Στην Chiapas ζουν απογονοι των Maya.
Πέμπτη, Αυγούστου 10, 2006
Αν βαλεις στο google την λεξη Chiapas
θα σου δωσει 16.700.000 απαντησεις.
Κανε κλικ εδω για να μαθεις λιγα πραγματα για την ιστορια της Chiapas.
ΥΓ: κατι θα ξερουν ολοι αυτοι οι ανθρωποι που ασχολουνται με την Chiapas.
Posted by...zero at 10:27 π.μ. 2 comments
Emiliano Zapata
Τετάρτη, Αυγούστου 09, 2006
Emiliano Zapata is the Mexican rebel leader who said:
Ο Εμιλιάνο Ζαπάτα γενήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1879 και δολοφονήθηκε στις 10 Απριλίου του 1919 αφού έπεσε θύμα ενέδρας. Οι γονείς του ήταν Mestizen, γόνοι δηλαδή επιμειξίας Ινδιάνων και Ευρωπαίων. Μετά τη δολοφονία του γεννήθηκε ο θρύλος ότι κατάφερε και απέφυγε την ενέδρα και ζει ακόμα ελεύθερος στα βουνά του Μεξικού.
Posted by...Erwtas Stomaxhs at 2:06 π.μ. 1 comments
Delegate zero.
Τρίτη, Αυγούστου 08, 2006
Αυτος ειναι ο Αντιπρόσωπος Μηδέν (delegate zero)
'η αλλιως ο Subcommandante Marcos.
Εκπροσωπος του Εθνικοαπελευθερωτικου Στρατου των Ζαπατιστας (EZLN).
ΥΓ: διαβασε παρακατω για να μαθεις την ιστορια των CHIAPAS.
Posted by...zero at 5:12 μ.μ. 2 comments
Angeles Torrejón: μέρες του '95
Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006
Η φωτογράφος Angeles Torrejón συγχρωτίστηκε για κάποιες μέρες με τους Ζαπατίστας στις αρχές του 1995 κατά την περίοδο δηλαδή που ο πρόεδρος της χώρας είχε διατάξει το άγριο κυνηγητό και σύλληψη των κινητήρων μοχλών τους. Πέρα από τις φανταστικές φωτογραφίες που προέκυψαν, η Torrejón γράφει για την εμπειρία της...
CHIAPAS
by
Angeles Torrejón
Mexico City, January 1996
The first of January of 1994, the EZLN ( Zapatista National Liberation Army) took the towns of Ocosingo, Las Margaritas, San Cristobal de las Casas and Altamirano in the state of Chiapas, Mexico, by surprise. They declared war on the Mexican Army and demanded that the then President of Mexico, Carlos Salinas de Gortari resign, claiming he was responsible for the abandonment of indigenous peoples in the jungles of Chiapas and the rest of the country.
During those first days military confrontation took place between both armies, with deaths on both sides.
The President sent a decree to Congress asking for a cease fire between both armies. The EZLN retreated to the jungle once it was established that this would be Zapatista territory.
In February of 1994, the first Peace dialogues were held in San Cristobal las Casas, Chiapas. The Mexican government was represented by Manuel Camacho Solis on the one hand, and the EZLN by Subcomandante Marcos on the other, the intermediary was the bishop of San Cristobal,Samuel Ruiz.
At the conclusion of the initial Dialogue for Peace, a cease fire is declared between the two contending parts, the EZLN would stay within it's territory declared as Zapatista during the consultation with the government about the approval of what was negotiated. The Mexican Army on the other hand offered not to enter the Zapatista territory or attack them.
During this period of cease fire, we made the first images of the daily life of the EZLN. During training exercises or parades and during parties and just on going daily life.
After several months of consultations among the Indian communities if they approved the conditions set forth by the government, they decided to refuse these, and therefore there was no peace proposal that was accepted.
During all of 1994, the President of Mexico, Carlos Salinas, kept silence with regard to the situation in Chiapas on account of the upcoming Presidential elections.
The 9th of February of 1995, the newly elected President of Mexico, Ernesto Zedillo, ordered the arrest of Sub Comandante Marcos and several of the Zapatista leaders. He also stated, that the up-to-then unidentified and masked Marcos, was in reality Rafael Sebastian Guillen Vicente. With these actions, the truce which had lasted a year had been broken.
The Mexican Army entered the Zapatista territory to try and capture Marcos and his general staff. During that invasion they reached many communities that were under Zapatista domination, they apprehended numerous Indians from different tribes only to torture them, to get the names of who were Zapatista sympathizers and to find out were they could be hiding. Women were raped. Human rights were violated.
When Federal soldiers or the Federal police arrived at any abandoned village, they would search and destroy the entire place.
The 15th of February, a week after President Zedillo ordered the arrest of the Zapatistas, I arrived at the town of La Realidad, a Tojolabal community which was considered Zapatista. Next morning, I left at four in the morning together with all the Indian population which fled to the jungle mountains, as the army was closing in on them.
They all abandoned their modest homes and belongings for fear of being captured and tortured. It was here that I started the second part of my photographic essay.
It was a lot of walking, for hours on end, there were no trails, as we made our way, the jungle became increasingly dense. The women with their children all marched in silence, one behind the other. Carrying their children and their few belongings they could take with them, such as hard tortillas and a few pieces of clothing. They left everything else behind. The children never cried, they never complained about their tiredness, thirst or hunger. Everyone knew that silence was essential, as any noises might give them away.
The men would look after the women and the children at a distance, without being seen, spreading out all over as a security precaution.
We arrived in the mountains deep inside the jungle, until we got to a place were the planes and helicopters from the Army could not see us. We spent many days hidden. We only ate once a day what we had carried with us, the ration was one hard tortilla and half a glass of water. We slept among the trees and the shrubbery.
