2007
Ο Leonard Peltier συμπλήρωσε τα 63 χρόνια στις 12 Σεπτεμβρίου του 2007. Είναι μια παγκόσμια ημέρα διαμαρτυρίας για την άμεση και χωρίς όρους απελευθέρωση του ινδιάνου καλλιτέχνη, συγγραφέα και ακτιβιστή - ενός από τους πιο γνωστούς πολιτικούς κρατούμενους στον κόσμο.
Ο Leonard έχει περάσει περισσότερα από 31 χρόνια έγκλειστος σε μια από τις πιο σκληρές φυλακές των Ηνωμένων Πολιτειών, άδικα καταδικασμένος σε δίς ισόβεια για τη δολοφονία δύο πρακτόρων του FBI το 1975. Σήμερα η κατάστασή του έχει επιβαρυνθεί ιδιαίτερα από διάφορα προβλήματα υγείας.
Από το κελί του στην ομοσπονδιακή φυλακή του Lewisberg στην Πενσυλβάνια συνεχίζει να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των ινδιάνων. Έχει συμβάλλει στην δημιουργία βιβλιοθηκών, σχολείων, τη χορήγηση υποτροφιών και την προσφορά ασύλου σε κακοποιημένες γυναίκες, καθώς έχει στηρίξει και πολλές άλλες ακτιβίστικες δράσεις. Έχει προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης το 2004 και εκ νέου το 2007.
¨ "Το έγκλημά μου είναι ότι είμαι ινδιάνος. Το δικό σου ποιό είναι?"
Posted by...Alondra at 11:10 μ.μ. 3 comments
Περί πολυπολιτισμικότητας
Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2007
Οι εποχές άλλαξαν και η αναγνώριση στις μέρες μας τίθεται ως πρόβλημα πολύ περισσότερο από ποτέ. Οι κοινωνικές κατηγορίες του παρελθόντος και ο καθορισμός με βάση αυτές της ταυτότητας έχουν εκλείψει και η ανάγκη της αναγνώρισης αποκτά ξεχωριστή σημασία. Εκτός από την ίδια την ανάγκη αναγνώρισης, στο επίκεντρο βρίσκονται και οι συζητήσεις αναφορικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μπορεί αυτή να είναι αποτελεσματική.2 Η ίδια η εισαγωγή και η χρήση του όρου «πολυπολιτισμικότητα», αρχικά στις Η.Π.Α, εξέφραζε από μια άποψη το ενδιαφέρον για την αντιπροσώπευση στην κοινωνία της πλειοψηφίας των πολιτισμικών ταυτοτήτων της φυλής, του φύλου, της εθνικότητας, στην ιστορική και στη σύγχρονή τους διάσταση. 3
Είναι γεγονός ότι όλο και περισσότερο διαδίδεται στις μέρες μας η άποψη ότι αποτελεί ζωτική ανάγκη ένα μοντέλο κοινωνικής ενότητας στο οποίο θα εμπεριέχεται το στοιχείο της διαφοροποίησης. Ένας τύπος, δηλαδή, εθνικής ταυτότητας που θα είναι σε θέση να καλλιεργεί την εθνική ενότητα μέσω της πολιτισμικής ετερότητας. Πληθαίνουν οι φωνές σε όλο τον κόσμο που υποστηρίζουν ότι η σφυρηλάτηση της ενότητας και η καλλιέργεια της πολιτισμικής δαφοροποίησης οφείλουν να αντιμετωπίζονται ως εξίσου σημαντικοί στόχοι.[4 Σε έναν πολυπολιτισμικά ορισμένο κοινό πολιτισμό τα διαφορετικά άτομα και ομάδες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και αλλάζουν τις παραστάσεις τους μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση. Κάτι τέτοιο υποστηρίζεται, θα επέτρεπε σε όλους να κατανοήσουν τις διαφορές στην πολιτισμική κληρονομιά των εθνών, θα διασφάλιζε την καλλιέργεια και την προστασία της ετερότητας, θα ενδυνάμωνε την αίσθηση της ελευθερίας, της ασφάλειας και της εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες, καθώς και την αίσθηση του «ανήκειν».
