Για κοίτα
Τρίτη, Μαρτίου 06, 2007
Posted by...Фе́ммe скатале at 4:09 μ.μ. 3 comments
Ο Φιδέλ Κάστρο απαντά στον Ιγνάσιο Ραμονέ
Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007
Αναδημοσιεύω ένα μικρό τμήμα της συνέντευξης του Φιδέλ Κάστρο στον Ιγνάσιο Ραμονέ (διευθυντή της Monde Diplomatique). Στο συγκεκριμένο κομμάτι ο Κάστρο απαντά για θέματα σχετικά με την ελευθερία του τύπου και τον μονοκομματισμό:
Είστε ευχαριστημένος με το κριτικό επίπεδο της ενημέρωσης εδώ;
Δεν ξέρω αν μπορέσατε να παρακολουθήσετε λεπτομερώς τα ενημερωτικά μας όργανα, αλλά σας λέω πως η πιο σημαντική πηγή ενημέρωσής μου για το τι γίνεται στη χώρα, καλύτερη από τις αναφορές που μου στέλνει το Κόμμα ή άλλα κρατικά όργανα, αυτή που εκτιμώ περισσότερο, είναι οι εφημερίδες. Με κρατούν ενήμερο για οτιδήποτε συμβαίνει. Και τις διαβάζω καθημερινώς στο τέλος της ημέρας.
Μου μιλάτε για κριτικό πνεύμα –όμως αναρωτιέμαι: που βρίσκεται το κριτικό πνεύμα στον τύπο τόσων χωρών που ισχυρίζονται ότι είναι πιο δημοκρατικές από εμάς; Που βρίσκεται το κριτικό πνεύμα αυτών των δημοσιογράφων και αυτών των τηλεοπτικών καναλιών στις ΗΠΑ, που υποστήριξαν σαν πραγματικά προπαγανδιστικά φερέφωνα, τον πόλεμο του προέδρου Μπους εναντίον του Ιράκ;
Η αλήθεια, η ηθική, που θα έπρεπε να είναι το πρώτο δικαίωμα ή χαρακτηριστικό του ανθρώπινου όντος, καταλαμβάνουν ολοένα και μικρότερο χώρο. Τα τηλεγραφήματα του τύπου, τα μέσα, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, τα κινητά τηλέφωνα και οι σελίδες του ίντερνετ εξαπολύουν ένα χείμαρρο ειδήσεων από παντού κάθε λεπτό. Δεν είναι καθόλου εύκολα για ένα πολίτη να παρακολουθεί την πορεία των γεγονότων. Η ανθρώπινη διάνοια δεν μπορεί να προσανατολιστεί σ’ αυτή τη θύελλα ειδήσεων.
Αυτά τα ενημερωτικά όργανα ισχυρίζονται ότι είναι ελεύθερα και κριτικά αλλά εξαρτώνται από τη διαφήμιση και ποτέ δεν κριτικάρουν τους διαφημιζόμενούς τους. Και ρωτάω: γιατί ξοδεύουν τόσα δισεκατομμύρια δολάρια σε διαφήμιση; Πόσα θα μπορούσαν να γίνουν με ένα δισεκατομμύριο δολάρια από εκείνα που σπαταλιούνται στη διαφήμιση; Εδώ έχετε μια χώρα στο ΑΕΠ της οποίας δε φαίνεται η συνεισφορά ούτε μιας δεκάρας από διαφήμιση, ούτε στα περιοδικά ούτε στην τηλεόραση, ούτε στο ραδιόφωνο, δεν έχουμε κανενός είδους εμπορική διαφήμιση.
Ποιο ρόλο έπαιξαν αυτά τα μαζικά μέσα, δυστυχώς, στις ΗΠΑ και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου; Δεν τους επιτίθεμαι. Αυτοί που ξέρουν, όπως εμείς, την επίδραση που έχουν στο μυαλό αυτά τα μαζικά μέσα, μπορούν να καταλάβουν ότι εδώ αυτά τα μέσα χρησιμοποιούνται για να εκπαιδεύουν, για να διδάσκουν, για να δημιουργούν αξίες … Και είμαι απόλυτα πεπεισμένος, λόγω της εμπειρίας μου, ότι αυτές τις αξίες μπορείς να τις σπείρεις στην ψυχή των ανθρώπων, στο μυαλό και στην καρδιά των ανθρώπινων πλασμάτων.
Εμείς δεν χρησιμοποιούμε κανενός είδους υποκρισία, μιλώντας γι΄αυτή την ευρωπαϊκή «ελευθεροτυπία». Ονειρευόμαστε μια άλλη ελευθεροτυπία, σε μια χώρα μορφωμένη, σε μια χώρα που διαθέτει πλήρη γενική παιδεία και μπορεί να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Γιατί όσοι φοβούνται την ελεύθερη σκέψη δεν μορφώνουν τους λαούς, δεν τους προσφέρουν, δεν προσπαθούν να τους κάνουν να αποκτήσουν το μεγαλύτερο δυνατό επίπεδο κουλτούρας, μεγαλύτερη ποικιλία ιστορικών και πολιτικών γνώσεων και να εκτιμούν τα πράγματα και την καθαυτή αξία τους, και επειδή βγαίνουν από το δικό τους κεφάλι. Τώρα, πρέπει να έχουν τα στοιχεία για να κρίνουν και να μπορέσουν να βγάλουν τα πράγματα από το κεφάλι τους.
Όταν εμφανίστηκαν, τα μαζικά μέσα κατέλαβαν το μυαλό και κυβερνούσαν όχι μόνο στη βάση ψεμάτων, αλλά και εξαρτημένων ανακλαστικών. Δεν είναι το ίδιο ένα ψέμα και ένα εξαρτημένο ανακλαστικό. Το ψέμα επηρεάζει τη γνώση –το εξαρτημένο ανακλαστικό επηρεάζει την ικανότητα σκέψης, επειδή σου έχουν ήδη δημιουργήσει ανακλαστικά: «Αυτό είναι κακό, αυτό είναι κακό –ο σοσιαλισμός είναι κακός, ο σοσιαλισμός είναι κακός». Και όλοι οι αδαείς, όλοι οι αναλφάβητοι, όλοι οι φτωχοί, όλα τα θύματα εκμετάλλευσης λένε: «Ο σοσιαλισμός είναι κακός», «ο κομμουνισμός είναι κακός».