The army arrived in the towns and over loudspeakers would announce that they had only come to help the Indian population. The women could not understand why they would arrive with tanks and war machines only to help and bring food. They decided not to return until they would leave the town again, they felt they could not trust them.
We waited several more days, and when the Army had left again everyone slowly made their way back. Only to find that La Realidad had been ransacked and destroyed. The Tojolabal Indians began the hard labor of putting everything back again and to live in fear. For me it also meant the end of a very intense experience and my commitment to have these images seen far and wide.
Ποια είναι η Ángeles Torrejón:
Ángeles Torrejón is as the director of Imagenlatina, a news agency which provides photographic images to magazines and newspapers worldwide. Her photography, although much impacted by the photojournalism of her brilliant husband, Marco Antonio Cruz, has its own distinctive angle. She travels regularly to Chiapas, and has entree to photograph the daily life of the Zapatista National Liberation Army and the daily life of the Indian sympathizers in Zapatista territory, focusing primarily on women and children, including their flights into the jungle when pursued by Mexican Federal forces. She has recently published a book of these images, Imágenes de la realidad, financed through grants from FONCA and CONACULTA.
Ένα πολύ καλό link για τους γερμανομαθείς, επίκαιρο με συχνές ενημερώσεις είναι και το εξής:
http://www.chiapas.ch/
προτείνω να μπει στα links του Blog.
Posted by...Erwtas Stomaxhs at 7:01 μ.μ. 5 comments
Άνθρωποι από καλαμπόκι
Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006
«Όταν ο κόσμος κοιμόταν και δεν ήθελε να ξυπνήσει, οι μεγάλοι θεοί έκαναν την συνέλευσή τους για να αποφασίσουν για τις δουλειές κι έτσι συμφώνησαν να φτιάξουν τον κόσμο και να φτιάξουν τους άντρες και τις γυναίκες. Και ήρθε στη σκέψη των περισσότερων από τους θεούς να φτιάξουν τον κόσμο και τους ανθρώπους και σκέφτηκαν να τους φτιάξουν και να είναι πολύ όμορφοι και να αντέχουν πολύ στο χρόνο και έτσι έφτιαξαν τους πρώτους ανθρώπους από χρυσάφι κι έμειναν ευχαριστημένοι οι θεοί γιατί οι άνθρωποι που έφτιαξαν ήταν λαμπεροί και δυνατοί. Αλλά τότε οι θεοί κατάλαβαν ότι οι άνθρωποι από χρυσάφι δεν κουνιόντουσαν, έστεκαν πάντα χωρίς να περπατούν ή να δουλεύουν, γιατί ήταν πολύ βαριοί.
Κι έτσι συγκεντρώθηκε η κοινότητα των θεών για να βγάλει απόφαση πως θα λύσουν αυτό το πρόβλημα κι έτσι βγάλαν απόφαση να κάνουν κι άλλους ανθρώπους και τους έκαναν από ξύλο κι αυτοί οι άνθρωποι είχαν το χρώμα του ξύλου και δούλευαν πολύ και πολύ περπατούσαν κι οι θεοί ήταν πάλι ευχαριστημένοι γιατί ο άνθρωπος πια δούλευε και περπατούσε κι ήταν πια έτοιμοι να πάνε να το γιορτάσουν, όταν κατάλαβαν πως οι άνθρωποι από χρυσάφι ανάγκαζαν τους ανθρώπους από ξύλο να τους φορτώνονται στη πλάτη και να δουλεύουν γι’ αυτούς.
Κι έτσι οι θεοί είδαν ότι ήταν λάθος αυτό που έκαναν και έτσι κάθισαν να συμφωνήσουν για να δουν πως θα διορθώσουν την κατάσταση κι έτσι πήραν απόφαση να φτιάξουν ανθρώπους από καλαμπόκι, τους ανθρώπους τους καλούς, τους άντρες και τις γυναίκες τους αληθινούς, και πήγαν να κοιμηθούν κι έμειναν οι άνθρωποι από καλαμπόκι, οι άντρες κι οι γυναίκες οι αληθινοί, να δουν πώς να διορθώσουν τα πράγματα γιατί οι θεοί πήγαν για ύπνο.
Κι οι άνθρωποι από καλαμπόκι μίλησαν την γλώσσα την αληθινή για να βγάλουν απόφαση μεταξύ τους και φύγαν για τα βουνά για να δουν πώς να φτιάξουν έναν καλό δρόμο για όλους τους ανθρώπους».
Μου διηγήθηκε ο γερο-Αντόνιο πως οι άνθρωποι από χρυσάφι ήταν οι πλούσιοι, με το λευκό το δέρμα, κι ότι οι άνθρωποι από ξύλο ήταν οι φτωχοί, με το σκούρο δέρμα, που δουλεύαν για τους πλούσιους και πάντα τους φορτώνονταν κι ότι οι άνθρωποι από χρυσάφι κι οι άνθρωπο από ξύλο περιμένουν την άφιξη των ανθρώπων από καλαμπόκι, οι πρώτοι με φόβο κι οι δεύτεροι μ’ ελπίδα. Ρώτησα το γερο-Αντόνιο τι χρώμα ήταν το δέρμα των ανθρώπων από καλαμπόκι και μου ‘δειξε διάφορους τύπους καλαμποκιού, με διάφορα χρώματα, και μου ‘πε πως ήταν από όλα τα δέρματα, αλλά κανείς δεν ήξερε καλά, γιατί οι άντρες από καλαμπόκι, οι άντρες κι οι γυναίκες οι αληθινοί, δεν είχαν πρόσωπο…
Posted by...Unknown at 9:39 π.μ. 15 comments
Τι είναι αυτοί οι Ζαπατίστας;
Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα ομιλίας του υποδιοικητή Μάρκος κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Οαχάκα, στο πλαίσιο της Άλλης Καμπάνιας. Απευθύνεται στα μέλη της Ιθαγενικής Οργάνωσης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων της Οαχάκα (OIDHO) και περιγράφει με απλά λόγια τη μέχρι στιγμής ιστορία των Ζαπατίστας.