Σε μια παράλληλη διαδικασία , θα πρέπει από τις εθνικές ταυτότητες να αφαιρεθούν τα στοιχεία που είναι εχθρικά στη αυτοκατανόηση μιας ή περισσότερων ομάδων.[5 Χαρακτηριστική ως προς αυτό είναι η περίπτωση του Καναδά. Στο κεφάλαιο 3β του νόμου του 1988 αναφέρεται: «Είναι του παρόντος να δηλωθεί ότι είναι η πολιτική της κυβέρνησης του Καναδά η αναγνώριση και η κατανόηση ότι η πολυπολιτισμικότητα είναι θεμελιώδες χαρακτηριστικό της κληρονομιάς του Καναδά και ότι αποτελεί ανεκτίμητη πηγή για το σχηματισμό του μέλλοντος της χώρας». Παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, κυρίως στο Κεμπέκ, ο Kymlicka αναφέρει ότι οι Καναδοί είναι μοναδικοί στον τρόπο με τον οποίο δέχτηκαν την ετερότητα μέσα στην εθνική τους ταυτότητα.
Για τον Charles Taylor, η απουσία αναγνώρισης ή η εσφαλμένη αναγνώριση είναι μια μορφή καταπίεσης, η οποία καταλήγει στον εγκλωβισμό και σε έναν διαστρεβλωμένο και στερημένο τρόπο ύπαρξης. Η προβολή στους άλλους μιας υποδεέστερης εικόνας οδηγεί στην καταπίεση. Η εσφαλμένη αναγνώριση δεν είναι ζήτημα μόνο τυπικού σεβασμού, καθώς μπορεί να επιφέρει σοβαρές επιπτώσεις στα θύματά της. Είναι δηλαδή μια ουσιαστική ανθρώπινη ανάγκη, καθοριστική για το άτομο και για την αντίληψή του για τη ζωή.[7 Δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στο διαλογικό και όχι στο μονοσήμαντο χαρακτήρα της συγκρότησης της ταυτότητας αναδεικνύει την ανάδειξη του ζητήματος της αναγνώρισης. Κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να συζητηθεί παλιότερα με τους όρους που διεξάγεται σήμερα, εξαιτίας του ότι η έννοια της αναγνώρισης εδραζόταν σε κοινωνικές κατηγορίες που γινόταν από όλους αντιληπτές ως δεδομένες. Η μετάβαση από την τιμή στην αξιοπρέπεια είχε ως αποτέλεσμα τη μετάβαση στην πολιτική της καθολικότητας, η οποία απέδιδε έμφαση στην ισότητα όλων των πολιτών ως προς την αξιοπρέπεια. Βασική εδώ είναι η αρχή ότι όλοι είναι ίσοι ως προς την ιδιότητα να είναι πολίτες. Παράλληλα με την ανάπτυξη της σύγχρονης αντίληψης για την ταυτότητα, δημιουργείται η πολιτική της διαφοράς. Με βάση αυτή, ο καθένας δικαιούται αναγνώρισης λόγω της μοναδικότητας της ταυτότητάς του. Η βασική ιδέα εδώ είναι ότι το στοιχείο της ξεχωριστής αξίας έχει αγνοηθεί ή αφομοιωθεί από την πλειοψηφούσα ταυτότητα. Μία τέτοιου είδους αφομοίωση εκλαμβάνεται ως έγκλημα κατά του ιδεώδους της αυθεντικότητας. Ζητούμενο λοιπόν είναι η αναγνώριση της μοναδικής ταυτότητας ενός ατόμου ή μιας ομάδας που διαφέρουν από τον περίγυρό τους. Σύμφωνα με τη συνθετική, ανάμεσα στις δυο οπτικές, προσέγγιση του Ταίηλορ, η δέουσα σημασία αποδίδεται σε ό,τι είναι καθολικά παρόν. Ο καθένας διαθέτει ταυτότητα μέσω τηα αναγνώρισης αυτού που είναι ξεχωριστό στον καθένα. Το αίτημα καθολικότητας ενισχύει την αναγνώριση της ιδιαιτερότητας.