Δεν διδάσκουν στις μάζες γραφή και ανάγνωση, ξοδεύουν ένα δισεκατομμύριο σε διαφήμιση κάθε χρόνο για να κοροϊδεύουν την τεράστια πλειονότητα της ανθρωπότητας (που, επιπλέον, πληρώνει τα ψέματα που λέγονται)) μετατρέποντας το ανθρώπινο πλάσμα σε πρόσωπο που, κατά τα φαινόμενα, δεν έχει ούτε την ικανότητα να σκέφτεται, γιατί τον κάνουν να καταναλώνει σαπούνι, που είναι το ίδιο, σε δέκα διαφορετικές μάρκες, και πρέπει να τον ξεγελάσουν, γιατί αυτό το δισεκατομμύριο δεν το πληρώνουν οι επιχειρήσεις, το πληρώνουν εκείνοι που αποκτούν τα προϊόντα λόγω της διαφήμισης. Ξοδεύουν δημιουργώντας εξαρτημένα ανακλαστικά, γιατί εκείνος αγόρασε Πάλμολιβ, ο άλλος Κολγκέιτ, ο άλλος σαπούνι Καντάδο, απλώς επειδή του το είπαν εκατό φορές, του το συνέδεσαν με μια όμορφη εικόνα και του το έσπειραν, του το εντύπωσαν βαθιά στον εγκέφαλο. Αυτοί που μιλούν τόσο πολύ για «πλύση εγκεφάλου», επεξεργάζονται, δίνουν μορφή, αφαιρούν από το ανθρώπινο ον την ικανότητα σκέψης.
Θα μιλήσουν για «ελευθερία έκφρασης» σε χώρες που έχουν ένα 20%, ένα 30% αναλφάβητους, ένα 80% αν προσθέσουμε τους πλήρως και τους λειτουργικά αναλφάβητους; Με ποιο κριτήριο, με ποια στοιχεία εκφέρουν γνώμη και που εκφέρουν γνώμη; Όταν πολλοί μορφωμένοι και έξυπνοι άνθρωποι όποτε θέλουν να δημοσιεύσουν ένα άρθρο δεν υπάρχει τρόπος να τους το δημοσιεύσουν, και το αγνοούν, και το εξαφανίζουν, και το στιγματίζουν. Έχουν μετατραπεί αυτά τα μεγάλα μέσα σε όργανα χειραγώγησης.
Εμείς τα έχουμε στην κατοχή μας και ξεκινούμε από την απόλυτη πεποίθηση ότι χρησιμοποιούμε αυτά τα μέσα για να εκπαιδεύσουμε, για να αναπτύξουμε τις γνώσεις των ανθρώπων. Αυτά τα όργανα παίζουν ρόλο στην Επανάσταση, έχουν δημιουργήσει συνείδηση, αντιλήψεις, αξίες, και δεν τα χρησιμοποιούμε κατ’ ανάγκην καλά. Ξέρουμε, ωστόσο, τις δυνατότητες τους και γνωρίζουμε τι έχει πετύχει η Επανάσταση, μεταξύ άλλων, επειδή διαθέτει τα μέσα.
Τώρα, δεν θα πιστέψουμε την ιστορία ότι αυτά τα μέσα στη Δύση έχουν προορισμό να δημιουργούν αξίες αλληλεγγύης, αισθημάτων αδελφοσύνης, πνεύματος δικαιοσύνης. Επιδεικνύουν τις αξίες ενός συστήματος που, από τη φύση του, είναι εγωιστικό –είναι, από τη φύση του, ατομικιστικό. Όσο μεγαλύτερη καλλιέργεια διαθέτει κάποιος, μπορεί να καταλάβει ότι τα προβλήματα αυτού του κόσμου, ολοένα και πιο περίπλοκα, δε λύνονται αν δεν μορφωθεί ο κόσμος.
Ταυτόχρονα με τις λαϊκές εκδηλώσεις (και εκτός Κούβας) συμπάθειας απέναντι σας είστε ένας από τους πιο μισητούς ανθρώπους από πολλούς αντιπάλους και πολλούς εχθρούς που σας κατηγορούν ότι είστε «σκληρός δικτάτορας». Πως αντέχετε αυτή τη διττή αντιμετώπιση, αγάπη και μίσος;
Ξέρετε ότι ποτέ δεν κάθισα ούτε καν να το σκεφτώ. Ζω σε απόλυτη, πλήρη, ολοκληρωτική ηρεμία. Αυτό το μίσος δεν μπορώ να το εξηγήσω. Το μίσος μπορώ να το εξηγήσω για ιδεολογικούς λόγους, λόγω απογοήτευσης μπροστά στην αποτυχία των επιθέσεων ή μπροστά στην ικανότητα ενός μικρού λαού εναντίον δυνάμεων τόσο ισχυρών όπως είναι αυτές που προσπάθησαν να μας καταστρέψουν. Όμως, για παράδειγμα, οι Γιαπωνέζοι δεν έχουν λόγο να με μισούν, δεν έριξα καμιά βόμβα στη Χιροσίμα ούτε στο Ναγκασάκι, ούτε πέθανε εξαιτίας μου κανένας Γιαπωνέζος σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, ας υποθέσουμε, αν πρόκειται για Γιαπωνέζους, και δε με αντιμετωπίζουν με μίσος, ίσως είναι περισσότερο αδιάφοροι.
