A Moment of Silence -μας έστειλες πάλι ρε Godot!
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006
O Μεγάλος Αρχηγός Godot, πόσταρε ένα ποίημα που κόβει σαν χειρουργικό νυστέρι. Θα ήθελα να το ποστάρει εδώ, αλλά δεν πειράζει. Το παίρνω, το λινκάρω και ανατριχιάζω.
Waiting for Godot: A Moment of Silence
Posted by...The Motorcycle boy at 2:31 μ.μ. 4 comments
Trail of Tears
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 10, 2006
Ανέκαθεν, αυτό που με εξιτάριζε με την νοοτροπία της Λατινικής Αμερικής ήταν ότι δια μέσου της Ιστορίας μπορούσες καθαρά να συναντήσεις παντού και πάντα το πνεύμα του Επαναστάτη μέσα σε αυτούς τους λαούς. Σε καμία περίπτωση δεν καταδέχθηκαν να φιλήσουν το χέρι του Δυνάστη τους. Από τα αρχαία χρόνια οι φυλές όλης της Λατινικής Αμερικής πολέμησαν ενάντια σε κάθε εξωγενή και αυτοπρόσκλητο τύρρανο που επιχείρησε να επιβάλει την «αλήθεια του» απέναντι στην ντόπια κοσμοθεωρία και ιδεώδη που είχαν οι ίδιοι για το σύμπαν αλλά και για την πραγματικότητα που είχαν επιλέξει να βιώνουν ως τότε.
• Ισπανοί
• Πορτογάλοι
• Γάλλοι
• Άγγλοι
• Αμερικάνοι
…έπραξαν τεράστιες και ανυπολόγιστες γενοκτονίες σε δεκάδες λατινοαμερικάνικα Ινδιάνικα φύλα.
Ωστόσο, οι Ινδιάνικες κοινωνίες παρουσίασαν από τους αρχαίους ως τους μοντέρνους καιρούς δεκάδες ενδεικτικά παραδείγματα για το πνεύμα του Επαναστάτη που κατοικοεδρεύει μέσα τους. Οι Ινδιάνοι αν και γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πως η επιλογή τους να βαδίσουν το Μονοπάτι του Πολέμου, θα τους κάνει να ντρέπονται να κοιτάξουν τον Μεγάλο Πνεύμα για τις πράξεις Βίας που έπραξαν, ξέρουν κιόλας πως είναι το μοναδικό και έσχατο μέσον για να αμυνθούν απέναντι στην Βία που τους ασκείται αιώνες τώρα.
Το παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής δεν πρόκειται να το συναντήσετε πουθενά αλλού στον κόσμο και αυτό γιατί ο αγώνας των Ινδιάνων ήταν και είναι πρωτόγνωρος από όλες τις απόψεις. Οι Ινδιάνοι δεν είχαν απλά να τα βάλουν με έναν εισβολέα στην χώρα τους αλλά με ένα πραγματικά εξωγήινο πλάσμα που κάνοντας κατάβαση στην ήπειρο τους κουβαλούσε η θωριά και η συμπεριφορά του πράγματα που εκείνοι δεν μπορούσαν καν να εξηγήσουν. Τα πάντα που αφορούσαν τους Κόσμους τους ήταν διαφορετικά. Ήταν σαν δυο πλάσματα που αντίκριζαν το ένα το άλλο για πρώτη φορά. Το ένα πίστεψε πως έβλεπε το Θεό και το άλλο το Διάβολο. Στην συνέχεια βέβαια αποδείχθηκε το αντίθετο.
• Ρουχισμό
• Οπλισμό
• Κοσμήματα
• Αντικείμενα
• Ήθη & έθιμα
• Θρησκεία
• Αξίες
• Συνήθειες
• Σχέσεις των φύλων
• Κοινωνίες
• Νόμους
• Πραγματικότητες
• Κοινωνική δομή & ιεραρχία
• άποψη για το πώς αντιλαμβάνονται τον Κόσμο
…μα το χειρότερο όλων, ήταν η διαφορετικότητα τους στο τι εστί Χρήμα. Δεν ήταν ότι είχαν διαφορετικό νόμισμα. Η πηγή του κακού ήταν πως οι Ινδιάνοι δεν είχαν καν ιδέα για το τι είναι το Χρήμα σαν οικονομικό μέσο αλλά και σαν μέσο συναλλαγής όταν την ίδια στιγμή οι Λευκοί το είχαν αναγάγει μέσα τους από μέσο οικονομικής μέτρησης σε «In God We Trust» και στη συνέχεια το μελοποίησαν έχοντας για Εθνικό τους Ύμνο το «Money Makes the World Go Round”.
Αυτό ήταν η αρχή του τέλους για τους Ινδιάνους. Δεν ήταν μόνον διαφορετικοί σε κάποια γενικά θέματα αλλά ΕΒΛΕΠΑΝ ΚΙΟΛΑΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΕ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΑΤΙΑ.
Ακόμη κι αν στο τέλος ο Λευκός τρόπος ζωής έδειξε πως επικράτησε, οι Ινδιάνοι αντιστάθηκαν μέχρις εσχάτων και ορισμένες μειονότητες συνεχίζουν να μάχονται υιοθετώντας τις ίδιες αξίες με αυτές των προγόνων τους. Είναι πασιφανές πως ο Subcomandante Marcos με όλα αυτά που διεκδικεί, λέει και φέρει σαν περσόνα ενός Επαναστάτη πως είναι απόλυτα πανομοιότυπος με τις πατροπαράδοτες ινδιάνικες αρχές για το τι εστί Δημοκρατία-Ελευθερία-Δικαιοσύνη. Επίσης, η τοποθέτηση του σε γενικότερα θέματα όπως στο τι εστί Θεός-Ζωή-Θάνατος-Αγάπη-Φύση-Ισότητα, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς πως και μέσα από τις ιστοριούλες του στον κόσμο της υπαίθρου, ότι προσπαθεί πάνω απ’ όλα να υπερασπιστεί τα ίδια Ιδεώδη με αυτά που ο Ινδιάνικος λαός αιώνες τώρα αγωνίζεται μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος του να υπερασπιστεί στον ύστατο αγώνα που κάνει για επιβίωση.