[8 Το καθολικό ανθρώπινο δυναμικό, ως μια ικανότητα που ενυπάρχει σε όλους, είναι αυτό που μας διαβεβαιώνει ότι ο καθένας δικαιούται σεβασμού. Και η πολιτική της διαφοράς εδράζεται σε ένα καθολικό δυναμικό, τη δυνατότητα που έχει ο καθένας να διαμορφώνει και να ορίζει την ταυτότητά του είτε ως άτομο είτε ως μέλος μιας πολιτισμικής ομάδας. Αυτή η δυνατότητα πρέπει να γίνεται σεβαστή για όλους και όλες οι πολιτισμικές ομάδες πρέπει να περιβάλλονται με τον ίδιο σεβασμό. Ο Ταίηλορ αναφέρει την περίπτωση του Καναδά και τους νόμους που ψηφίστηκαν στο Κεμπέκ σχετικά με τη γλώσσσα. Καθόριζαν ποιοι μπορούν να στέλνουν τα παιδιά τους σε αγγλόφωνα σχολεία και πού ακριβώς θα έπρεπε να χρησιμοποιείται μόνο η γαλλική γλώσσα και την υποχρεωτική χρήση χρήση της γαλλικής στις εμπορικές ονομασίες. Με άλλα λόγια, αναφέρεται στους περιορισμούς στο όνομα του συλλογικού στόχου της πολιτισμικής επιβίωσης των γαλλόφωνων κατοίκων. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, υιοθετείται ένα διαφορετικό πρότυπο φιλελεύθεης κοινωνίας, Μια κοινωνία φιλελεύθερη, με ισχυρούς συλλογικούς στόχους, που σέβεται όμως την ύπαρξη διαφορών, ιδίως με όσους δεν ενστερνίζονται τους κοινούς στόχους της. Το Κεμπέκ και οι γαλλόφωνοι κάτοικοι του αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας κοινωνίας που θέτει ως συλλογικό στόχο την επιβίωση της πολιτισμικής της ταυτότητας και που ο στόχος αυτός αναπόφευκτα καθιστά αναγκαίες και νομιμοποιεί ορισμένες διαφοροποιήσεις ως προς την επιτρεπτή νομοθεσία.
Για τον Walzer, το πρώτο νεωτερικό πρόγραμμα είναι η συμπεριληπτικότητα. Ο αγώνας για συμπερίληψη, για την απόκτηση της δυνατότητας αποδοχής, καθόρισε τους τελευταίους δυο αιώνες: Εβραίοι, γυναίκες, εργάτες, μαύροι. Το δεύτερο νεωτερικό πρόγραμμα, η εναλλακτική λύση στην είσοδο, είναι ο διαχωρισμός. Η ομάδα διεκδικεί ως σύνολο μια φωνή, ένα μέρος και μια δική της πολιτική. Αυτό που απαιτείται τώρα δεν είναι ο αγώνας για συμπερίληψη, αλλά ο αγώνας για σύνορα. Το κρίσιμο σημείο είναι ο «αυτοκαθορισμός». Αυτό που αναγνωρίζεται και γίνεται δεκτό σε αυτό το δεύτερο πρόγραμμα είναι ότι οι ομάδες και τα μέλη τους έχουν μοναδικές ή τουλάχιστον πρωταρχικές ταυτότητες εθνοτικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα. Η ορθή οριοθέτηση των συνόρων, όχι μόνο με γεωγραφικούς αλλά και με λειτουργικούς όρους, αν και είναι δύσκολη, είναι απαραίτητη, ώστε οι διαφορετικές ομάδες να σκούν αποφασιστικό έλεγχο πάνω στις ζωές τους και να είναι σε θέση να το κάνουν αυτό με ασφάλεια.[9 Το περιεχόμενο της λέξης «ανεκτικότητα» σημασιοδοτείται θετικά και ο Walzer αναδεικνύει τις θετικές στάσεις και πολιτικές προς μια κατεύθυνση σεβασμού και αποδοχής της ετερότητας, σε αντίθεση με όσους υποστηρίζουν ότι η έννοια της ανεκτικότητας εμπεριέχει εξ’ ορισμού θέσεις εξουσίας και προϋποθέτει πάντα έναν κυρίαρχο και έναν κυριαρχούμενο.