Τα μίση είναι πιο κοντινά μεταξύ λατινοαμερικάνικων χωρών ή στις ΗΠΑ, στον Καναδά, και εξηγούνται από την απογοήτευση, από την προπαγάνδα που δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτα. Σας διηγήθηκα ήδη ορισμένες περιπτώσεις. Προσέξτε, τελευταία ακόμα και η κατηγορία σ΄ένα έγγραφο, με άπειρη ξεδιαντροπιά, και η συμπερίληψη της Κούβας στην κατηγορία των «χωρών που εφαρμόζουν το σωματεμπόριο επειδή εκμεταλλεύεται σεξουαλικά τα παιδιά για να έχει έσοδα». Μπορεί να υπάρχει πιο αηδιαστικό και εξοργιστικό πράγμα;
Ούτε και το περί «δικτάτορα» μπορώ να το εξηγήσω. Τι είναι δικτάτορας; Είναι κάποιος που παίρνει αυθαίρετες, ατομικές αποφάσεις, που ενεργεί πάνω από τους θεσμούς, πάνω από τους νόμους, που δεν έχει άλλο έλεγχο από τις ιδιοτροπίες ή τη θέλησή του. Και σ΄αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε να κατηγορηθεί ο πάπας ως δικτάτορας, ή ο πρόεδρος Μπους. Ο Μπους μπορεί να πάρει τρομερές αποφάσεις χωρίς να συμβουλεύεται τη Βουλή των Αντιπροσώπων ούτε καν το υπουργικό του συμβούλιο. Ούτε οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες δεν είχαν την εξουσία του Προέδρου των ΗΠΑ! Οποιοσδήποτε Αμερικάνος Πρόεδρος έχει περισσότερες δυνατότητες να υπαγορεύει διαταγές, και διαταγές αποφασιστικές και δραματικές, απ΄ότι εγώ.
Κοιτάξτε, εγώ δεν παίρνω ατομικές αποφάσεις. Η κυβέρνηση αυτή δεν περιστρέφεται καν γύρω από τον Πρόεδρο. Έχουμε ένα Κρατικό Συμβούλιο. Οι ηγετικές μου αρμοδιότητες βρίσκονται μέσα στο πλαίσιο μια ομάδας. Στη χώρα μας, οι σημαντικές αποφάσεις, οι ουσιαστικές αποφάσεις αναλύονται, συζητιούνται και λαμβάνονται πάντα συλλογικά. Εδώ πάντα υπήρχε ηγετική ομάδα και συλλογική ηγεσίας. Δεν μπορώ να διορίσω υπουργούς ούτε πρέσβεις. Δεν διορίζω ούτε τον πιο ταπεινό δημόσιο υπάλληλο σ΄αυτή τη χώρα. Πραγματικά έχω εξουσία, φυσικά, έχω επιρροή για ιστορικούς λόγους, αλλά δε δίνω διαταγές ούτε κυβερνάω με διατάγματα.
Όσο για τη σκληρότητα … Πιστεύω πραγματικά ότι ένας άνθρωπος που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στον αγώνα εναντίον της αδικίας, εναντίον της κάθε είδους καταπίεσης, υπηρετώντας τους άλλους, παλεύοντας για τους άλλους, εφαρμόζοντας και κηρύττοντας την αλληλεγγύη, πιστεύω ότι όλ΄αυτά είναι εντελώς ασύμβατα με τη σκληρότητα.
Πιστεύετε ότι η μονοκομματική δομή είναι ασυμβίβαστη με μια κοινωνία ολοένα και πιο περίπλοκη όπως η σημερινή κουβανική κοινωνία;
Ρωτάτε για τον μονοκομματισμό έτσι; Όσο περισσότερη κουλτούρα αποκτά και όσο περισσότερο γνωρίζει τον κόσμο, τόσο περισσότερο χαίρεται ο λαός μας για την ενότητα και τόσο περισσότερο την εκτιμά. Πραγματικά βλέπω το θέαμα των όσων συμβαίνουν σε ορισμένες χώρες που έχουν 100 ή 120 κόμματα … Δεν πιστεύω ότι μπορεί να εξιδανικευτεί αυτό ως μορφή διακυβέρνησης, ούτε μπορεί να εξιδανικευτεί αυτό ως μορφή δημοκρατίας. Αυτό είναι παραφροσύνη, εκδήλωση αλλοτρίωσης. Πως μπορεί μια χώρα του 3ου Κόσμου να οργανωθεί και ν’ αναπτυχθεί με 100 κόμματα. Αυτό δεν οδηγεί σε καμιά υγιή συνταγή διακυβέρνησης.
Σε πολλές χώρες, το κλασικό, παραδοσιακό, πολυκομματικό εκλογικό σύστημα, μεταμορφώνεται συχνά σε διαγωνισμό συμπάθειας και όχι, στην πραγματικότητα, σε διαγωνισμό ικανότητας, εντιμότητας, ταλέντου στη διακυβέρνηση. Σε μια εκλογή αυτού του είδους καταλήγει να εκλέγεται ο πιο συμπαθής, εκείνος που επικοινωνεί καλύτερα με τις μάζες, ακόμα κι εκείνος που έχει την πιο ευχάριστη παρουσία, την καλύτερη προπαγάνδα στην τηλεόραση, στον τύπο ή στο ραδιόφωνο.
Όπως ξέρετε καλά, επειδή το έχετε αναλύσει σε κάποιο από τα βιβλία σας, σε ορισμένες λατινοαμερικάνικες χώρες που δε θέλω να αναφέρω, οι προεκλογικές εκστρατείες κοστίζουν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, στο αμερικάνικο στυλ, κει ειδικοί σύμβουλοι για την εικόνα διδάσκουν στον υποψήφιο πως πρέπει να χτενίζεται, να ντύνεται, να απευθύνεται στο λαό και τι πρέπει ή δεν πρέπει να λέει. Όλ’ αυτά είναι καρναβάλι, πραγματική φάρσα, θέατρο … Μερικές φορές σ΄αυτές τις εκλογές συμμετέχουν μόνο όσοι έχουν αρκετά κεφάλαια για να τα ξοδέψουν στην προπαγάνδα. Αυτοί που έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στα ΜΜΕ είναι σχεδόν πάντα αυτοί που επιτυγχάνουν την εκλογική νίκη. Αν ένας υποψήφιος της αντιπολίτευσης δεν καταφέρει να συγκεντρώσει αρκετά κεφάλαια για να πραγματοποιήσει μια αποτελεσματική εκστρατεία (αυτό που οι Αμερικάνοι διαφημιστές αποκαλούν «επιστημονική εκστρατεία δημοσιότητας») μπορεί να χάσει τις εκλογές. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Τα αποτελέσματα αυτού του είδους εκλογών είναι πολύ παράξενα, βασικά λόγω της παρουσίας παραγόντων που ελάχιστη σχέση έχουν με την ικανότητα του υποψηφίου να κυβερνήσει.