Σύντροφοι και συντρόφισσες, καλησπέρα, ευχαριστούμε για τα λόγια σας και για τον χρόνο που μας δίνετε για να ακούσετε τα δικά μας.
Εμείς είμαστε ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός (EZLN), είμαστε ιθαγενείς από την Τσιάπας, η πλειοψηφία, σχεδόν όλοι, είμαστε ιθαγενείς από τις εθνότητες Τσελτάλ, Τσοτσίλ, Τσολ, Τοχολαμπάλ, Σόκε και Μάμε, που είναι ομάδες που υπάρχουν εκεί, όπως εδώ υπάρχουν Τσατίλ, Ουάβε, Μασατέκο, Σαποτέκο, Τσιναντέκο, Μιστέκο.
Εμείς λοιπόν, είδαμε ότι πια μας έχουν ξεχάσει, ότι είμαστε πολύ μόνοι, ότι δεν φτάνει τίποτα εκεί: δεν υπάρχουν σχολεία, υγεία, φάρμακα, καλή κατοικία και η γη που έχουμε είναι στα βουνά, σκέτη πέτρα –την καλή γη την κατέχουν οι γαιοκτήμονες, δηλαδή οι έποικοι. Και βλέπουμε, επίσης, ότι όταν έχουμε κάποια ανάγκη, καθώς η πλειοψηφία δεν μιλάει ισπανικά, παραβιάζουν τα δικαιώματά μας και ούτε που καταλαβαίνουμε τι λένε και τι κάνουν. Όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, παίρνουν κάποιον και τον κατηγορούν για ένα έγκλημα κι αυτός ούτε καν ήταν εκεί όταν συνέβη αλλά, καθώς δεν μιλάει ισπανικά, τον βάζουν φυλακή. Όταν χρειαζόμαστε κάποιο φάρμακο πάμε στην πόλη, μετά από πολλή δουλειά περπατάμε δυο και τρεις μέρες για να φτάσουμε εκεί που φτάνει το αυτοκίνητο και μετά α΄λλο τόσο για να φτάσουμε στην πόλη και, όταν φτάσουμε τελικά εκέι που είναι η κλινική, δεν μας δέχονται επειδή είμαστε ιθαγενείς. Είδαμε, επομένως, ότι υπάρχει μεγάλη περιφρόνηση επειδή είμαστε έτσι, με αυτό το χρώμα το μελαχρινό και τον δικό μας τρόπο, δηλαδή επειδή έχουμε, όπως κι εσείς, τον δικό μας τρόπο να ντυνόμαστε, να μιλάμε, τη δική μας κουλτούρα, όπως λέμε.
Είπαμε, λοιπόν, ότι ως εδώ, φτάνει πια, και αρχίσαμε να οργανωνόμαστε ένας ένας, μετά μια οικογένεια, μετά άλλη και μετά ένα ολόκληρο χωριό, μια ολόκληρη κοινότητα. Εκεί οι κοινότητες είναι μικρές, με 200-300 κατοίκους, περίπου 100 οικογένειες ή 50, και μετά αυτές οι κοινότητες ενώθηκαν με άλλες και άρχισαν να αυξάνονται πολύ όταν άλλαξε το άρθρο του Συντάγματος που έδινε δικαίωμα στη γη. Τότε, λοιπόν, γέμισαν με πολύ θάρρος και θυμό οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες.
Έτσι, αρχίσαμε να προετοιμαζόμαστε με όπλα. Ήμασταν 10 χρόνια κρυμμένοι και προετοιμαζόμασταν να πολεμήσουμε, όχι να μιλήσουμε ούτε να ακούσουμε ούτε να πάμε και να ζητήσουμε από την κυβέρνηση, αλλά για να παλέψουμε με τα όπλα ενάντια στον ομοσπονδιακό στρατό και την αστυνομία, ετοιμαζόμασταν για να κάνουμε πόλεμο και να ρίξουμε την κακή κυβέρνηση. Και όλα αυτά τα κάναμε σιωπηλά, δεν μπορούσαμε να τα κάνουμε δημόσια γιατί θα μας άκουγε η κυβέρνηση και θα μας ανακάλυπτε. Τα κάναμε μυστικά λοιπόν, αλλά ήταν ένα μυστικό πολλών ανθρώπων, αντρών, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων, όλοι ήξεραν ότι προετοιμαζόμαστε, αλλά κανείς δεν έλεγε τίποτα. Και καθώς από την κυβέρνηση δεν ερχόταν κανείς εκεί, επειδή είμαστε ιθαγενείς και φτωχοί, κανείς δεν πήρε χαμπάρι.
Έφτασε έτσι η μέρα που ήμασταν έτοιμοι και τότε έφτασε η διαταγή από τις κοινότητες να ξεκινήσουμε, γιατί εκεί, όπως και εδώ στις δικές σας οργανώσεις, διατάζει η κοινότητα. Και τότε οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες των κοινοτήτων είπαν ότι πρέπει να κάνουμε τον αγώνα και το είπαν όλοι: οι ενήλικες, οι νέοι, οι γυναίκες, ακόμη και τα παιδιά είπαν τη γνώμη τους. Τότε εμείς σκεφτήκαμε ότι δουλειά μας δεν ήταν να μιλάμε, όπως κάνουμε τώρα, αλλά να κυβερνάμε έναν στρατό, έναν λαϊκό στρατό όμως. Σκεφτήκαμε λοιπόν: τους περιμένουμε στα βουνά, σαν αντάρτικο, όπως όμως θα έρθουν στρατιώτες να μας επιτεθούν ή πάμε εμείς εκεί που είναι αυτοί, στις πόλεις; Σκεφτήκαμε λοιπόν, ότι αν αγωνιστούμε εκεί στα βουνά γρήγορα θα πουν ότι είμαστε εγκληματίες, έμποροι ναρκωτικών ή ότι κλέβουμε ζώα, ότι είμαστε κακοί άνθρωποι και κανείς δεν θα μας δώσει σημασία. Οπότε αποφασίσαμε ότι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να επιτεθούμε στην πόλη με τα όπλα: δεν πήγαμε να διαδηλώσουμε, πήγαμε οπλισμένοι.