Ο Sub. Marcos είναι ο τελευταίος Επαναστάτης της λατινικής Αμερικής και όμοια με τον τελευταίο Δαλάι Λάμα, ενσαρκώνει και ξεπερνά όλους τους ένδοξους προκατόχους του. Στις φλέβες του κυλάνε τα πιστεύω ενός ολόκληρου γένους και κουβαλά μέσα του τα δάκρυα ολόκληρου του Ινδιάνικου Έθνους που προσπαθεί να κρατηθεί υπαρξιακά στον πολιτισμικό χάρτη.
Posted by...Άβατον at 8:48 μ.μ. 13 comments
10 χρόνια ζαπατίστας - διαφωτιστικότατο αφιέρωμα του ιού (1.2.2004)
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2006
ένα ακόμα εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα του ιού για την εξέγερση και τις πρακτικές της και συνομιλία με την Γκλόρια Μουνιός Ραμίρες, μεξικανή δημοσιογράφο και μέλος του Ζαπατιστικού Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου (FZLN).
κλικ εδώ για το αφιέρωμα του ιού
Posted by...unapatatras at 9:28 μ.μ. 2 comments
1o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Χανίων
"Στις 16-17 του Σεπτέμβρη γίνεται το 1ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στα Χανιά. Μια φιλόδοξη προσπάθεια από το Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών το οποίο κλείνει ήδη 1 χρόνο λειτουργίας στην πόλη.
Ας βρεθούμε όλοι εκεί, έλληνες και μετανάστες, «εμείς» και οι «άλλοι» να ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις, να διασκεδάσουμε με τις μουσικές μας, να γευτούμε από τις γεύσεις του κόσμου, να συζητήσουμε την κοινή μοίρα, να ανιχνεύσουμε τα κοινά προβλήματα και να προωθήσουμε την κοινή μας δράση.
Το φεστιβάλ περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:
- μουσικές από τις κοινότητες των μεταναστών που ζουν στα Χανιά αλλά και ντόπια συγκροτήματα
- 4 θεματικές συζητήσεις για ζητήματα μεταναστών, ρατσισμού, έμπρακτης αλληλεγγύης, εκπαίδευσης, τέχνης κ.α.
- Προβολές ταινιών
- Κουζίνα με γεύσεις του κόσμου
- Δρώμενα - γκράφιτι - Παιδικό πρόγραμμα - Παραστάσεις από θεατρικές ομάδες και ομάδες σύγχρονου χορού - Video art - Σκάκι
- Έκθεση φωτογραφίας, αντιρατσιστικού σκίτσου - κόμικ
- Πάνω από 40 περίπτερα αντιρατσιστικών οργανώσεων, κοινοτήτων μεταναστών, συλλόγων και κοινωνικών χώρων δράσης
ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΧΩΡΑΕΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΟΣΜΟΥΣ"
Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών
Χανιά
Posted by...The Motorcycle boy at 9:56 π.μ. 3 comments
"Ιστορία των λέξων"
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006
Ακόμα μια ιστορία του γερο-Αντώνιο, όπως τη διηγήθηκε ο υποδιοικητής Μάρκος:
«H αληθινή γλώσσα γεννήθηκε μαζί με τους πρώτους θεούς, αυτούς που έφτιαξαν τον κόσμο. Από την πρώτη λέξη, την πρώτη φωτιά, σχηματίστηκαν άλλες λέξεις αληθινές και από αυτές βγήκαν, όπως οι σπόροι από το καλαμπόκι στα χέρια του αγρότη, άλλες λέξεις. Τρεις ήταν οι πρώτες λέξεις, τρεις χιλιάδες φορές το τρία γεννήθηκαν άλλες τρεις, κι από αυτές άλλες, κι έτσι γέμισε ο κόσμος λέξεις. Πάνω σε μια μεγάλη πέτρα περπάτησαν όλοι οι θεοί, οι πρώτοι, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο. Από το τόσο περπάτημα, η πέτρα έγινε λεία σαν καθρέφτης. Απέναντι από αυτόν τον καθρέφτη μετέφεραν οι πρώτοι θεοί τις πρώτες τρεις λέξεις. Ο καθρέφτης δεν επέστρεψε τις ίδιες λέξεις που λάμβανε παρά γύριζε πίσω, άλλες τρεις φορές, τρεις λέξεις διαφορετικές. Έτσι πέρασαν λίγη ώρα οι θεοί προβάλλοντας τις λέξεις στον καθρέφτη για να βρουν περισσότερες, μέχρι που βαρέθηκαν. Τότε τους ήρθε μια μεγάλη σκέψη στο κεφάλι τους και βάλθηκαν να περπατούν πάνω σε μια άλλη μεγάλη πέτρα, κι άλλον μεγάλο καθρέφτη γυάλισαν και τον έβαλαν απέναντι στον πρώτο καθρέφτη και πρόβαλλαν τις πρώτες τρεις λέξεις στον πρώτο καθρέφτη κι αυτός επέστρεψε τρεις φορές τρεις διαφορετικές λέξεις που πέταξαν, μόνο με τη δύναμη που είχαν, απέναντι, στο δεύτερο καθρέφτη, κι αυτός επέστρεψε στον πρώτο καθρέφτη τρεις φορές το τρία τον αριθμό των λέξεων που έλαβε κι έτσι προβάλλονταν όλο και περισσότερες λέξεις διαφορετικές, που πετούσαν μόνο με τη δύναμη που είχαν, απέναντι στο δεύτερο καθρέφτη, κι αυτός επέστρεφε στον πρώτο καθρέφτη τρεις φορές το τρία τον αριθμό των λέξεων που έλαβε κι έτσι προβάλλονταν όλο και περισσότερες λέξεις διαφορετικές στους δυο καθρέφτες. Έτσι γεννήθηκε η γλώσσα η αληθινή. Από τους καθρέφτες γεννήθηκε.