Στην Κούβα, επιπλέον, το Κόμμα δεν είναι για να προτείνει και εκλέγει τους υποψήφιους, όπως συμβαίνει σε άλλα μέρη … Για παράδειγμα, στην Ισπανία, στο PSOE, ο πρόεδρος Φελίπε Γκονσάλες αποφάσισε ποιοι θα αποτελούσαν το κοινοβούλιο εξ ονόματος του PSOE. Μια μέθοδος τόσο απλή όσο το να κάνεις έρευνα, να υπολογίσεις επιπλέον και τα λεφτουδάκια που έχουν, τη δημοσιότητα στην οποία μπορούν να υπολογίζουν –αλλά δεν έχει σημασία, αν υπολογίζει ότι έχει το 15% ή το 20% μιας επαρχίας, ξέρει τον ακριβή αριθμό βουλευτών που του αναλογούν, τους ορίζει υποψήφιους και μετά ο πολίτης ψηφίζει ένα κόμμα. Γιατί, στην Ισπανία, το κόμμα είναι ένα αφηρημένο πράγμα, μια οργάνωση, και ο εκλογέας ψηφίζει γι΄αυτό το αφηρημένο πράγμα –αυτός που εκλέγει συγκεκριμένα τους βουλευτές, αυτός που τους ορίζει είναι το κόμμα.
Άλλοι έχουν, όπως οι Άγγλοι ή οι Τζαμαϊκανοί, την περιφέρεια –είναι λίγο καλύτερη η μέθοδος της περιφέρειας, που είναι μία ή δύο, αλλά αποκτά μεγάλη πείρα στο Κοινοβούλιο. Γενικά, οι εκπρόσωποι των νησιών της Καραϊβικής είναι πιο αποτελεσματικοί και καλύτερα προετοιμασμένοι από τους εκπροσώπους της μεθόδου της προεδρικής διακυβέρνησης.
Για μας, μια από τις πρώτες αρχές είναι ότι εδώ το κόμμα δεν ορίζει, ορίζει ο λαός, οι γείτονες κάθε εκλογικής περιφέρειας συνέρχονται σε συνέλευση και ορίζουν, δηλαδή, υποδεικνύουν, επιλέγουν τους υποψήφιους που θα τους εκπροσωπήσουν στο Κοινοβούλιο –εκεί δεν μπορεί να παρέμβει το Κόμμα, απαγορεύεται αυτό.
(Αποσπάσματα από το βιβλίο "Εκατό ώρες με τον Φιντέλ" του Ιγνάσιο Ραμονέ -Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ)
Posted by...The Motorcycle boy at 8:45 μ.μ. 14 comments
Τι συμβαίνει στην Κοπεγχάγη;
Το παρακάτω post ανήκει στον: "o erwras pernaei ap' to stomaxi"
Η Κοπεγχάγη δείχνει τον δρόμο!
Μετά τη συμπλοκή Αυτονομιστών και Μπάτσων και έπειτα από σκληρές οδομαχίες, την Παρασκευή κατέφτασαν στην Κοπεγχάγη μπάτσοι απ' όλη την χώρα για την κατάπνιξη του αγώνα. Μέχρι την Παρασκευή είχαν συλληφθεί 219 διαδηλωτές που αντιτάσσονταν στην εκκαθάριση του αυτόνομου Jugendhaus (σκεφτείτε το κάπως σαν την Villa Βαρβάρα στην Θεσσαλονίκη ή την Villa Αμαλία στην Αθήνα). 36 από τους συλληφθέντες ήταν καταληψίες του Jugendhaus, 18 ήταν αλλοδαποί ανάμεσα σ' αυτούς ένας 20χρονος Γερμανός, τον οποίο βγάλανε από το Jugendhaus με βαριά τραύματα. Συνολικά τραυματίστηκαν σύμφωνα με επίσημες πηγές 5 διαδηλωτές (αστείο ε;).
Ένας από τους ομιλιτές του Jugendhaus ανακοίνωσε ότι το Σάββατο (εχθές) θα γίνει προσπάθεια από τους διαδηλωτές να μπλοκαριστεί η κίνηση στο κέντρο της Κοπεγχάγης και είπε χαρακτηριστικά ότι: "όσο δεν υπάρχει κέντρο νεότητας (Jugendhaus) στην Κοπεγχάγη, ο αγώνας θα συνεχίζεται".
Οι πολιτικές αρχές έγλειψαν τα αυτιά των μπάτσων ευγνωμονώντας τους που δεν υπήρξαν περισσότερα θύματα.
Το βράδυ της Πέμπτης και της Παρασκευής διαδηλωτές απ' όλες τις περιοχές της Κοπεγχάγης προσπαθούσαν να σπάσουνε τα μπλόκα της αστυνομίας γύρω από το Jugendhaus πετώντας όλη την ώρα κοτρόνια στους μπάτσους και στα μπατσικά. Οι μπάτσοι επιστράτευσαν βαριά οχήματα διακόπτοντας την σύνδεση των διαδηλωτών από τους πνεύμονες ελευθερίας της Κοπεγάχης Christiania και Noerrebro. Οι διαδηλωτές αντέδρασαν πυρπολώντας πολλά οχήματα.
Η εκκένωση του κατειλημμένου εδώ και μήνες Jugendhaus άρχισε την περασμένη Πέμπτη με την εισβολή ελικοπτέρου (!!!) της αντιτρομοκρατικής της Δανίας (Έλεος!!!). Το ελικόπτερο προσγειώθηκε στην σκεπή του Jugendhaus με αποτέλεσμα οι μπάτσοι να κατασχέσουν όλες τις μολότωφ, τις σιδερόβεργες, τα κοτρόνια και τους πυρσούς που φυλάσσονταν εκεί από τους καταληψίες για την άμυνά τους. Οι μπάτσοι χρησιμοποιώντας ειδικά ανυψωτικά κλουβιά και αντιασφυξιογόνες μάσκες μπήκαν από τα παράθυρα του jugendhaus ενώ είχαν ήδη αποκλείσει όλους τους γύρω δρόμους.