Και τους την πέσαμε τα ξημερώματα της 1ης Γενάρη του ’94, όταν όλοι γιορτάζανε και τα πίνανε, ήταν δηλαδή αφηρημένοι, τους επιτεθήκαμε λοιπόν, και δεν ήμασταν λίγοι: ήμασταν χιλιάδες άντρες και γυναίκες, πολλές από τις γυναίκες με βαθμό αξιωματικού και αρκετές ήταν διοικήτριες –μία ήταν η διοικήτρια Ραμόνα που πέθανε πρόσφατα. Επιτεθήκαμε λοιπόν σε εφτά πόλεις, εφτά πρωτεύουσες δήμων, νικήσαμε την αστυνομία και άρχισαν οι συγκρούσεις με τον στρατό. Προετοιμαστήκαμε 10 χρόνια γι’ αυτό και ήρθαν τα ελικόπτερα και τα αεροπλάνα, σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες, όμως αυτά ήταν αληθινά, και αρχίσαμε να πολεμάμε εναντίον τους, ρίξαμε μερικά ελικόπτερα και αεροπλάνα, και τότε άρχισαν να μας βομβαρδίζουν …
Όμως, καθώς είχαμε πάει στην πόλη, μας είδε εκεί πολύς κόσμος. Και η ανησυχία μας ήταν τι θα απογίνουν οι οικογένειες των συντρόφων, ότι θα τους κάνανε κακό, γιατί όλοι γνωρίζονται στις κοινότητες … Έτσι μας ήρθε η ιδέα να καλύψουμε τα πρόσωπά μας: άλλοι τα κάλυψαν απλώς με ένα μαντήλι (παλιακάτε) και άλλοι με κουκούλες (πασαμοντάνιας). Και πήραμε την πόλη υπό τον έλεγχό μας. Και έφτασαν δημοσιογράφοι απ΄ όλα τα μέρη, άρχισαν να τραβάνε φωτογραφίες και τότε έγινε σύμβολό μας η κουκούλα, που ήταν μαύρη γιατί έχουμε το χρώμα της γης, και έτσι αρχίζει να γίνεται γνωστό σε όλο τον κόσμο αυτό που συμβαίνει. Και όλοι κατάλαβαν ότι ήταν ψέματα αυτά που έλεγε η κυβέρνηση, όπως είναι κι αυτά που λέει τώρα, ότι δηλαδή όλα είναι καλά και ο κόσμος είναι ευχαριστημένος … Τα ίδια έλεγε και τότε: ότι είμαστε χώρα μοντέρνα πια, όπως οι ΗΠΑ, όλοι έχουν αμάξι, τηλεόραση, καλό σπίτι, καλά χωράφια, τρακτέρ, τα πάντα. Όταν λοιπόν ξεσηκωθήκαμε, άρχισαν να έρχονται οι ειδήσεις του πως είναι οι ιθαγενικές κοινότητες στην Τσιάπας και αρχίζουν όλοι να μας κοιτάνε και να ακούνε τη φωνή μας. Γι’ αυτό εμείς λέμε ότι όταν κρύψαμε τα πρόσωπά μας μάς είδαν, ενώ όταν κυκλοφορούσαμε έτσι, «φυσιολογικοί», κανείς δεν μας έδινε σημασία.
Τότε, λοιπόν, έγινε μεγάλη φασαρία και κινητοποίηση, πολύς θόρυβος, γίνανε πολλές πορείες που έλεγαν ότι δεν πρέπει να πολεμάμε, πρέπει να βρούμε λύση με τον διάλογο. Είδαμε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που λέει ότι δεν είναι δίκαιο να ζουν έτσι οι ιθαγενείς. Και εμείς είπαμε: πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίσουμε αυτόν τον κόσμο που μας μιλάει, να δούμε γιατί συμφωνεί με τον αγώνα μας, αλλά δεν συμφωνεί με τον ένοπλο αγώνα. Και αρχίσαμε λοιπόν να ξύνουμε το κεφάλι μας και να σκεφτόμαστε: προετοιμαστήκαμε 10 χρόνια για να κάνουμε πόλεμο και τώρα μας λένε ότι είναι καλύτερα να μιλήσουμε, οπότε τι κάνουμε;
Και είπαμε να πάμε να μιλήσουμε και με την κυβέρνηση και με τον κόσμο. Και έφτασε πολύς κόσμος σας κι εσάς, κόσμος απλός και ταπεινός, είπε ότι θα προσέχει να μην πάθουμε τίποτα και έκανε μια μεγάλη ζώνη ασφαλείας στον καθεδρικό ναό του Σαν Κριστόμπαλ, κι εκεί μιλήσαμε με την κυβέρνηση. Και είπαμε αυτά που θέλαμε, αυτά για τα οποία αγωνιζόμαστε.
Είπαμε ότι θέλουμε στέγη, δηλαδή γερή και καλή κατοικία με νερό, φως και πάτωμα. Εμείς ζούμε πάνω στη γη, οι τοίχοι μας είναι από λάσπη και η στέγη από άχυρο, μαγειρεύουμε στη φωτιά, και στην κουζίνα κοιμούνται και τα ζώα, εκεί είναι το και κρεβάτι μας …Είπαμε λοιπόν, ότι θέλουμε κατοικία αξιοπρεπή.