Οι τρεις πρώτες απ’ όλες τις λέξεις κι απ’ όλες τις γλώσσες είναι: δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη.
Δικαιοσύνη δεν είναι να τιμωρείς, είναι να ξαναδίνεις στον καθένα αυτό που του αξίζει, και ο καθένας αξίζει αυτό που ο καθρέφτης του επιστρέφει: τον εαυτό του. Εκείνου που έδωσε θάνατο, εξαθλίωση, εκμετάλλευση, αλαζονεία, υπεροψία, του αξίζει μια καλή δόση πόνου και θλίψης για το δρόμο του. Εκείνου που έδωσε δουλειά, ζωή, αγώνα, εκείνου που ήταν αδερφός, του αξίζει ένα φωτάκι να του φωτίζει πάντα το πρόσωπο, το στήθος και το περπάτημα.
Ελευθερία δεν είναι να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, είναι να μπορείς να διαλέξεις όποιον δρόμο σου αρέσει για να βρεις τον καθρέφτη, για να περπατήσεις τη λέξη την αληθινή. Αλλά να διαλέξεις οποιονδήποτε δρόμο που δε σε κάνει να χάσεις τον καθρέφτη. Που δε σε φέρνει να προδώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, τους δικούς σου, τους άλλους.
Δημοκρατία είναι να οδηγούν όλες οι σκέψεις σε μια καλή συμφωνία. Όχι να σκέφτονται όλοι το ίδιο, άλλα όλες οι σκέψεις ή η πλειονότητα των σκέψεων να ψάχνουν και να φτάνουν σε μια κοινή συμφωνία, που να ΄ναι καλή για την πλειοψηφία, χωρίς να εξαλείφει αυτούς που ‘ναι οι λιγότεροι. Να υπακούει ο λόγος του διοικητή το λόγο της πλειοψηφίας, να έχει το σκήπτρο του διοικητή λόγο συλλογικό και όχι μόνο μία θέληση. Να αντανακλά ο καθρέφτης τα πάντα, οδοιπόρους και δρόμο, και να ‘ναι έτσι κίνητρο για σκέψη, και για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και για τον κόσμο όλο.
Από αυτές τις λέξεις προέρχονται όλες οι λέξεις, σ’ αυτές προστίθενται σαν κρίκοι αλυσίδας οι ζωές και οι θάνατοι των αντρών και των γυναικών των αληθινών. Αυτή είναι η κληρονομιά που άφησαν οι πρώτοι θεοί, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο, στους άντρες και τις γυναίκες τους αληθινούς. Περισσότερο από κληρονομιά, είναι ένα βαρύ φορτίο, ένα φορτίο που κάποιοι το εγκαταλείπουν στη μέση του δρόμου και απλώς το αφήνουν παραπεταμένο, σαν να ήταν το οποιοδήποτε αντικείμενο. Αυτοί που εγκαταλείπουν τούτη την κληρονομιά σπάζουν τον καθρέφτη τους και πορεύονται τυφλοί για πάντα, δίχως πια να γνωρίζουν αυτό που είναι, από πού έρχονται και που πάνε. Αλλά υπάρχουν αυτοί που φέρουν πάντα την κληρονομιά των τριών πρώτων λέξεων, που περπατούν σαν σκυφτοί από το βάρος στην πλάτη, όπως όταν το καλαμπόκι, ο καφές ή τα ξύλα κατεβάζουν το βλέμμα στο έδαφος. Μικροί πάντα από τόσο φορτίο, βλέποντας πάντα προς τα κάτω από το τόσο βάρος, οι άντρες και οι γυναίκες οι αληθινοί είναι μεγάλοι και κοιτούν προς τα πάνω. Με αξιοπρέπεια κοιτούν και περπατούν οι άντρες και οι γυναίκες οι αληθινοί, λένε.
Αλλά για να μη χαθεί η γλώσσα η αληθινή, οι πρώτοι θεοί, αυτοί που έφτιαξαν τον κόσμο, είπαν πως έπρεπε να φυλαχτούν οι τρεις πρώτες λέξεις. Οι καθρέφτες της γλώσσας θα μπορούσαν να σπάσουν κάποια μέρα και τότε οι λέξεις που γέννησαν θα έσπαζαν ακριβώς όπως κι οι καθρέφτες και θα έμενε ο κόσμος χωρίς λέξεις να μιλήσει ή να σωπάσει. Έτσι, πριν να πεθάνουν για να ζήσουν, οι πρώτοι θεοί παρέδωσαν αυτές τις τρεις πρώτες λέξεις στους άντρες και τις γυναίκες από καλαμπόκι για να τις φυλάξουν. Από τότε οι άντρες και οι γυναίκες οι αληθινοί φυλάσσουν σαν κληρονομιά αυτές τις τρεις λέξεις. Για να μην ξεχαστούν ποτέ, τις περπατούν, τις αγωνίζονται, τις ζουν …»
Ιστορίες του γερο-Αντόνιο, Subcomandante Marcos -Εκδόσεις ΡΟΕΣ, μετάφραση Γιώργος Καρατζάς.
Υ.Γ.: Αυτό το ποστ ήταν μια ακόμα παραγγελιά της Montressor.
Posted by...The Motorcycle boy at 11:19 π.μ. 10 comments
Κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006
«Κάνε το καλό και ρίξ’το στο γιαλό» έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Μια πολύ σοφή παροιμία διατυπωμένη σε απλή καθαρή γλώσσα.
Κι όμως θα χρειαστώ πολλές λέξεις για να την αναλύσω και να εξηγήσω το νόημα της. Μόνο που τα συναισθήματα δεν ανήκουν στις λέξεις, τα συναισθήματα έχουν τη δική τους γλώσσα: τη γλώσσα της καρδιάς.