Σε πολλές πόλεις της Γερμανίας (Αμβούργο, Βερολίνο, Potsdam, Göttingen, Flensburg, Αννόβερο) οργανώθηκαν εκδηλώσεις συμπαράστασης από αριστερούς, αναρχικούς και αυτονομιστές. Στο Αμβούργο έγινε προσπάθεια εισβολής στην πρεσβεία της Δανίας αλλά αποτράπηκε από τις μπατσικές δυνάμεις που καιροφυλακτούσαν.
Έρχονται δύσκολοι καιροί... Αδέρφια Keep the fire burning!!!
Διαδηλωτές στην Κοπεγχάγη βάζουν φωτιά σε οδοφράγματαΠαρεμβολή στα κεφάλαια "Ιταλία" μετά τις εξελίξεις της 1ης Μάρτη
Την 1η Μάρτη το Ungdomshuset έπεσε.
Με κατασταλτική επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής ομάδας της Δανέζικη αστυνομίας εκκενώθηκε και συνελήφθησαν οι κάτοικοι.
Περισσότερα εδώ
"Διεθνής ανακοίνωση από το Ungdomshuset"
Παραμένουμε δυνατοί και με το ηθικό ψηλά, παρά τις
πιέσεις της τρέχουσας κατάστασης.
Οι πολιτικές διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν τη στιγμή που το δημοτικό συμβούλιο αρνήθηκε τις απαιτήσεις μας κι εμείς απορρίψαμε τη θλιβερή προσφορά τους.
Τους τελευταίους μήνες έχει εκφραστεί μια αστείρευτη δύναμη και το επίπεδο δραστηριοποίησης μέσα και γύρω από το σπίτι δεν έχει υπάρξει ποτέ τόσο υψηλό όσο τώρα. Αυτό οφείλεται στη μαζική τοπική και διεθνή υποστήριξη που λάβαμε.
Οι καρδιές μας ζεσταίνονται από τα νέα των δράσεων αλληλεγγύης στη Δανία, τη Ρωσία, τη Λιθουανία, την Πολωνία, την Ιαπωνία, την Αυστραλία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Σουηδία, τη Γαλλία, την Ελβετία, την Αυστρία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Αγγλία, την Ισπανία, τη Νορβηγία, τη Φινλανδία, την Ολλανδία και αλλού.
Απευθύνουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλες τις δράσεις που έγιναν από τόσους πολλούς. Εσείς είστε ο λόγος που το Ungdomshuset εξακολουθεί να υπάρχει σαν ενεργός, αυτόνομος, ελεύθερος χώρος.
Ενώ οι διέξοδοι λιγοστεύουν, η εκκένωση φαίνεται πιθανότερη από ποτέ. Γι αυτό καλούμε τους φίλους μας να δράσουν τώρα αλλά και όταν το Ungdomshuset εκκενωθεί. Σας καλούμε να έρθετε στην Κοπεγχάγη ή να δράσετε αλληλέγγυα στη δική σας πόλη. (...)
Κάντε σχέδια. Ετοιμαστείτε. Συνεχίστε την αντίσταση.
UNGDOMSHUSET BLIR! TO UNGDOMSHUSET ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ!
Διαβάστε και ΑΥΤΟ το ποστ του Nahames Nakanamoko
σχετικά με το κτίριο της Κατάληψης!!!
ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS:
RIOTS IN COPENHAGEN
κλικ για το Video
The eviction of Ungdomshuset
κλίκ για το Video
Update - Φωτογραφίες από το BBC
Kι άλλες πληροφορίες από το indy.gr:
Φωτογραφίες και άρθρα που έχουν μεταφράσει τα παιδιά εδώ.
Μπόλικα βίντεο εδώ
Ενημέρωση από το indymedia uk εδώ
Η σελίδα της κατάληψης στα αγγλικά εδώ
Ευχαριστούμε για την πληροφόρηση παιδιά!
Posted by...Erwtas Stomaxhs at 3:07 μ.μ. 8 comments
Ένας χρόνος Σποροχώρος!!
Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007
Λάβαμε το παρακάτω mail από την ομάδα του Σπόρου:
Έχει περάσει λίγο παραπάνω από ένας χρόνος, από τότε που εγκαινιάσαμε τον Σποροχώρο με εκείνη την υπέροχη γιορτή. Ή μήπως ήταν πάρτι; Ό,τι και να ήταν, κληροδότησε στον χώρο την ίδια αμφισημία. Μαγαζί αλλά και στέκι, αποθήκη-χώρος διακίνησης των προϊόντων αλλά και συνάντησης με δημιουργικούς ανθρώπους, ο Σποροχώρος χώρεσε κάτι από τις επιθυμίες και τις ανάγκες όλων μας.
Για εμάς, που φροντίζουμε για την καθημερινή λειτουργία του Σπόρου, τον χρόνο που πέρασε χρειάστηκε να μάθουμε πολλά. Μάθαμε πώς να δουλεύουμε συλλογικά ένα μαγαζί χωρίς υπαλλήλους και αφεντικά, χωρίς καν οικονομική ανταμοιβή. Πώς να στηριζόμαστε ο ένας στην άλλη, όταν έπρεπε να λείψουμε για λίγο καιρό. Πώς να είμαστε ανοιχτοί σε όλο τον κόσμο, χωρίς να αλλοτριωθούμε από «συμφέρουσες εμπορικές προτάσεις».