Θέλουμε γη, γιατί η γη που έχουμε είναι σκέτη πέτρα. Καλή γη για να δουλέψουμε, αλλά με τα όλα της, γιατί η γη δεν είναι μόνο να έχεις ένα κομμάτι, χρειάζεσαι σπόρους, μηχανήματα και μια καλή τιμή για το προϊόν, γιατί δεν γίνεται να δουλεύεις όλη μέρα και το προϊόν σου να είναι τόσο φτηνό στην αγορά: ό,τι και να παράγεις, είτε είναι καφές, καλαμπόκι, φασόλια, στο πληρώνουν πολύ φτηνά.
Θέλουμε δουλειά, αξιοπρεπή δουλειά όμως, δηλαδή να μας πληρώνουν ένα δίκαιο μισθό και να σέβονται τα εργασιακά μας δικαιώματα.
Θέλουμε καλή διατροφή, γιατί τα παιδιά μας δεν τρέφονται καλά, γιατί έχουμε μόνο τορτίγιες και τσίλι, αλλά κρέας… ξέχασέ το, μόνο στις γιορτές λίγο κοτόπουλο.
Θέλουμε υγεία, δηλαδή νοσοκομεία, γιατρούς, νοσοκόμες, φάρμακα και προγράμματα για να μην υπάρχουν τόσες αρρώστιες, θέλουμε εμβόλια… δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά.
Θέλουμε εκπαίδευση, δεν υπήρχαν σχολεία και όταν υπήρχαν ήταν 4 παλούκια με μια οροφή και ο δάσκαλος ποτέ δεν ερχόταν βέβαια και όταν ερχόταν ήταν μεθυσμένος ή ερχόταν μια μέρα και δεν ερχόταν την άλλη, οπότε τα παιδιά μεγάλωναν χωρίς μόρφωση.
Θέλουμε και ανεξαρτησία, γιατί η χώρα μας, το Μεξικό, δεν είναι ανεξάρτητη, δηλαδή τη χώρα μας δεν την κυβερνούν οι Μεξικάνοι, ξέρουμε πολύ καλά ποιος την κυβερνά: οι γκρίνγκος.
Θέλουμε ελευθερία, ελευθερία ως ιθαγενείς λαοί, γιατί μας εκμεταλλεύονται πολύ, ελευθερία ως Μεξικανοί, ελευθερία για να μπορούμε να μιλάμε, να αγωνιζόμαστε όπως θέλουμε.
Και ακόμα, θέλουμε δικαιοσύνη, και δικαιοσύνη είναι να τιμωρείται όποιος κάνει έγκλημα κι εμείς ξέρουμε καλά ποιος κάνει κακό εδώ: η κυβέρνηση. Αυτούς λοιπόν να βάλουν φυλακή. Δίκαιο δεν είναι να βάζουν φυλακή αυτόν που αγωνίζεται για τα δικαιώματά του.
Και, επίσης, θέλουμε ειρήνη, γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι ειρήνη, είναι σαν πόλεμος, μόνο που μας σκοτώνουν έτσι, σιωπηλά, όχι με βόμβες, μας αφήνουν στη λήθη.
Και τότε η κυβέρνηση έκανε τη λίστα της, μην ανησυχείς θα στα δώσω, είπε, κι εμείς είπαμε κάτσε, εμείς τα θέλουμε όλα αυτά για όλους τους Μεξικανούς και τις Μεξικανές όχι μόνο για μας, και τότε η κυβέρνηση είπε είσαι τρελός; Είσαι απλώς ένας Ινδιάνος, που ζεις στην Τσιάπας, στα βουνά… Εμείς είπαμε, όμως, ότι τα θέλουμε αυτά για όλους τους Μεξικανούς και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να έχουν όλοι αυτά που ζητάμε.
Και η μεξικανική κυβέρνηση έξυσε το κεφάλι της και είπε όχι λοιπόν, είναι πολλά αυτά που ζητάς, δεν μπορώ να στα δώσω όλα, θα δούμε… Και όταν φεύγει πια η κυβέρνηση να πάει στην πόλη, αρχίζουμε να μιλάμε με τους συντρόφους της ζώνης ασφαλείας και αρχίζουν να μας διηγούνται ότι υπάρχουν κι άλλα μέρη, όπου οι άνθρωποι επίσης αγωνίζονται αλλά όχι με τα όπλα, όπου οι άνθρωποι οργανώνονται για να παλέψουν αλλά με μέσα ειρηνικά… Και επιστρέψαμε λοιπόν στα βουνά, αλλά όταν φύγαμε για τον πόλεμο περάσαμε και πήραμε όλη τη γη, σύντροφοι, όλη, και ο γαιοκτήμονας έφυγε τρέχοντας και τότε αυτή η γη μοιράστηκε στους χωρικούς, καλή γη, πεδιάδες με νερό, μοιράστηκε λοιπόν και αρχίσαμε να τη δουλεύουμε συλλογικά, όπως είναι ο δικός μας τρόπος, ο τρόπος των ιθαγενών λαών.
Όσο μιλάγαμε με τους συντρόφους, μας ήρθε η ιδέα να τους καλέσουμε σε διάλογο, όχι πάλι με την κυβέρνηση, αλλά με ανθρώπους καθημερινούς που θέλουν να αγωνιστούν. Και τότε αρχίσαμε να γνωρίζουμε άλλους ιθαγενείς λαούς και την οργάνωσή τους και να μιλάμε μ’ αυτούς. Και έρχεται κάποιος και λέει ότι πρέπει να αγωνιστούμε ειδικά για τα δικαιώματα και την κουλτούρα των ιθαγενών και είπαμε εμείς ότι αυτό δεν είναι σωστό, γιατί είμαστε ιθαγενείς και δεν μας σέβονται ως τέτοιους. Μας είπαν επίσης ότι μας μένει ακόμη να παλέψουμε για την πληροφόρηση, γιατί όλες οι εφημερίδες, η τηλεόραση, το ραδιόφωνο λένε ψέματα, πρέπει επιτέλους να πουν την αλήθεια.