Η Gutman αναφέρεται στην πολεμική που ξέσπασε στο Stanford αναφορικά με τη δυνατότητα αλλαγής του προγράμματος σπουδών και την πρόσθεση μαθημάτων και έργων διανοητών από μη δυτικούς πολιτισμούς. Η μια πλευρά, που η Gutman ονομάζει ουσιοκράτες, υποστήριζε ότι η νόθευση της βασικής βιβλιογραφίας θα είχε σαν αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των αξιών του δυτικού πολιτισμού για χάρη ενός στερούμενου κριτηρίων σχετικισμού και μιας σειράς διανοητικών και πολιτικών δεινών. Η αντίθετη πλευρά, που η Gutman, ονομάζει αποδομιστές, υποστήριζε ότι η διατήρηση της ίδιας βιβλιογραφίας απέκλειε ουσιαστικά την ανάδειξη της συνεισφοράς στον πολιτισμό, τόσο των γυναικών όσο και των αμερικανών που είχαν αφρικανική, λατινοαμερικανική και ασιατική καταγωγή. Η αντιμετώπιση του κλασικού κανόνα σαν να επρόκειτο για κάτι ιερό και υποχρεωτικά αμετάβλητο, ισοδυναμούσε με υποτίμηση της ταυτότητας των αποκλειόμενων ομάδων και επικύρωνε τη στεγανοποίηση του δυτικού πολιτισμού. Ετσι, μπορούσε να διαιωνίζεται ο ευρωκεντρισμός, η στενότητα πνεύματος και η τυραννία της απόλυτης αλήθειας[10. Αυτό που η Gutman βλέπει ως ανησυχητικό είναι ο ίδιος ο τρόπος και το περιεχόμενο της διαμάχης. Η οξύτητα και η απόλυτη ακύρωση της μιας πλευράς προς την άλλη είναι αντίθετη προς την ίδια την ουσία και τη λογική της πολυπολιτισμικότητας. Οι ουσιοκράτες και οι αποδομιστές αντιδρούν εκφράζοντας όχι σεβασμό, αλλά αμοιβαία απέχθεια για εκείνους με τους οποίους διαφωνούν. Δημιουργούνται έτσι δυο αμοιβαία αποκλειόμενες πνευματικές παραδόσεις, απρόθυμες να διδαχτούν κάτι από την άλλη πλευρά. Εξάγοντας θεωρητικά συμπεράσματα και προχωρώντας σε θεωρητική γενίκευση της διαμάχης αυτής, η Gutman υποστηρίζει ότι η ηθική υπόσχεση της πολυπολιτισμικότητας στην πολιτική ή την εκπαίδευση δεν περιλαμβάνει την επιβίωση πολλών αμοιβαία αποκλειόμενων και χωρίς κανένα σεβασμό πολιτισμικών ενοτήτων. Συστατικό στοιχείο μιας αντίληψης και πολιτικής σε πολυπολιτισμική κατεύθυνση είναι ο αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσα σε όλες τις πολιτισμικές ενότητες, εκτός βέβαια από τις πολιτισμικές διαφοροποιήσεις που θεωρούνται ανάξιες σεβασμού (ρατσισμός, αντισημιτισμός κλπ)
Η ένταση της συζήτησης γύρω από την πολυπολιτισμικότητα, και κυρίως οι άμεσες διαστάσεις που αφορούν στην κοινωνική αλλά και την εθνική ζωή πολλών κρατών, εμπλουτίζουν το διάλογο γύρω από τα ζητήματα αυτά, εγείροντας διαφόρων ειδών ενστάσεις απέναντι στις πολιτικές της αναγνώρισης. Η κριτική στις πολιτικές της αναγνώρισης και τη ρητορική της πολυπολιτισμικότητας εντοπίζονται τόσο στο φιλελεύθερο στρατόπεδο όσο και έξω από αυτό, τόσο σε φιλοσοφικό όσο και σε άμεσα πρακτικό επίπεδο. Η φιλελεύθερη αρχή, σύμφωνα με την οποία οφείλουν όλοι να