Πόσοι από εμάς ξέρουν να την μιλάνε και άραγε υπάρχει κάποιο φροντιστήριο ξένων γλωσσών που να τη διδάσκει; Ιδού ένα φιλοσοφικό ερώτημα: Διδάσκονται τα συναισθήματα; Τα μαθαίνουμε όσο περνάνε τα χρόνια ή υπάρχουν από πάντα μέσα μας; Διδάσκεται η αγάπη και το συναίσθημα της αλληλοβοήθειας ή πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας για να το βρούμε;
«Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Άλλη σοφή παροιμία που δείχνει ότι δεν πρέπει να αμφισβητούμε τη σημασία των λέξεων. Ένας κακός λόγος μπορεί να ραγίσει μια καρδιά, μια πολιτική απόφαση μπορεί να καταστρέψει μια χώρα. Από την άλλη, πόσες φορές ένας καλός λόγος μας έκανε να αισθανθούμε καλύτερα; Πόσες επαναστάσεις ντύθηκαν με λέξεις και πέτυχαν το στόχο τους;
Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι λέξεις είναι σημαντικές γιατί κουβαλάνε τα νοήματα και τα συναισθήματα, ΔΕΝ είναι όμως τα ίδια τα νοήματα ή τα συναισθήματα. Είναι το μέσο και όχι ο σκοπός.
Ένας τρόπος, λοιπόν, για να βοηθήσεις και να κάνεις το καλό, είναι να χρησιμοποιήσεις τις λέξεις. Να κάνεις γνωστούς για παράδειγμα τους Ζαπατίστας γράφοντας σε ένα blog. Κάνοντας τους γνωστούς, τους δίνεις δύναμη, κάνεις γνωστή την ύπαρξη τους και έτσι η εξαφάνιση τους δε θα περάσει στα ψιλά γράμματα.
Γιατί να βοηθήσεις όμως; Να ένα καλό ερώτημα. Γιατί το νιώθεις και το θέλεις είναι η απάντηση. Δεν πρέπει να περιμένεις τίποτα, κανένα αντάλλαγμα, να το κάνεις απλά γιατί είναι υποχρέωση σου να το κάνεις. Γιατί είσαι άνθρωπος και όλοι είναι άνθρωποι και γιατί έχουμε χρέος απέναντι στον συνάνθρωπο μας.
Βοήθησε τον, λοιπόν, αλλά μετά ρίξε τον εγωισμό σου στο γιαλό. Μην περιμένεις τίποτα και ποιος ξέρει; Ίσως φανείς τυχερός. Ίσως καταφέρεις να ζήσεις σ’ έναν καλύτερο κόσμο. Κι αν όχι εσύ, ίσως τα παιδιά σου ή τα εγγόνια σου που θα ζουν αγαπημένα και ευτυχισμένα με τα δικά τους παιδιά και εγγόνια, όταν όλα θα είναι παιδιά ΜΑΣ!
Αρκεί να γίνει η αρχή…
Posted by...homelessMontresor at 2:41 μ.μ. 8 comments
Τα banner
Αντιγράψτε το banner στα δικά σας blogs.
Μπορείτε να διαλέξετε κάποιο από τα παρακάτω:
Για αυτό τo banner
ο κώδικας είναι:
<a href="http://nadaparanosotros.blogspot.com"><img style="CURSOR: hand" alt="Άνθρωποι από Καλαμπόκι" src="http://static.flickr.com/90/238530701_c61aeadbae_o.gif" border="0"></a>
Για αυτό τo banner
ο κώδικας είναι:
<a href="http://nadaparanosotros.blogspot.com"><img style="CURSOR: hand" alt="Άνθρωποι από Καλαμπόκι" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5903/2512/1600/112953/tsiapas.jpg" border="0"></a>
Και για αυτό το banner:
ο κώδικας είναι:
Αντιγράφετε σε κάποιο σημείο του template σας και βοηθάτε να γίνει γνωστή η προσπάθεια αυτών των ανθρώπων.
Posted by...kala at 12:00 μ.μ.
ελευθεροτυπία - ιός - το ξεχασμένο 68 - ανθρωποθυσίες στην ολυμπιάδα
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006
1968 - άλλη μια αναδρομή στο παρελθόν,
άλλο ένα κομμάτι του παζλ.
λίγο πριν τους Ολυμπιακούς,
το Μεξικό πνίγεται στο αίμα
κλικ εδώ για το αφιέρωμα του ιού
και εδώ για το σχετικό άρθρο της wikipedia
Posted by...unapatatras at 11:07 μ.μ. 8 comments
Μάρτιος 2001: αναδρομές και στιγμιότυπα
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 03, 2006
Το Μάρτιο του 2001, οι Ζαπατίστας, με επικεφαλής τον υποδιοικητή Marcos, ξεκίνησαν ένα μεγάλο ταξίδι από την Chiapas, που βρίσκεται στα νότια της χώρας, κοντά στα σύνορα με τη Γουτεμάλα, (δείτε μιαν εικόνα του Μεξικού εδώ. Για περισσότερους χάρτες, δέστε εδώ.) προς την Πόλη του Μεξικού. Το ταξίδι κράτησε δυο βδομάδες. Το πολυπληθές καραβάνι των Ζαπατίστας βάδιζε φανερά και χωρίς προφυλάξεις. Εκατομμύρια Μεξικανοί τους είδαν να περνούν από τις πόλεις και τα χωριά τους – και βεβαιώθηκαν ότι δεν είναι τέρατα, σατανικά πλάσματα και αιμοσταγείς βρικόλακες. Επειδή, από το 1994, οπότε ξεκίνησε η επανάσταση, η κυβέρνηση είχε ξοδέψει τεράστια ποσά σε μιαν εκστρατεία δυσφήμισης και συκοφάντησης των επαναστατών. Τα δύο μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια (Televisa και TV Azteca), που σχεδόν μονοπωλούν την ενημέρωση, έκαναν το παν για να παρουσιάσουν τους Ζαπατίστας ως μια συμμορία κακοποιών και δολοφόνων. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίον κάλυπταν τα σχετικά γεγονότα στόχευε στη χειραγώγηση των θεατών ώστε να αποδεχτούν την ανάληψη στρατιωτικής και παραστρατιωτικής δράσης εναντίον της Chiapas. Για ένα διάστημα, η εκστρατεία πέτυχε: η πλειοψηφία των Μεξικανών απαιτούσε αυστηρά μέτρα (“mano dura”) εναντίον των εξεγερμένων. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν εκατοντάδες άνθρωποι και χιλιάδες άλλοι να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς.