Οπότε είπαμε ότι τα αιτήματά μας, αυτά για τα οποία πήραμε τα όπλα, είναι 13: στέγη, γη, δουλειά, ψωμί, υγεία, εκπαίδευση, ανεξαρτησία, δικαιοσύνη, δημοκρατία, ελευθερία, ειρήνη, ιθαγενική κουλτούρα, πληροφόρηση.
Αρχίσαμε να μιλάμε λοιπόν με όλους αυτούς τους συντρόφους και να ακούμε τι σκέφτονται για μας. Και είπαμε ότι για να πετύχουμε αυτά τα 13 σημεία για τα οποία αγωνιζόμαστε πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να ενωθούμε με τους υπόλοιπους συντρόφους, αλλά με κανένα τρόπο δεν θα ενωθούμε με τον πόλεμο, πρέπει να σεβαστούμε τον αγώνα τους. Εκείνη την εποχή η κυβέρνηση είπε ότι θα εκπληρώσει τις συμφωνίες και υπογράφει τις Συμφωνίες του Σαν Αντρές, και λέει: θα σεβαστώ τα δικαιώματα και την κουλτούρα των ιθαγενών, θα σεβαστώ ότι στη γη των ιθαγενών κυβερνά η ιθαγενική κοινότητα και δεν θα ξανακάνω τίποτα χωρίς την άδεια της κοινότητας. Κι εμείς μείναμε ικανοποιημένοι… αλλά δεν έγινε τίποτα, περνάει ο καιρός, περνάνε οι μέρες, τα χρόνια και η κυβέρνηση δεν εκπληρώνει αυτό που υποσχέθηκε…
Τότε είπαμε ότι θα καλέσουμε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες για να κάνουμε μια πορεία. Κάναμε την πορεία το 2001, αν θυμάστε, φτάσαμε μέχρι εκεί που είναι η κυβέρνηση, μαζεύτηκαν πολλοί ιθαγενείς και εκατομμύρια Μεξικανοί που συμφωνούν με τον αγώνα, μέχρι και άνθρωποι από άλλες χώρες είπαν ότι συμφωνούν με τον αγώνα μας. Είπαμε λοιπόν ότι θέλουμε να μας ακούσει η κυβέρνηση, αλλά αυτή δεν θέλει να μπούμε εκεί που είναι οι βουλευτές και οι γερουσιαστές, λέει ότι εδώ δεν μπαίνουν Ινδιάνοι, κυρίως το λέει αυτό το κόμμα που ονομάζεται ΡΑΝ, του Φοξ δεν του αρέσει να μιλάνε οι ιθαγενείς. Και όλοι είπαν ότι πρέπει να μιλήσουμε και τελικά μίλησε μια μικρόσωμη γυναίκα, δεν μίλησα εγώ, αλλά μια γυναίκα που λέγεται διοικήτρια Εστέρ, και αυτή είπε «εγώ δεν μιλάω σαν Ζαπατίστρια, δεν μιλάω σαν Εστέρ, μιλάω εκ μέρους όλων των ιθαγενών γυναικών». Και μίλησε πολύ ωραία, κανείς βουλευτής ή γερουσιαστής δεν μίλησε σαν αυτή τη συντρόφισσα, και μίλησαν κι άλλες συντρόφισσες και σύντροφοι.
Και γυρίσαμε άλλη μια φορά ικανοποιημένοι στην Τσιάπας, και τότε η κυβέρνηση έκανε απατεωνιά: συμφωνούν όλα τα πολιτικά κόμματα, το PRI, το ΡΑΝ, και το PRD, και λένε «δεν μας συμφέρει να κάνουμε τον νόμο, γιατί οι ιθαγενείς λαοί θα οργανωθούν και ο τρόπος των ιθαγενών λαών δεν είναι αυτός ενός πολιτικού κόμματος, οπότε δεν θα τους ελέγχουμε». Έτσι αλλάζουν τον νόμο και πάνε και εγκρίνουν έναν νόμο ίδιο με τον προηγούμενο. Και εμείς είπαμε ότι δεν αξίζει τον κόπο, σε τι χρησιμεύει να κάνεις διάλογο με την κυβέρνηση αν δεν εκπληρώνει τον λόγο της;
Είπαμε, λοιπόν, ότι θα εφαρμόσουμε εμείς οι ίδιοι στις κοινότητές μας τις Συμφωνίες του Σαν Αντρές και άρχισαν τα ίδια τα χωριά να οργανώνονται και να διορίζουν τις αρχές τους και ότι δεν θα ζητήσουμε πια τίποτα από την κυβέρνηση. Αρχίσαμε να κάνουμε σχολεία, νοσοκομεία, να βελτιώνουμε την εκπαίδευση. Και όλα αυτά τα κάναμε με κόσμο που μας στήριξε, κόσμο που έφτανε εκεί και έκανε προγράμματα και δούλευε, και έτσι γίνανε όλα αυτά.