αντιμετωπίζονται ως ελεύθεροι και ίσοι, μπορεί να ερμηνευτεί με διαφορετικούς τρόπους. Η μια φιλελεύθερη προοπτική, σε αντίθεση με τη ρητορική της πολυπολιτισμικότητας, αξιώνει την τήρηση μιας στάσης ουδετερότητας ως προς τις διαφορετικές αντιλήψεις για τον αγαθό βίο από τις οποίες εμφορούνται οι πολίτες σε μια πλουραλιστική κοινωνία. Οι πολιτικές της πολυπολιτισμικότητας κρίνονται ως έμφυτα ασυνεπείς με τις βασικά φιλελεύθερες αρχές. Η άποψη ότι η κρατική δομή και η εκπαίδευση πρέπει να παραμένουν ουδέτερες έναντι των επιμέρους ομάδων και κοινοτήτων, ότι τα δικαιώματα πρέπει να αναγνωρίζονται σε ατομικό και μόνο επίπεδο, ότι οι νόμοι πρέπει να ισχύουν για όλους ανεξαιρέτως για όλους και ότι καμιά ομαδική διαφοροποίηση δεν γίνεται ανεκτή, είναι εχθρική ως προς την αναγνώριση επιμέρους κοινοτήτων και δικαιωμάτων σε αυτές. Μέσα σε ένα εξισωτικό μοντέλο δημοκρατίας, τέτοιου είδους αναγνωρίσεις γίνονται αντιληπτές ως προβληματικές, καθώς θεωρείται ότι διαταράσσουν την ισότητα, εγείρουν διαφορετικές αξιώσεις, προκαλούν ανισότητες και τελικά περιορίζουν στο όνομα της ομάδας ή της κοινότητας και υποβαθμίζουν το ίδιο το θεμελιώδες στοιχείο της φιλελεύθερης ιδεολογίας, δηλαδή το άτομο.
Για τον Slavoj Zizek, η πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης, μέσω της παγκόσμιας αγοράς, περιλαμβάνει και τη δική της ηγεμονική αφήγηση σε σχέση με την πολυπολιτισμική ανεκτικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία. Η νέα παγκόσμια πραγματικότητα, με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της, επιτρέπει σε κάθε ξεχωριστό “life-style” να ανθίσει στη μοναδικότητά του. Η ιδανική μορφή ιδεολογίας του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι η πολυπολιτισμικότητα, που από μια υποτιθέμενη ουδέτερη θέση αντιμετωπίζει κάθε τοπικό πολιτισμό, όπως ο αποικιοκράτης αντιμετώπιζε τον αποικιοκρατούμενο, σαν ιθαγενείς που τα έθιμά τους πρέπει να μελετηθούν και να αποτελέσουν «αντικείμενα σεβασμού». Με άλλα λόγια, η πολυπολιτισμικότητα κρίνεται ως ανεστραμμένη και αυτοαναφορική μορφή ρατσισμού. Ο «σεβασμός» για τον «άλλο» βασίζεται στην προνομιακή θέση εκείνου που είναι σε θέση να κρίνει. Για τον Zizek αυτός ο «σεβασμός» για την ιδιαιτερότητα του «άλλου» είναι η μορφή επιβεβαίωσης της κυριαρχίας.[12
Τέλος, μέσα στη γκάμα των κριτικών απόψεων για την πολυπολιτισμικότητα, που ένα μικρό της μέρος παρατέθηκε εδώ, πρέπει να προστεθεί και η άποψη εκείνη που θεωρεί ότι η πολυπολιτισμικότητα, ειδικά στις Η.Π.Α, είναι κάτι που απλά δεν υφίσταται. Σύμφωνα με μια τέτοια ενατένιση, οι διάφορες κουλτούρες απλά συνυπάρχουν μέσα σε μια ενιαία καταναλωτική κοινωνία και δεν είναι δυνατόν ούτε να αποτελέσουν εναλλακτική λύση αλλά ούτε και να διαφοροποιηθούν απέναντί της. [13