Δεν ήταν εύκολο. Αλλά έπρεπε να τα καταφέρουμε, γιατί εκατοντάδες άνθρωποι από όλη την Ελλάδα στήριξαν αυτή την προσπάθεια, εμπιστεύτηκαν μια διαδικασία που, έστω για ένα μικρό κομμάτι των αναγκών μας, μας έβγαλε από το σούπερ-μάρκετ και μας έβαλε να φτιάξουμε ένα ανθρώπινο δίκτυο σχέσεων. Μέσω του δικτύου αυτού διακινήθηκαν τη χρονιά που πέρασε σχεδόν 5 τόνοι ζαπατιστικού καφέ και σημαντικές ποσότητες από τα άλλα προϊόντα. Όχι μόνο στα Εξάρχεια, ούτε μόνο στην Αθήνα, γιατί έχουμε πια παρέα και σε άλλες 21 πόλεις… και μερικά χωριά! Άνθρωποι που απλά προμηθεύονται τον καφέ τους, άλλοι που διακινούν τα προϊόντα σε φίλους και γνωστούς, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες, στέκια αλλά και μικρά καταστήματα που συμμετέχουν στο δίκτυο αφιλοκερδώς, έχουμε πολλά πρόσωπα και γινόμαστε όλο και περισσότεροι.
Όλοι και όλες μαζί πετύχαμε να κάνουμε τη διαδικασία του Σπόρου οικονομικά βιώσιμη. Ένα χρόνο μετά μας λείπει το άγχος του αν θα βγαίνουν τα έξοδα, του να δανειζόμαστε διαρκώς λεφτά για να κάνουμε την επόμενη παραγγελία προϊόντων, και όλα αυτά έχοντας επιστρέψει στο κίνημα των Ζαπατίστας περίπου 2.100 ευρώ από την πώληση του καφέ, πέρα από τα χρήματα για την αγορά του. Παράλληλα, έχουν μπει οι βάσεις για να αρχίσουμε να συζητάμε νέα βήματα, όπως την απευθείας εισαγωγή του καφέ από την Τσιάπας.
Ένα χρόνο μετά γιορτάζουμε όσα καταφέραμε, μα όχι μόνο. Γιορτάζουμε και την διάθεσή μας να κάνουμε από κοινού και άλλα πράγματα. Το χαριστικό παζάρι που εγκαινιάζουμε στο πατάρι του Σποροχώρου είναι ένα από αυτά. Και ελπίζουμε ότι και στην επόμενη γιορτή, θα νιώθουμε ότι είμαστε ακόμα στην αρχή!
Posted by...Unknown at 6:05 μ.μ. 7 comments
Ανοιχτή συζήτηση με τον Τζον Χόλογουεη
Η Αλάνα διοργανώνει ανοιχτή συζήτηση με τον Τζον Χόλογουεη, αυτή την Πέμπτη, στην Πάντειο.
Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε κάποια πράγματα παραπάνω για τον άνθρωπο που υποστηρίζει πως "μπορούμε να γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό με 1.000.000 τσιμπήματα μέλισσας", ρίξτε μια ματιά στο blog της Αλάνας και στο σχετικό ποστ της sobraluz.
Και φυσικά, θα τα πούμε εκεί -μεθαύριο.
Posted by...The Motorcycle boy at 10:10 π.μ. 5 comments
Πορτρέτα από το Μεξικό
Posted by...Juanita La Quejica at 12:06 π.μ. 0 comments
"Δέλτα -οι βρώμικες δουλειές του πετρελαίου"
Σάββατο, Φεβρουαρίου 24, 2007
Όσοι δεν πρόλαβαν να δουν το βραβευμένο ντοκυμαντέρ του ΕΞΑΝΤΑ, ας έχουτν υπόψη πως η ΝΕΤ το προβάλλει ξανά, αυτή τη Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου, στις 11 το βράδυ.
Όποιος θέλει να διαβάσει περισσότερα, σχετικά με την έρευνα που έγινε για το ντοκυμαντέρ ας ρίξει μια ματιά εδώ.
Και όποιος θέλει να συμμετάσχει στη συζήτηση που γίνεται στο σχετικό φόρουμ, πηγαίνει εδώ.
Posted by...The Motorcycle boy at 5:55 μ.μ. 8 comments
Η μετά-Καστρο Κούβα
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 19, 2007
Το άρθρο βρίσκεται σε πρόσφατο φυλλο της εφημερίδας, πιο συγκεκριμένα της 11ης.02.07.
Το παραθέτω πιστεύοντας πως είναι μια καλή εκκίνηση για κουβέντα στα σχόλια.
Η Βρετανία μπορεί να διαφοροποιηθεί από τις ΗΠΑ και να δημιουργήσει με την Αβάνα σχέσεις βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό Tου Brian Wilson*/ The Guardian
Η αμερικανική και δυστυχώς κατά συνέπεια και η βρετανική εξωτερική πολιτική προς την Κούβα βασίζεται εδώ και πολλά χρόνια σε μια υπόθεση: ότι μετά τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο ο κόσμος θα βγει στους δρόμους, το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα θα καταρρεύσει και θα αντικατασταθεί από καθεστώς πιο αποδεκτό για τα αμερικανικά και τα βρετανικά συμφέροντα.
Ηταν ανέκαθεν μια απλοϊκή στρατηγική, απότοκος ευσεβούς πόθου και άγνοιας. Ενα από τα πολλά ενδεχόμενα που δεν προέβλεπε ήταν μια ομαλή μετάβαση της εξουσίας, ενώ ο Κάστρο βρίσκεται ακόμα στη ζωή. Στον ελάχιστο βαθμό που εξετάστηκε αυτή η πιθανότητα, απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι ποτέ ο Κάστρο δεν θα παρέδιδε με τη θέλησή του την εξουσία την οποία είχε στα χέρια του για περισσότερο από 40 χρόνια ελέγχοντας κάθε λεπτομέρεια στη ζωή της Κούβας.