Και αρχίσαμε να βλέπουμε ότι οι νεοφιλελεύθεροι «γαμάτοι» γαμάνε ολόκληρη τη χώρα, ενοχλούν τους δασκάλους, τους εργαζόμενους, τους στερούν όλα τα δικαιώματα και κάθε φορά περισσότερο καταστρέφουν τη φύση, εσείς το ξέρετε, ως ιθαγενείς λαοί, ότι αν καταστραφεί η φύση δεν θα υπάρχει τίποτα πια… Και καταστρέφουν δάση, ποτάμια και λίμνες, τα πάντα. Βλέπουμε, επίσης, ότι θέλουν τη γη μας, ο καπιταλισμός θέλει τη γη των αγροτών αλλά χωρίς τους αγρότες, τη γη των ιθαγενών αλλά χωρίς τους ιθαγενείς, τη θέλει για να την εκμεταλλευτεί, για να πάρει ξύλα, να εμφιαλώσει το νερό και να το πουλήσει. Και εμείς είπαμε ότι δεν θα αντέξουμε, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε παραπέρα. Είπαμε ότι θα παλέψουμε για τα 13 σημεία για όλους τους Μεξικανούς, αλλά όχι με τα όπλα, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να κάνουμε μια οργάνωση, ένα κίνημα πολιτών, ειρηνικό.
Τότε ήταν που βγάλαμε την Έκτη Διακήρυξη και ερχόμαστε τώρα να μιλήσουμε μαζί σας, γιατί δεν σας προσκαλούμε σε ένοπλο αγώνα, σας προσκαλούμε να ενωθούμε σε ένα κίνημα ειρηνικό. Πριν αν κάποιος ήθελε να μιλήσουμε έπρεπε να έρθει στην Τσιάπας, όποιος όμως δεν μπορούσε δεν ερχόταν και έτσι μιλούσαμε με λίγο κόσμο. Οπότε είπαμε: αν δεν μπορείτε να έρθετε εσείς, ερχόμαστε εμείς, αλλά δεν θα έρθουμε μόνο να μιλήσουμε και να φάμε, θα κάνουμε ένα σχέδιο. Τι σχέδιο να κάνουμε όμως; Και είπαμε ότι αφού πρόκειται για διαφορετικούς τρόπους, για άλλους αγώνες, πρέπει να ακούσουμε πρώτα, οπότε θα κάνουμε ό,τι κάναμε εμείς οι Ζαπατίστας, που πρώτα συμφώνησαν οι κοινότητες και μετά κάναμε ό,τι κάναμε. Θα κάνουμε δηλαδή σαν ήταν όλο το Μεξικό κοινότητες: θα περάσουμε να μιλήσουμε με όλους, να μας πουν, να συζητήσουμε, κι έτσι να βγει ένα σχέδιο από όλους μας, όχι μόνο ζαπατιστικό. Κι έτσι βγάλαμε την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα…»
Καταγραφή ομιλίας: Χρήστος Στεφάνου
Επιλογή-μετάφραση: Ματούλα Παπαδημητρίου.
Περιοδικό αλάνα, τεύχος 2, Ιούνιος 2006
Υ.Γ. : Αυτόν τον καιρό, ο υποδιοικητής Μάρκος γυρίζει το Μεξικό, με μια μοτοσυκλέτα, για να ακούσει απόψεις, να συζητήσει με τον πληθυσμό των υπόλοιπων περιοχών και να πάρει τη σύμφωνη γνώμη τους για ένα κοινό σχέδιο δράσης. Μόνο που πλέον δεν είναι υποδιοικητής. Είναι ο Αντιπρόσωπος Μηδέν.
Posted by...The Motorcycle boy at 1:01 π.μ. 10 comments
Γιατί ανοίγει νέο blog;
Σάββατο, Αυγούστου 05, 2006
Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα της mmg. Είμασταν στον γνωστό «καπετάν Μιχάλη», είχαμε πιεί όλα τα γνωστά (και μερικά άγνωστα) καραφάκια –γι’ αυτό της ήρθε η ιδέα άλλωστε. Καθότι, ως γνωστόν, η mmg ξεμέθυστη ασχολείται με οικονομικά εγκλήματα –φονεύει φράγκα συγκεκριμένα.
Τέλος πάντων, η mmg έριξε την πρόταση –να κόψουμε μια έξοδο σε ταβέρνα, ρε παιδί μου -και τα χρήματα που θα ξοδεύαμε, να τα δώσουμε για έναν καλό σκοπό. Σε τίποτα ανθρώπους που τα χρειάζονται περισσότερο –ξέρεις τώρα πως πάει, ασήμαντο ποσό για μας, σημαντικό γι’ αυτούς.
Συμφωνήσαμε με την ιδέα, όλοι οι μεθυσμένοι παρευρισκόμενοι –απλά είχα μια αντίρρηση. Δεν ήθελα να πάνε τα χρήματα στις γνωστές και καταξιωμένες ανθρωπιστικές οργανώσεις (Γιατροί χωρίς σύνορα, Unisef κ.λ.π.). Δεν εμπιστεύομαι και πολύ τους οργανωμένους –έχω κακή εμπειρία. Πρότεινα λοιπόν να ψάξουμε μήπως μπορούμε να δώσουμε κάποια χρήματα για την Chiapas. Γιατί, όσο να πεις, στις περιοχές του κόσμου που υπάρχει ανάγκη –τρέχουν οι διεθνείς οργανισμοί. Αλλά τους zapatistas τους έχουν γενικώς στην απέξω –δηλαδή, είναι ακόμα ζωντανοί και ενεργοί. Έτσι ξεκίνησα να ψάχνω για επαφή.