Εν τούτοις, επτά χρόνια μετά την εξέγερση του 1994, οι Ζαπατίστας υπήρχαν ακόμη. Κανένα από τα προβλήματα της χώρας δεν είχε λυθεί (το αντίθετο) και κανένα από τα αιτήματά τους δεν είχε ακουστεί. Και, μετά από το μεγαλειώδες ταξίδι εκείνου του Μαρτίου, η υπόθεσή τους ήρθε ξανά στη δημοσιότητα – και μάλιστα σε διεθνές επίπεδο. Το μονοπώλιο της τηλεοπτικής πληροφόρησης είχε σπάσει και η (τότε) κυβέρνηση του Vincente Fox δεν μπορούσε πια να προσποιείται ότι ελέγχει την κατάσταση ή ότι έχει απέναντί της ένα μάτσο τρομοκράτες· επιπλέον, η (έστω και περιορισμένη) προβολή των γεγονότων στα διεθνή ΜΜΕ και στο Διαδίκτυο ήταν (και είναι) ένα είδος ασπίδας: δεν θα μπορούσαν, πια, να εξοντωθούν οι Ζαπατίστας με μια επιχείρηση τύπου CIA, χωρίς τούτο να έχει απρόβλεπτες συνέπειες στο εσωτερικό μέτωπο της χώρας. Εκ των πραγμάτων, ο Fox, που προεκλογικά δήλωνε με αλαζονεία ότι θα έλυνε το πρόβλημα της Chiapas εντός 15 λεπτών, αναγκάστηκε να συνομιλήσει με τους Ζαπατίστας.
Ο Fox είναι ο πολιτικός που κατάφερε να σπάσει την επί 71 χρόνια μονοπώληση της εξουσίας από το κόμμα PRI (μερικά στοιχεία για τα κόμματα και την πρόσφατη πολιτική κατάσταση στο Μεξικό, υπάρχουν εδώ). Παρ’ όλο που προεκλογικά εμφανιζόταν ως υπέρμαχος και υπερασπιστής του δημοκρατικού εκσυγχρονισμού, στην πραγματικότητα η νίκη του χαρακτηρίστηκε ως «νίκη των μεξικανικών και των ξένων εταιριών» (φαίνεται πως η λέξη «εκσυγχρονισμός» έχει προσλάβει εντός του νοηματικού της πεδίου αυτήν κυρίως την έννοια, σε πείσμα κάθε ετυμολογικής ανάλυσης). Ξεπερνώντας κάθε προηγουμένη νεοφιλελεύθερη πολιτική, το πρόγραμμά του ήταν να διοικήσει τη χώρα σαν να ήταν επιχείρηση: δηλαδή, να παγώσει τη φορολογία επί των κερδών (ας με συγχωρέσουν οι οικονομολόγοι για την απλοϊκή διατύπωση), να επιβάλει οπισθοδρομικούς φόρους στα τρόφιμα και τα φάρμακα και ουσιαστικά να μετατρέψει τους χωρικούς ιδιοκτήτες γης σε κολλήγους (που σημαίνει: να τους πάρει τις ιδιοκτησίες τους και να τους βάλει να καλλιεργούν ξένα κτήματα ή να βόσκουν ξένα κοπάδια και να «μοιράζονται» τα προϊόντα με τους ιδιοκτήτες· το σύστημα αυτό επικρατούσε και εδώ από την εποχή της Τουρκοκρατίας μέχρι τον 20ό αι.)
Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την εκλογή του Fox, τα αμερικανικά ΜΜΕ τον χαιρέτισαν ως «φίλο της Wall Street». Όπως ο George W. Bush, Jr., ο Fox ήταν επιχειρηματίας που έγινε πολιτικός· αφοσιωμένος οπαδός της ελεύθερης αγοράς, θεωρήθηκε ισχυρό όργανο αμερικανικών και άλλων ξένων οικονομικών συμφερόντων.
Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε από την περιφέρεια του Guanajuato, στο κεντρικό Μεξικό, της οποίας υπήρξε κυβερνήτης. Φυσικά, κι εκεί είχε υποσχεθεί οικονομική ανάπτυξη· αλλά, εκείνο που έκανε ήταν να προσελκύσει στην περιοχή ξένες επιχειρήσεις, που ουσιαστικά μονοπώλησαν τα δημόσια έργα, την έγγεια ιδιοκτησία και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (τις αντίστοιχες ΔΕΚΟ). Οι εργάτες σ’ αυτές τις επιχειρήσεις ήσαν κυρίως έφηβοι και πληρώνονταν 22 δολάρια τη βδομάδα.
Το σύστημα που δοκίμασε ο Fox στο Guanajuato και αργότερα προώθησε σ’ ολόκληρη τη χώρα ως πρόεδρος της κυβέρνησης, ονομάζεται maquiladora. Πίσω από την «εξωτική» λέξη, κρύβεται μια πολύ γνωστή πραγματικότητα – αυτή των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών. Με πολύ απλά λόγια, πρόκειται για μονάδες που παίρνουν (συνήθως, εισάγουν) συστατικά μέρη και εξαρτήματα ενός προϊόντος από άλλες μονάδες και τα συναρμολογούν στο τελικό προϊόν· τούτο μειώνει σημαντικά το κόστος παραγωγής, επειδή οι πολυεθνικές εταιρίες λειτουργούν βάσει της αρχής «το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος, με το μικρότερο δυνατό κόστος» – δηλαδή, με όσο το δυνατόν μικρότερα έξοδα μεταφοράς πρώτων υλών και με όσο το δυνατόν χαμηλότερα ημερομίσθια. Έτσι, αντί να υπάρχει ένα εργοστάσιο σε μία χώρα που να φτιάχνει, λ.χ., ηλεκτρονικούς υπολογιστές από την αρχή μέχρι το τέλος, είναι οικονομικότερο κάθε κομμάτι του υπολογιστή να φτιάχνεται εκεί όπου θα κοστίσει λιγότερο και μετά η συναμορμόγηση να γίνεται σ’ ένα άλλο εργοστάσιο, σε μια χώρα που θα επιλεγεί επίσης με τα παραπάνω κριτήρια. Πρόκειται για παλιές ιστορίες – η συζήτηση περί παγκοσμιοποίησης απλώς τις κατέστησε γνωστές σ’ ένα ευρύτερο κοινό (αλλά και όλη αυτή η ιστορία με την παγκοσμιοποίηση, άρχισε να συζητείται όταν τα πράγματα είχαν πλέον μπει στο δρόμο τους – οι πολυεθνικές εταιρίες άρχισαν να λειτουργούν έτσι από τη δεκαετία του 1960, και εμείς πήραμε μυρωδιά την «παγκοσμιοποιημένη οικονομία» στα τέλη της δεκαετίας του 1990).