Διάψευση προσδοκιών
Η πραγματικότητα στην οποία θα χρειασθεί τελικά να προσαρμοστούν οι ΗΠΑ και να αναγνωρίσει επειγόντως η βρετανική κυβέρνηση είναι πως η μετάβαση έχει ήδη γίνει. Η κακή υγεία του Κάστρο δημιούργησε το πλαίσιο για να περάσει η εξουσία αθόρυβα σε μια ομάδα από τους πλέον έμπιστους και έμπειρους συνεργάτες του. Δεν συντρέχει πλέον λόγος να κάνουμε υποθέσεις περί του ποια θα είναι η μετά τον Κάστρο κατάσταση και ούτε λόγος για να προσπαθήσουμε να χειραγωγήσουμε τις εξελίξεις. Εχουν ήδη λάβει χώρα. Οταν τελικά πεθάνει ο Φιντέλ Κάστρο, θα ξεχειλίσει η από καρδίας θλίψη του κουβανικού λαού. Οσο κι αν δεν της αρέσουν, η Ουάσιγκτον θα κάνει καλά να δώσει περισσότερη σημασία σε αυτά τα συναισθήματα παρά στους πανηγυρισμούς στο Μαϊάμι. Γιατί ο κόσμος που θα θρηνεί τον Κάστρο δεν πρόκειται να στραφεί κατά των διαδόχων του.
Συλλογική ηγεσία
Οι άνθρωποι αυτοί, πολλούς από τους οποίους γνωρίζω και σέβομαι, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της ζωής της Κούβας εδώ και δεκαετίες. Ακόμη κι αν δεν φιλοδοξούν να αποδειχθούν τόσο χαρισματικοί και τόσο επιβλητικοί όσο ο Φιντέλ, χαίρουν πολύ μεγαλύτερης δημοτικότητας από όσο νομίζουν οι Αμερικανοί. Και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι μια ανάμειξη των ΗΠΑ στα πράγματα της Κούβας μετά τον Φιντέλ θα τύχει καλύτερης υποδοχής από εκείνης που έτυχε τα περασμένα 45 χρόνια, ακόμη και από εκείνους που θα ήθελαν μια αλλαγή. Η συλλογική ηγεσία που προέκυψε τον περασμένο Ιούλιο έχει επικεφαλής τον 75χρονο αδερφό του Φιντέλ, Ραούλ Κάστρο, που έχει την ευθύνη των ενόπλων δυνάμεων εδώ και πολλά χρόνια. Οι Κουβανοί, όμως, είναι πραγματιστές και καταλαβαίνουν πως ίσως ούτε ο Ραούλ να μη ζήσει πολύ ακόμα, εξ ου και η μετάβαση σε μια συλλογική ηγεσία. Αποτελείται από άνδρες που πολέμησαν στο πλευρό του Φιντέλ πριν από πολλά χρόνια και έχουν προσλάβει διαστάσεις θρύλου. Συνοδεύονται, άλλωστε, από νεότερους και τεχνοκράτες.
Ο παιδίατρος και ντε φάκτο πρωθυπουργός υπό τον Φιντέλ, Κάρλος Λάγκε, έχει αναλάβει την ευθύνη του ζωτικού τομέα της ενέργειας. Εχει άριστες οργανωτικές και επικοινωνιακές ικανότητες. Ο Φρανσίσκο Σομπερόν, διοικητής της κεντρικής τράπεζας, είναι ο πολυμήχανος οικονομολόγος που επί χρόνια κατόρθωνε να εμφανίζει ισοσκελισμένα τα λογιστικά βιβλία σε πείσμα των προβληματικών δεδομένων. Γνώρισα τον πύρινο και ευφυή υπουργό Εξωτερικών, τον Φελίπ Πέρεζ Ρόκε, όταν ήταν ιδιαίτερος γραμματέας του Φιντέλ. Υπάρχουν γυναίκες σαν τη Γιαντίρα Γκαρσία, που έχουν την ευθύνη των φυσικών πόρων.
Πιστέψτε με είναι άτομα υψηλών ικανοτήτων που θα αποτελούσαν θησαυρό για κάθε κυβέρνηση και αυτή τη στιγμή έχουν την Κούβα υπό τον έλεγχό τους. Η ιδεολογία τους είναι να διατηρήσουν την ανεξαρτησία και το πολιτικό σύστημα της Κούβας. Κανένας τους, όμως, δεν ανταποκρίνεται στην καρικατούρα που έχει φτιάξει η Ουάσιγκτον και ούτε κατά διάνοια στην εικόνα του αυταρχικού καταπατητή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι άνθρωποι που θα επιδείξουν πραγματισμό και ευελιξία αλλά δεν θα παραδοθούν ούτε θα επιτρέψουν θεμελιώδη αναμόρφωση στην επανάσταση της Κούβας.
Λάθη στην εξωτερική πολιτική
Επομένως τι κάνει τώρα η Βρετανία; Δυστυχώς είναι ουραγός της Αμερικής. Καταλαβαίνω πολύ καλά τις προτεραιότητες που εξωθούν τη Βρετανία να βρίσκεται στο ίδιο στρατόπεδο με την Ουάσιγκτον σε ό,τι αφορά τις διεθνείς σχέσεις. Εκείνο, όμως, που πάντα με ενοχλούσε είναι πως στο θέμα της Κούβας θα μπορούσαμε να είχαμε αναπτύξει μια εποικοδομητική εξωτερική πολιτική χωρίς να αμφισβητήσουμε ευρύτερα τη σχέση μας αυτή. Οσο βρισκόμουν στην κυβέρνηση, προσπάθησα να εξομαλύνω τις σχέσεις της Βρετανίας με την Κούβα σε τομείς όπως το εμπόριο και η ενέργεια, ενώ ο τότε πρέσβης μας στην Αβάνα, Ντέιβιντ Ρίντζγουεϊ, καλλιέργησε εξαίρετες διπλωματικές σχέσεις. Κατορθώσαμε να ανοίξουμε συζητήσεις και να συνεργαστούμε βάσει αμοιβαίου σεβασμού χωρίς καμία απόκλιση από τις επίσημες θέσεις καμίας εκ των δύο κυβερνήσεων. Ολα, όμως, άλλαξαν. Το υπουργείο Εξωτερικών προτίμησε να εναρμονιστεί με την αμερικανική πολιτική και να εμπλακεί στη διπλωματική επίθεση που εξαπέλυσε η Ευρωπαϊκή Ενωση κατά της Κούβας, της οποίας ηγήθηκε ο τότε πρωθυπουργός της Ισπανίας Αθνάρ.