[1] Russell Jacoby, The Myth of Multiculturalism, New Left Review I/208, November 1994, p. 1
2 Charles Taylor, Πολυπολιτισμικότητα: εξετάζοντας της πολιτική της αναγνώρισης, Πόλις, Αθήνα 1997, σ. 85
3 A Dictionary of Cultural and Critical Theory, Blackwell Reference, Oxford 1996, p. 354
4 Varun Oberoi, Social Unity in Britain, Journal of Ethnic and Migration Studies, vol.33, No1, January 2007, p. 141-142
5 Varum Oberoi, ό.π. σελ 152
6 Anne Phillips, From inequality to difference: a severe case of displacement?, New Left Review I?224, July 1997, p.1
7 Charles Taylor, .ό.π., σ. 73
8 Charles Taylor, ό.π., σ. 88
9 Michael Walzer. Περί ανεκτικότητας: για τον εκπολιτισμό της διαφοράς, Καστανιώτης, Αθήνα 1998, σ. 140
10Amy Gutman, πρόλογος, Charles Taylor, ό.π., σελ. 53
11 Keith Banting and Will Kymlicka, Multiculturalism and Welfare, Dissent, Fall 2003, p.59
12Slavoj Zizek, Multiculturalism or the cultural logic of multinational capitalism, New Left Review, September 1997, p. 43
13 Russell Jacoby, ό.π., σ. 3
Posted by...numb at 6:45 μ.μ. 5 comments
Aqui estamos!
Κυριακή, Αυγούστου 12, 2007
Κάποιοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι σε μια "μαύρη" γωνιά της Ελλάδας μπορεί να υπάρχουν "σποράκια". Αλλά αυτό που μοιάζει απίστευτο γεννάει την ελπίδα...Πόσα βλέμματα στράφηκαν στο μέρος μας δεν μπορώ να μετρήσω, πόσες κουβέντες ανταλλάξαμε με ανθρώπους, τι έμεινε να κουβαλάμε από εδώ και πέρα στην καρδιά μας από τέσσερις καλοκαιρινές εξορμήσεις στην "περιφέρεια των Χειμερινών Κολυμβητών"...
Το φωτορεπορτάζ που ζήτησε ο mboy. Επάνω Δράμα, κάτω Καβάλα.
Posted by...Filotas at 4:09 μ.μ. 7 comments
Ας τρέμει το χρήμα!
Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007
 | "Για να μιλήσουμε ξεσηκωνόμαστε Για να ξεσηκωθούμε μιλάμε Για να ζήσουμε ξεσηκωνόμαστε και μιλάμε Για να μιλήσουμε ξεσηκωνόμαστε και ζούμε Ας τρέμει το χρήμα γιατί μιλάμε! Ας τρέμει γιατί ξεσηκωνόμαστε! Ας τρέμει γιατί ζούμε! Και ζωντανοί και εξεγερμένοι" (απόσπασμα από τον λόγο του EZLN, Μεξικό 4 Μάρτη του 2001, εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος) | |||
Posted by...Alondra at 7:47 μ.μ. 3 comments
"Σπόρος" και "Καμπάνια" στο Φεστιβάλ Cosmopolis στην Καβάλα
Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007
Αύριο Σάββατο και μεθαύριο Κυριακή 21 - 22 Ιουλίου, από τις 7 το απόγευμα μέχρι και αργά το βράδυ, τα "σποράκια" της Δράμας μετά την παραχώρηση χώρου από την διεύθυνση του Φεστιβάλ Cosmopolis, θα στήσουμε δυο τραπεζάκια στον χώρο του Φεστιβάλ στο ύψος της πλατείας Μ. Αλή. Στο ένα θα υπάρχουν όλα τα προϊόντα του Σπόρου και στο άλλο θα υπάρχουν είδη της Καμπάνιας "Ένα σχολείο για την Τσιάπας", ενημερωτικό υλικό και η αύρα της αλληλεγγύης που μας δίνει δύναμη...