Βρήκα τα πάντα. Καλόγριες που θέλουν χρήματα για τους ζαπατίστας, κλόουν που αναλαμβάνουν αποστολές στην Τσιάπας –μόνο τη μαγική λέξη donation, στην επίσημη ιστοσελίδα του EZLN (του κινήματος των ζαπατίστας) δεν βρήκα. Μέχρι που έστειλα ένα mail απελπισίας στην «Καμπάνια: Ένα σχολείο για την Τσιάπας». Να είναι καλά οι άνθρωποι, μου απάντησαν και ήρθα σε επαφή μαζί τους. Έμαθα λοιπόν τα εξής:
- Η συγκεκριμένη Καμπάνια έχει ήδη φτιάξει ένα σχολείο (όπου εκπαιδεύονται δάσκαλοι) στην Τσιάπας. Όταν λέμε σχολείο, εννοούμε αίθουσες, κοιτώνες, εστιατόριο –μέχρι και γήπεδο μπάσκετ. Αυτό το πρόγραμμα τους στοίχησε γύρω στα 60.000.000 παλιές, καλές, δραχμές. Το σχολείο λειτουργεί –αλλά, λόγω ζούγκλας, το τρώνε τα σκουλήκια –είναι όλο ξύλινο βλέπεις. ‘Αρα, τους μένει να κάνουν κάποιο βάψιμο συν πετρελαίωμα για να το σώσουν.
- Ξεκινάνε πλέον το επόμενο πρόγραμμα που αφορά την κατασκευή ενός νοσοκομείου. Όταν λένε νοσοκομείο εννοούν, εκτός από τα βασικά, μια φαρμακαποθήκη, ένα εργαστήριο κατασκευής φαρμάκων από βότανα (από τους ίδιους τους ινδιάνους) και ένα φορτηγό που, εκτός των άλλων, θα μεταφέρει φάρμακα στα χωριά –όπου υπάρχει ανάγκη. Αυτό το πρόγραμμα θα κοστίσει γύρω στα 70.000 ευρώ και έχουν ήδη μαζέψει καμιά δεκαπενταριά χιλιάρικα.
- Εκτός από τα μέλη της Καμπάνιας, έχει γίνει και ένας συνεταιρισμός με τους ινδιάνους της Τσιάπας και άλλες αυτονομιστικές κοινότητες της Λατινικής Αμερικής (αλλά και της Ινδίας). Ο συνεταιρισμός αυτός φέρνει στην Ελλάδα βιολογικά προϊόντα. Καφέ, ζάχαρη, μάτε, τσάι, σοκολάτα, κακάο –τέτοια πράγματα. Και τα πουλάει σε ένα μαγαζί στην Σπύρου Τρικούπη 21 –το μαγαζί λέγεται ΣΠΟΡΟΣ. Το ώφελος από αυτή την κίνηση είναι πως ο συνεταιρισμός αγοράζει από τις αυτονομιστικές κοινότητες σε τιμές ψηλότερες από αυτές που κυκλοφορούν στις χώρες τους. Αλλά, για την Ελλάδα –οι τιμές αυτές είναι χαμηλές και επειδή δεν βγάζουν κέρδος, πουλάνε φτηνά τα προϊόντα.
- Η Καμπάνια δεν θέλει χρήματα από εμάς, σε αυτό το στάδιο. Θέλει κυρίως επαφή, γνωριμία και συμμετοχή. Τα έσοδα της Καμπάνιας προέρχονται από παζάρια που διοργανώνουν, από συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις κ.λ.π. Μου είπαν για παράδειγμα, πως, από τα έσοδα μιας συναυλίας του Θ. Παπακωνσταντίνου και του Σ. Μάλαμα στο θέτρο Βράχων έβγαλαν το μισό σχολείο.
Αν συμμετέχουμε στα παζάρια τους, δίνοντας παλιά βιβλία, cd, dvd, διακοσμητικά που δεν μας αρέσουν –ή και απλά περνώντας από τους χώρους για να γνωρίσουμε τους ανθρώπους, θα έχουμε κάνει κάτι.
Αν πηγαίνουμε στις συναυλίες τους, θα έχουμε κάνει κάτι.
Αν τους δώσουμε μια αίθουσα για να κάνουν μια συναυλία ή μια έκθεση φωτογραφίας, θα έχουμε κάνει κάτι.
Αν σκεφτούμε κάτι άλλο, θα έχουμε κάνει κάτι.
Αν τους γνωρίσουμε, θα έχουμε κάνει κάτι.
Θέλουμε να τους βοηθήσουμε, όπως μπορούμε. Γι΄αυτό ξεκινήσαμε το συγκεκριμένο blog. Για να υπάρχει ενημέρωση σχετικά με τις εκδηλώσεις –επαφή γενικότερα.
Είμαστε πια, πολλοί οι γνωστοί εδώ μέσα. Και κάθε μέρα γινόμαστε περισσότεροι. Γι’ αυτό λοιπόν σκεφτήκαμε τα εξής:
- Να ακούσουμε τις δικές σας απόψεις μέσα από αυτό το blog.
- Να το βγάλουμε banner και, όσοι θέλετε, να το αντιγράψετε στα δικά σας blogs –το banner έτσι;
- Να ενημερώνουμε με ποστ, από εδώ, για τις εκδηλώσεις της Καμπάνιας και για άλλα σχετικά νέα.
Βοηθήστε να γίνει γνωστή η Καμπάνια:
- Στείλτε mail για να γίνετε κι εσείς contributors σε αυτό το blog. Είναι ένας τρόπος να δείξετε πως υποστηρίζετε την Καμπάνια. Κι αν θέλετε, μπορείτε να γράψετε και τις απόψεις σας. Όσο περισσότεροι (άνθρωποι) και περισσότερες (απόψεις), τόσο το καλύτερο.
- Αντιγράψτε το banner στα δικά σας blogs. Ο κώδικας είναι: <a href="http://nadaparanosotros.blogspot.com"><img style="CURSOR: hand" alt="Άνθρωποι από Καλαμπόκι" src="http://static.flickr.com/85/207096868_ac21a86b57_o.jpg" border="0"></a> Τον αντιγράφετε σε κάποιο σημείο του template σας και βοηθάτε να γίνει γνωστή η προσπάθεια αυτών των ανθρώπων. Απλό δεν είναι;
Posted by...The Motorcycle boy at 10:42 π.μ. 13 comments