Όταν η υπόθεση των Ζαπατίστας πήρε νέα τροπή και εξελίχθηκε σε «ειρηνική επανάσταση», ο Fox προσπάθησε να επωφεληθεί. Μάλιστα, βρήκε ευκαιρία να τονίσει το δημοκρατικό χαρακτήρα της διακυβέρνησής του, λέγοντας ότι η προηγούμενη κυβέρνηση του PRI δεν θα επέτρεπε ούτε καν την ειρηνική διαδήλωση του Μαρτίου. Στην πραγματικότητα, ακολουθούσε παρελκυστική πολιτική: ήξερε ότι θα είχε πολλά να χάσει αν οι Ζαπατίστας επέστρεφαν στην Chiapas χωρίς να έχει επιτυχθεί κάποια συμφωνία (επειδή, ήταν δεδομένο ότι σε μια τέτοια περίπτωση, θα ξεσπούσε λαϊκή εξέγερση) – από την άλλη, δεν ήταν δυνατόν να τους δώσει εδαφική αυτονομία, ειδικά για εκείνη την περιοχή της χώρας: θα ήταν κακό για τις επιχειρήσεις.
Η περιοχή της Chiapas είναι σημαντικός παραγωγός πετρελαίου, φυσικού αερίου και υδροηλεκτρικής ενέργειας. Επιπλέον, η κυβέρνηση Bush έχει δώσει υψηλή προτεραιότητα στην ενεργειακή πολιτική Η.Π.Α. και Μεξικού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αντιπρόεδρος Dick Cheney δούλευε παλαιότερα στην εταιρία Halliburton, η οποία κυριολεκτικά «άρμεξε» την εταιρία Pemex («Μεξικανικά Πετρέλαια», η εταιρία που προέκυψε από την εθνικοποίηση των πετρελαϊκών αποθεμάτων από τον μεξικανό πρόεδρο Lázaro Cárdenas del Río, το 1938), συνάπτοντας συμβόλαια εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Προσπαθώντας να επιλύσει εν μέρει το ενεργειακό πρόβλημα της Καλιφόρνια, ο Bush επιδιώκει να φτιάξει μεγάλα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας στα σύνορα με το Μεξικό, όπου δεν εφαρμόζονται οι περιβαλλοντικοί κανονισμοί.
Παράλληλα, η περιοχή της Chiapas είναι κομβικής σημασίας σ’ ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης ύψους πολλών δισ. δολαρίων, γνωστό ως «Σχέδιο Puebla-Panama». Το πρόγραμμα αυτό, στο οποίο συμμετέχουν αρκετές χώρες της Κεντρικής Αμερικής, σχετίζεται με τις μεταφορές, το πετρέλαιο, τον τουρισμό και τις αγροτικές επιχειρήσεις, και ουσιαστικά επεκτείνει την πολιτική του ελεύθερου εμπορίου, όπως ορίζεται από τη NAFTA. Είναι σαφές ότι σε όλα αυτά τα σχέδια, διόλου δεν εξυπηρετεί η ύπαρξη μιας αυτόνομης κοινότητας Ινδιάνων, όπως την ονειρεύονται οι Ζαπατίστας. Διότι, το δικαίωμα στην «ινδιάνικη κουλτούρα» που περιλαμβάνεται στα αιτήματά τους, δεν σημαίνει μόνο το δικαίωμα στη γλώσσα ή τη θρησκεία της φυλής, αλλά και το δικαίωμα στον παραδοσιακό τρόπο ζωής· και ο ινδιάνικος τρόπος ζωής στηρίζεται στη γη – μόνο που η αντιμετώπιση της γης με βάση την ινδιάνικη κοσμοθεωρία είναι εντελώς αντιπαραγωγικός και εχθρικός προς τις έννοιες της «ανάπτυξης» και της «εκμετάλλευσης» του λεγόμενου «προηγμένου κόσμου».
Το ταξίδι των Ζαπατίστας προς την πρωτεύουσα είχε πολλά μηνύματα - «υπάρχουμε», «είμαστε εδώ», «είμαστε σαν και σας»· και ο προορισμός, η μεγάλη κεντρική πλατεία Zócalo στην Πόλη του Μεξικού, ήταν επίσης φορτωμένος με νοήματα συμβολικά: επειδή, το 1914, στο ίδιο εκείνο μέρος είχαν συγκεντρωθεί οι μεξικανοί επαναστάτες, με επικεφαλής τον Zapata και τον Villa. Λένε πως κανένα άλλο σημείο στην πρωτεύουσα δεν έχει τόσο μεγάλη συναισθηματική και πολιτική σημασία όσο αυτή η πλατεία. Στα βόρεια, υψώνεται ο επιβλητικός καθεδρικός ναός – ο παλαιότερος στη Λατινική Αμερική· στα δυτικά, τα αποικιακού ρυθμού Εθνικά Ανάκτορα, σήμερα έδρα της κυβέρνησης: ανάμεσά τους, μια σειρά ιστορικών κτηρίων που χρησιμοποιούνται από τις διοικητικές υπηρεσίες της πρωτεύουσας. Και, κάτω από την πλατεία, είναι θαμμένη η αρχαία πόλη των Αζτέκων, λαμπρή και ακμάζουσα πριν από πέντε αιώνες.
Σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο, ανάμεσα στα κτήρια-σημεία θεσμών και εξουσιών και πάνω στη χαμένη παράδοση και ιστορία της χώρας, μια ομάδα Αζτέκων, με τις πολύχρωμες ενδυμασίες τους, χόρεψαν υπό τον ήχο των τυμπάνων. Ο ανταποκριτής του BBC, που κάλυπτε τη συγκέντρωση των Ζαπατίστας, χαρακτήρισε το συμβάν ως την πιο καυστική και συνάμα σπαρακτική στιγμή ολόκληρης της μέρας. Οι άνθρωποι, που η φυλή τους ζούσε σ’ εκείνον τον τόπο αιώνες πριν από τους λευκούς, και που οι λευκοί τους έσπρωξαν στο περιθώριο, χόρευαν ανάμεσα στα σύμβολα μιας ξένης κουλτούρας, μιας εξουσίας που σχεδόν τους εξαφάνισε, ζητώντας όχι ν’ αλλάξουν την ιστορία, αλλά να εξασφαλίσουν ένα μέλλον μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.
(Τα στοιχεία προέρχονται από τις ανταποκρίσεις της María Elena Navas και του Peter Greste στο BBC και από την ανάλυση του Zapatistas: Bad For Business” στο CorpWatch.org)
Posted by...Λίτσα at 9:29 π.μ. 6 comments
Έβαλες λίγο χρώμα στη σκιά μας...
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006
Ήμουν πλέον φοιτητής όταν μια μέρα ξεφυλλίζοντας ένα παλιό περιοδικό τράκαρα με την περίπτωση του Subcomandante Marcos και τους Ζαπατίστας.
Στην αρχή του άρθρου φιγουράριζε μια φωτογραφία ενός μαυροφορεμένου άντρα με στρατιωτική φόρμα ο οποίος έκανε το σήμα της νίκης φορώντας μια μαύρη κουκούλα στο κεφάλι. Θα μπορούσες να πεις πως έμοιαζε με μωαμεθανό καμικάζι, με Βάσκο αυτονομιστή, με ταγμένο τρομοκράτη ή ακόμα και με κάποιο επίλεκτο μέλος των Ειδικών Δυνάμεων. Οφείλω να ομολογήσω πως η τότε πανεπιστημιακή μου περσόνα είχε αποκτήσει σαφούς αντιεξουσιαστικούς προσανατολισμούς και προτιμήσεις ενώ με φλέρταρε επίμονα η ετυμολογική έννοια της λέξης τρόμο + κράτη δηλ. τι εκπληρώνει αυτός που προκαλεί τρόμο στο Κράτος;
• Τι χαρακτήρα και ιδεώδη κουβαλά;
• Μήπως απλά έχει διαφορετική άποψη με αυτά που λέει και κάνει το Κράτος και για αυτό θεωρείται κιόλας εχθρός του δευτέρου;
• Μήπως εξοπλίζεται, με Βία απέναντι στην Βία που καθημερινά αντιμετωπίζει από το ίδιο το Κράτος, σαν αντανακλαστική του ανάγκη και ένστικτο;
• Μήπως επιλέγει το δρόμο του ένοπλου αγώνα γιατί πιστεύει πως αυτός ο ωμός τρόπος είναι πιστός καθρέφτης όλων των διαφορετικών πτυχών της κοινωνίας;
• Μήπως γνωρίζει καλά πως έχει αποδειχθεί περίτρανα πως η ένοπλη βία είναι ένας άμεσος τρόπος ώστε να τραβήξει την προσοχή, να σοκάρει και να αφυπνίσει τους φιλήσυχους συμπολίτες του δείχνοντας τους έτσι πως δεν είναι ήρωας από κόμιξ αλλά ένας από αυτούς;
• Μήπως πιστεύει πως κάποιος πρέπει να είναι αυτός που ενίοτε εκπροσωπεί όλο το μένος και το καλά κρυφό απωθημένο της μάζας για εκδίκηση προς τον Δυνάστη της;
• Μήπως εντέλει θεωρεί πως έτσι σπάει τον φαύλο κύκλο του «Θύτη-Θύματος», εφόσον υποθέτει πως αφού ο ένας εξαρτάται από τον άλλον, παίρνοντας τον τίτλο του Επαναστάτη κόβει έτσι και την αλυσίδα της παθητικότητας που κουβάλαγε το θύμα δίνοντας του ένα λόγο για να περάσει στην ενεργητικότητα;
Θυμάμαι πόσο διψασμένα ρουφούσα το μακροσκελές άρθρο του περιοδικού καθώς η φυσιογνωμία και ο βίος του Subcomandante Marcos με εντυπωσίαζε όλο και πιο πολύ και στο τέλος μπορώ να πω πως με κέρδισε κατα-κράτος (για να χαριτολογήσουμε κιόλας λίγο με τις λέξεις). Έκτοτε, ασχολήθηκα πολύ με την φιλοσοφικά οικουμενική περσόνα του Subcomandante Marcos εκτιμώντας απεριόριστα πίσω από αυτήν τον άνθρωπο και καλλιτέχνη της Ζωής, ο οποίος επέλεξε να μείνει κρυμμένος πίσω από τη μάσκα του Επαναστάτη.
Αυτόν τον άνθρωπο που φέρνει σε υπερήρωα. Αυτόν τον ηγέτη (με την πλήρη σημασία του όρου) που με όλα αυτά που έχει πράξει, έχει πει, εκφράζει σαν παρουσία και νόηση τον κάνουν να μην μπορεί να συγκριθεί με κανέναν. Αυτόν τον τύπο που σίγουρα θα μπορούσες να συναντήσεις σαν πρωταγωνιστή σε κάποιο κόμιξ.
Για αυτό και τον γουστάρουμε όλοι εμείς…
• Γιατί η ζωή του άνετα θα μπορούσε να γίνει ταινία, βιβλίο, πίνακας ζωγραφικής, τραγούδι, γλυπτό ή ποίημα.