Posted by...Filotas at 8:22 μ.μ. 1 comments
Κυκλοφορεί το νέο τεύχος της Αλάνας
Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007
ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΠΟ ΕΚΕΙ
οι δάσκαλοι στην Αργεντινή αντιστέκονται (Ραφαέλ Ουρεταμπισκάγια, δάσκαλος στο Νεουκέν)
ΓΕΩΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ
• κινήματα στη Λατινική Αμερική: να πάρουμε ξανά την πρωτοβουλία στα χέρια μας (Ραούλ Ζιμπέκι)
• Οαχάκα: ο αγώνας και η αντίσταση συνεχίζονται
• μαθαίνοντας από την εξέγερση στην Οαχάκα
• πανεπιστήμιο και κοινωνία: σε αναζήτηση μιας δημιουργικής αλληλεγγύης
• ειδήσεις
Κολομβία: αναταραχή στην εκπαίδευση
Χιλή: η επιστροφή των «πιγκουϊνων»
Μεξικό: η Άλλη Καμπάνια συνεχίζει με την υπεράσπιση της γης
Βραζιλία: * Καταλήψεις γης * Κατάληψη της πρυτανείας * Μια ελπιδοφόρα πολιτική πρωτοβουλία
• Ροστόκ
• η αυλή των θαυμάτων: * ομάδα F.A.R.M.A. * αλληλεγγύη στην κοινότητα Χοσέ Μάρμολ της Αργεντινής
ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΟΠ ΙΑ
• Μεξικό: κινήσεις στην κοινωνία, αλλαγές στη χώρα (συνέντευξη της Αλάνας με τον Αδόλφο Τζίλι)
• Κολομβία: συγκρούσεις FARC -ELN
• Ευρωπαϊκή Ένωση: Για το καλό τους...
• Αϊτή: λαός μαστιγωμένος, λαός λησμονημένος (της Ιμμακούλα Νερβίλ, προέδρου του Αϊτινού Μπολιβαριανού Ιδρύματος της Βενεζουέλας)
• Βραζιλία: μνήμες υπανάπτυξης, εικόνες ανάπτυξης
• Ποιος θυμάται τις Μαλβίνες;
• Εκουαδόρ: το στοίχημα της Συντακτικής Συνέλευσης
• ουστ! Ο Πάουλ Σέφερ και η «Αποικία Αξιοπρέπεια»
ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ
• Αργεντινή: έγκλημα Κρομανιόν, σκέψεις που συντροφεύουν τον πόνο (γράφει για την «αλάνα» η Σίλβια Μπιγνάμι, μέλος της συλλογικότητας «Μνήμη και Δικαιοσύνη για τα Παιδιά μας»)
• Μεξικό: από την κοινωνική ασφάλιση στην ιδιωτική ανασφάλεια (του Σαντιάγο Ρομάν, για την «αλάνα»)
• Μεξικό: το πρόσωπο της δημοκρατίας
• Βραζιλία: αγώνας δρόμου για την αιθανόλη (της Λούσια Σκρομόφ, για την «αλάνα»)
• Βενεζουέλα: «δεν θα σαρώσουμε την ολιγαρχία, αλλά της παίρνουμε τα οχυρά...»
ΟΣΑ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ
• το αναρχικό κίνημα στη Χιλή (μέρος β')
• μύθοι από τη Λατινική Αμερική: * Η Δημιουργία * Ο ιαγουάρος και η φωτιά * Ο μύθος της Κόσκο Ίνα
• mafalda
ποίηση
• Οκτάβιο Πας
• Πάμπλο Αντόνιο Κουάδρα
• Γκαμπριέλα Μιστράλ
• Χόρχε Λουίς Μπόρχες
πεζογραφία
• Πάκο ΙγνάσιοΤάιμπο II
• Χούστο Αρόγιο
• Χούλιο Κορτάσαρ
ΑλΑΝΑ, όπως λέμε... ΑΛληλεγγύη, ΑΝτίσταση, Αξιοπρέπεια
Πού θα βρείτε την «Αλάνα»
--
Ομάδα "Αλάνα"
[ΑΛληλεγγύη, ΑΝτίσταση, Αξιοπρέπεια]
...στις Αμερικές των κινημάτων
http://periodikoalana.blogspot.com/
Posted by...The Motorcycle boy at 5:07 μ.μ. 0 comments