Μολονότι η στάση της Ισπανίας άλλαξε όταν απέκτησε σοσιαλιστική κυβέρνηση και στη συνέχεια χαλάρωσε η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στο θέμα της Κούβας η Βρετανία εξακολουθεί να συμπαρατάσσεται με τις πλέον δεξιόστροφες κυβερνήσεις της Ευρώπης. Κανένα υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος στη Βρετανία δεν γνωρίζει εξ ιδίων κάτι για την Κούβα ή για τους ανθρώπους που την κυβερνούν. Η επιρροή μας είναι μηδενική επειδή έχουμε ενστερνισθεί το δόγμα της Ουάσιγκτον ότι επίκειται αλλαγή του καθεστώτος.
Η δικαιολογία για τη στάση μας αυτή είναι δήθεν το ενδιαφέρον μας για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κούβα. Οταν η υπουργός Εξωτερικών, Μάργκαρετ Μπέκετ, μίλησε για πρώτη φορά για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έδωσε περίοπτη θέση στην Κούβα. Στην ένδοξη σύμμαχό μας, τη Σαουηδική Αραβία, δεν έκανε ούτε την τιμή να την αναφέρει. Και δεν είναι μόνον οι Κουβανοί που δικαιούνται να διαμαρτυρηθούν για τα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Το δικαιούνται και οι Βρετανοί.
Λύση ο διάλογος
Οι ουραγοί των Αμερικανών στο ζήτημα της Κούβας δεν ήσαν ποτέ διατεθειμένοι να παραδεχθούν ότι μια χώρα, που ζει υπό συνεχή οικονομική πολιορκία εδώ και σχεδόν μισό αιώνα και έχει γίνει αντικείμενο περισσότερων ξένων συνωμοσιών από οποιαδήποτε άλλη, δικαιούται να ορίζει τους «αντιφρονούντες» με τους δικούς της όρους. Είναι, όμως, προφανές ότι ο διάλογος θα μπορούσε να αποφέρει αποτελέσματα, όπως και στο παρελθόν, ενώ η σημερινή αδιαλλαξία δεν θα αποφέρει κανένα.
Αναγνωρίζοντας ότι δεν θα υπάρξει αλλαγή καθεστώτος και ότι δεν μπορεί να επιβληθεί κάτι τέτοιο από εξωτερικούς παράγοντες, η Βρετανία θα μπορούσε να αποκαταστήσει σχέσεις με την Κούβα βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό. Υπάρχει ακόμη καιρός. Αν, όμως, μοναδικός μας στόχος είναι να αποσταθεροποιήσουμε την κυβέρνηση της Κούβας και να υποστηρίξουμε τους ελιγμούς με τους οποίους επιχειρούν οι Αμερικανοί να την αντικαταστήσουν, δεν θα έχει νόημα ούτε καν να παραβρεθούμε στην κηδεία. Για τον απλούστατο λόγο ότι κανένας δεν θα μας μιλήσει εκτός από τον άνθρωπο της CIA.
* Ο Μπράιαν Γουίλσον διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας και ήταν το μοναδικό μέλος της βρετανικής κυβέρνησης που διατηρούσε τακτικές επαφές με την Κούβα από το 1997 ώς το 2005.
Posted by...οι σκιές μιλάν at 3:43 μ.μ. 20 comments
Δυο φωτογραφίες από τον Γιάννη
Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007
Υπάρχει κάτι που μου αρέσει πολύ στους Ανθρώπους από Καλαμπόκι και έχει να κάνει με τη συμμετοχή ατόμων που δεν ασχολούνται με το blogging. Δεν ξέρω πόσοι μη bloggers διαβάζουν τα προσωπικά μας blogs, αλλά αυτοί που διαβάζουν το Καλαμπόκι στέλνουν αρκετά συχνά mails, είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν ... τέτοια πράγματα.
Έτσι λοιπον πήραμε το mail του Γιάννη με κάποια καλά λόγια (ευχαριστούμε πολύ!) και δυο φωτογραφίες από το ταξίδι του στο Μεξικό (ευχαριστούμε ακόμα περισσότερο!!)
Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τις δημοσιεύσουμε εδώ:
Η φωτογραφία είναι από το San Andres, το χωριό που υπογράφηκε η Συμφωνία ανάμεσα στους Ζαπατίστας και τους κυβερνητικούς (η γνωστή Συμφωνία που ουδέποτε τηρήθηκε).
Η φωτογραφία είναι από το San Cristobal.
Υ.Γ.: Να είσαι καλά ρε τυχεράκια που κατάφερες να πας μέχρι εκεί!
Posted by...The Motorcycle boy at 2:41 μ.μ. 4 comments
Ο ΕΞΑΝΤΑΣ μας προσκαλεί ...
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 08, 2007
Δεν προλάβαμε να πούμε ένα μπράβο στα παιδιά του ΕΞΑΝΤΑ για το FIPA D'ARGENT (Αργυρό Βραβείο) στην κατηγορία Documentaries - Reportage And Current Affairs του Φεστιβάλ FIPA, που πήραν με το ντοκυμαντέρ "Δέλτα, οι βρώμικες δουλειές του πετρελαίου". 'Εστω και καθυστερημένα λοιπόν -μπράβο σας, το αξίζατε στα σίγουρα!
Και αφού μας στείλατε την παρακάτω πρόσκληση -να είστε σίγουροι πως θα έρθουμε τη Δευτέρα στο ΤΡΙΑΝΟΝ:
Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
O Eξάντας και η ΕΡΤ,
με την ευκαιρία της βράβευσης
στο Διεθνές Φεστιβάλ FIPA
του ντοκιμαντέρ του
Γιώργου Αυγερόπουλου και του Εξάντα
«Δέλτα, οι βρώμικες δουλειές του πετρελαίου»,
σας προσκαλούν σε ειδική προβολή της ταινίας
τη Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου στις 20:30,
στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ,
Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101.
Είσοδος Ελεύθερη
Posted by...The Motorcycle boy at 9:04 μ.μ. 2 comments