• Γιατί το παράδειγμα του μπορεί να μας παραδειγματίσει και να μας φέρει έμπνευση στην στείρα από όνειρα ζωή μας.
• Γιατί πολύ θα το θέλαμε να ήμασταν στην θέση του όταν οι αλυσίδες την ίδια στιγμή μας κρατούν δέσμιους των πλαστών ζωών μας.
• Γιατί ταυτιζόμαστε με το Δίκαιο στον αγώνα του με το Άδικο.
• Γιατί ακόμα και έτσι φανταζόμαστε ένα κόσμο καλύτερο.
• Γιατί ξέρουμε πως ακόμα και αν είναι όλα ένα ουτοπικό όνειρο αξίζει πάνω από όλα να πολεμά κανείς απέναντι στον κακό του εαυτό.
• Γιατί ο Επαναστάτης δεν βγαίνει στην ουσία ποτέ χαμένος παρά μόνον κερδισμένος εφόσον για αυτόν δεν μετρά η έκβαση αλλά η προσπάθεια. Σε αντίθεση με όλους εμάς που ζυγίζουμε καιροσκοπικά τα πάντα γύρω μας.
Τέλος, σημειώστε πως κυκλοφορούν και πολλά αρνητικά σενάρια και φήμες για το πρόσωπο του. Κατά καιρούς έχουν ακουστεί πολλά. Το τι είναι σωστό, λάθος, αληθινό ή ψευδές είναι καθαρά υποκειμενικό. Η αλήθεια για μένα είναι πάντοτε κάπου στη μέση…
• Αν και φημολογείται πως είναι από πολύ εύπορη οικογένεια και ότι έχει διατελέσει καθηγητής Φιλοσοφίας σε πανεπιστήμιο του Μεξικού, προτιμά να μιλάει απλοϊκά επιλέγοντας πολλές φορές παραβολές έτσι ώστε να γίνεται κατανοητός από την πλειοψηφία της αγράμματης υπαίθρου.
• Πηγή έμπνευσης για αυτόν, μεταξύ άλλων, έχει αποτελέσει και ο Comandante Che Guevara. Η βασική του ένσταση όμως σε σχέση με τον Che (για αυτό και πολύ σωστά επέλεξε τον τίτλο του Υποδιοικητή), είναι πως πιστεύει απόλυτα στην δύναμη της Ιδέας η οποία ως Μορφή αυτοεκφράζεται με το να είναι η ίδια ο αγώνας καθαυτός υποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο την Θυσία που οφείλει να κάνει το ανθρώπινο Εγώ στην υπηρεσία του κοινού σκοπού. Άρα, το φυσικό πρόσωπο στην περίπτωση μας επιτελεί μόνον το ταπεινό όχημα και όχι το κέντρο της Ιδέας.
• Φοράει κουκούλα όχι μόνο για να υποστηρίζει με το παράδειγμα του πως ο αγώνας είναι υπεράνω προσώπων αλλά και σε περίπτωση που σκοτωθεί ο ίδιος, κάποιος άλλος να πάρει την θέση του ως Subcomandante Marcos και να συνεχίσει το έργο του δείχνοντας έτσι πως όλα αυτά δεν στηρίζονται σε ένα πρόσωπο αλλά στον κοινό στόχο.
• Ορισμένοι ισχυρίζονται πως είναι γυναίκα και όχι άντρας πίσω από αυτήν την περσόνα. Απλά έχει βάλει ως βιτρίνα τον σύντροφο της αφού το αντρικό πρότυπο επαναστάτη έχει μεγαλύτερη δυναμική και απήχηση στις μάζες.
• Κάποιοι άλλοι λένε, πως ίσως έχει κάποια χρόνια πάθηση η οποία τον ταλαιπωρεί και τον έχει αποδυναμώσει αισθητά. Για αυτό και πολλές φορές παίρνουν την θέση του ορισμένοι έμπιστοι συμπολεμιστές του παριστάνοντας αυτόν σε διάφορες συνεντεύξεις και πορείες.
• Ένα από τα αρνητικά σενάρια, ίσως και το επικρατέστερο μεταξύ άλλων, αναφέρει πως ο Subcomandante Marcos μπορεί να είναι η Χολιγουντιανή κατασκευασμένη περσόνα του λαϊκού μεσσία εξ Αμερικής ενώ από πίσω της κρύβεται η πίεση που θέλει να ασκεί η CIA στο εσωτερικό του Μεξικού. Και προσθέτουν πως μέχρι τώρα, αν πραγματικά ήθελε η κυβέρνηση του Μεξικού, θα μπορούσε εύκολα να συλλάβει τον ηγέτη των Ζαπατίστας.
Προσωπικά δεν θέλω να πάρω θέση. Μπορεί να είναι όλα μια πλεκτάνη. Μια συνομωσία από τις πολλές που έχουν λάβει μέρος κατά την διάρκεια της Ιστορίας και δεν έχουμε μυριστεί τίποτα. Ωστόσο, αυτό που αποπνέει η περίπτωση των Ζαπατίστας και του Subcomandante Marcos, είτε είναι Μύθος είτε Πραγματικότητα, είναι και η μεγαλύτερη πηγή δύναμης του ανθρωπίνου είδους…η ΠΙΣΤΗ.
Κι αν τολμήσουμε να παραδεχθούμε πως η σύγχρονη δυτική ορθολογική κοινωνία πάσχει από την ύπαρξη και την πίστη που τρέφουμε πλέον στους μύθους, τότε εμένα μου αρέσει να πιστεύω σε Μύθους σαν και αυτόν του Subcomandante Marcos…
ΥΓ: Συγχωρήστε με για το μεγάλο σε έκταση post μου. Δεν σκοπεύω να γράψω κάτι επιπλέον για το θέμα αυτό. Απλά ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου γνωριμία με την περσόνα του Subcomandante Marcos. Αναλυτικά στοιχεία για το βίο του και το κίνημα των Ζαπατίστας θα βρείτε στο υποφαινόμενο Blog.
Posted by...Άβατον at 9:45 π.μ. 7 comments
